Badania w kulturze » multimedia http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Diagnozy w kulturze. Badania i analizy w projektowaniu i wdrażaniu samorządowych polityk kulturalnych http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/#comments Tue, 09 Jan 2018 10:53:24 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6257 czytaj więcej]]> Serdecznie zapraszamy do przeczytania raportu „Diagnozy w kulturze. Badania i analizy w projektowaniu i wdrażaniu samorządowych polityk kulturalnych” opracowanego w ramach projektu „Czy polityki kulturalne oparte są na dowodach? – wpływ diagnoz na projektowanie samorządowych polityk sektora kultury”. Projekt został zrealizowany przez Małopolski Instytut Samorządu Terytorialnego i Administracji we współpracy z Małopolskim Instytutem Kultury w Krakowie. Autorami raportu są Dawid Hoinkis, Piotr Knaś oraz Maria Piątkowska.

Celem raportu jest przedstawienie analizy tego, jak diagnozy, działania ewaluacyjne, badania społeczne i działalność ekspertów wpływają na konstruowanie samorządowych polityk kulturalnych, a w szczególności w jakim zakresie szeroko pojęta działalność diagnostyczna jest częścią procesów decyzyjnych związanych z programowaniem i wdrażaniem przedsięwzięć w obszarze kultury.

  • Czy wiedza taka powstaje?
  • Jak diagnozy są realizowane?
  • Czy wiedza wynikająca z diagnoz ma wpływ na działania decydentów?
  • Czy wiedzą tą menadżerowie, urzędnicy i decydenci dzielą się z innymi interesariuszami przedsięwzięć kulturalnych w trakcie działań partycypacyjnych i konsultacyjnych (przy założeniu że takie działania są prowadzone)?

Przedstawiona w raporcie analiza oparta jest o badania terenowe polegające na rozpoznaniu 12 studiów przypadku (z czego cztery dotyczyły Małopolski i Krakowa). Były to różnego rodzaju długofalowe przedsięwzięcia i programy realizowane przez samorządy regionalne i metropolitalne w obszarze kultury. Zespół badawczy przeprowadził wizyty studyjne, analizował dokumentację (w tym dokumenty związane z prowadzoną działalnością diagnostyczną) oraz zrealizował wywiady z decydentami, urzędnikami, menadżerami, badaczami i ekspertami zaangażowanymi w te przedsięwzięcia.

W opinii decydentów, urzędników, menadżerów kultury znaczna większość raportów (które sami zamówili) jest „nieodkrywcza” lub po prostu „słaba” w stosunku do tego, jakie było zamierzenie diagnostyczne. Często przypisują oni analizom rolę polegającą na potwierdzeniu intuicji i własnych refleksji. Z kolei rekomendacje i zalecenia są rozpatrywane jako generalnie słuszne/ właściwe, ale w ich opinii, ich mankamentem jest brak związku z całym skompilowanym (matrycowym) układem relacji rządzących konkretnymi politykami publicznymi. Obejmuje on kwestie polityczne, wskaźniki projektów unijnych, potrzeby infrastrukturalne, obowiązki prawne, itp. W pierwszym rzędzie wiele kwestii musi się ze sobą zgadzać oraz trzeba mieć pewność, że wszelkie wymogi prawno-formalne są pod kontrolą. „To co zostaje” jest polem manewru. Nie można zatem łatwo „przesterować” polityk, stąd ciekawe wnioski badaczy „wkłada się między bajki”. Co ciekawe, im mniejsza skala diagnozy,tym opinie były lepsze, a praktyczność raportu wyżej oceniana. (fragment raportu, str 10)

Raport jest dostępny tutaj >>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/feed/ 0
Raport końcowy z projektu Cyfrowe Dziedzictwo Kulturowe jest już dostępny http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/28/raport-koncowy-z-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe-jest-juz-dostepny/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/28/raport-koncowy-z-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe-jest-juz-dostepny/#comments Thu, 28 Dec 2017 10:09:47 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6231 czytaj więcej]]> Serdecznie zapraszamy do przeczytania raportu końcowego z realizacji projektu Cyfrowe Dziedzictwo Kulturowe pt. PRZEMIANY PRAKTYK I STRATEGII UDOSTĘPNIANIA I ODBIORU DZIEDZICTWA KULTUROWEGO W FORMIE CYFROWEJ W LATACH 2004–2014 autorstwa Mariusza Dzięglewskiego, Anny Fiń oraz Aldony Guzik. Raport jest podsumowaniem trzyletnich, ogólnopolskich badań, w takcie których analizowaliśmy projekty i portale digitalizacyjne, przeprowadzaliśmy wywiady z twórcami i odbiorcami tych portali, gromadziliśmy informacje o cyfrowym dziedzictwie. Głównym celem była wieloaspektowa i pogłębiona analiza procesu przemian w upowszechnianiu i odbiorze dziedzictwa kulturowego w formie cyfrowej w latach 2004–2014. Przeprowadzone badania wynikały z obserwacji niezwykle dynamicznego rozwoju nowych technologii cyfrowych i jego wpływu na kształtowanie się wzorów zachowania, nawyków i postaw względem dziedzictwa kulturowego i pozwalają na wskazanie głównych trendów w upowszechnianiu i odbiorze zasobów dziedzictwa kulturowego w sieci w ostatniej dekadzie. Zrealizowany projekt badawczy ma jednocześnie charakter pragmatyczny, gdyż jego efektem są rekomendacje dla Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, polskich instytucji, animatorów kultury i twórców społecznych archiwów w zakresie upowszechniania dziedzictwa kulturowego w postaci cyfrowej.

Recenzentka raportu dr hab. Anna Nacher tak określiła znaczenie tego raportu:

Czytelnik raportu zyskuje poważną i niebagatelną porcję wiedzy na temat aktualnego stanu procesów digitalizacyjnych polskiego dziedzictwa kulturowego, opartą na wieloaspektowych badaniach, obejmujących bardzo szerokie spektrum zagadnień. Śmiało można powiedzieć, że badania oraz powstały w ich wyniku raport mają znaczenie fundamentalne dla dalszych podobnych inicjatyw w tym obszarze, koniecznych zwłaszcza wobec – co autorzy kilkakrotnie odnotowali – dynamicznych zmian technologicznych rzutujących na zmiany praktyk kulturowych.

Raport w formacie PDF / EPUB / MOBI

Projekt „Cyfrowe praktyki i strategie upowszechniania i odbioru dziedzictwa kulturowego w Polsce w latach 2004–2014” był realizowany w latach 2015-2017 przez Małopolski Instytut Kultury w Krakowie oraz Instytut Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Sfinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/28/raport-koncowy-z-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe-jest-juz-dostepny/feed/ 0
Animacja/edukacja na NieKongresie Animatorów Kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/#comments Wed, 02 Apr 2014 11:15:41 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5185 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z materiałami związanymi z projektem Animacja/edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce oraz uczestnictwem koordynatora merytorycznego tego projektu, prof. Marka Krajewskiego w NieKongresie Animatorów Kultury:

Rozmowa Aleksandry Szymańskiej z Markiem Krajewskim „Animacja: wielość idei, działań narzędzi i celów”
Główną wartością animacji jest to, że jest ona wielością: idei, działań, narzędzi i celów. Ta wielość chroni ją przed apodyktycznością tak charakterystyczną dla wielu praktyk pedagogicznych i sprawia, iż jej ważna częścią jest permanentne samouczenie się. Powtórzę raz jeszcze to o czym była mowa na początku – nie ma jednego dobrego modelu działań animacyjnych, ale nie oznacza to, że każdy powinien rozumieć ją po swojemu. Chodzi raczej o to, abyśmy byli świadomi tej wielości i równie świadomie z niej czerpali.

Wykład Marka Krajewskiego na otwarcie NieKongresu Animatorów Kultury „Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”
Wystąpienie rozpoczyna się w 55 minucie nagrania

Sesja tematyczna „Modele działania” (moderator: Marek Krajewski; uczestnicy: Ewa Kokot, Magdalena Dutkiewicz, Ryszard Michalski, Beata Jaszczak, Tomasz Rakowski)

Prace w ramach projektu badawczego nadal trwają. Całość efektów zostanie przedstawiona w publikacji podsumowującej w drugiej połowie roku.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/feed/ 0
Otwarcie odnowionego domu kultury Inspiro http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/24/otwarcie-odnowionego-domu-kultury-inspiro/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/24/otwarcie-odnowionego-domu-kultury-inspiro/#comments Mon, 24 Feb 2014 13:12:20 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5104 czytaj więcej]]> Zapraszamy do obejrzenia zdjęć z otwarcia odnowionego domu kultury INSPIRO w Podłężu, w Gminie Niepołomice. Uroczystość miała miejsce 22 lutego 2014 roku. Remont Domu Kultury INSPIRO finansowany był ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta i Gminy Niepołomice. Nie obyło się bez problemów związanych z pozyskaniem dotacji, ale ostatecznie pięknie i funkcjonalnie odremontowany obiekt jest już dostępny dla uczestników zajęć.

Powstałe w 2007 roku Stowarzyszenie Inicjatyw Kulturalnych INSPIRO w 2009 roku wzięło pod opiekę zaniedbany dom kultury w Podłężu, stając się prawdopodobnie pierwszą organizacją pozarządową w Polsce, której powierzono pod zarząd gminny dom kultury. Twórcami stowarzyszenia i prowadzącymi dom kultury są Beata Kwiecińska i Maciej Dąbrowski. Zapraszamy do przeczytania dwóch wywiadów, z których można poznać historię ich działalności kulturalnej w gminie Niepołomice (wywiad dla Wysokich Obcasów, wywiad dla Kultury Enter)

Flickr is currently unavailable.

Inwestycje i remont wnętrz domu kultury zostały zaprojektowanie partycypacyjnie. Odbywały się spotkania, warsztaty. Architekci uczestniczący w konkursie mogli poznawać aktywność domu kultury oraz potrzeby uczestników zajęć. Całość działań związanych z opracowaniem koncepcji remontu można poznać ze strony Podziel kwadrat. Prace konkursowe można obejrzeć tutaj. Działania związane z nową siedzibą to też przykład modelowej współpracy samorządu lokalnego z organizacją pozarządową (inwestorem była Gmina Niepołomice, jako właściciel obiektu). Więcej o współpracy Gminy Niepołomice z Stowarzyszeniem INSPIRO w raporcie PRZEKAZYWANIE ZADAŃ PUBLICZNYCH Z OBSZARU KULTURY ORGANIZACJOM POZARZĄDOWYM. PRZYPADEK DOMU KULTURY INSPIRO W GMINIE NIEPOŁOMICE.

Zapraszamy również do przeczytania tekstu Beaty Kwiecińskiej i Maćka Dąbrowskiego w publikacji MIK Lokalne Centrum kultury. Zrób to z innymi pt. Dom kultury. Miejsce ludzi.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/24/otwarcie-odnowionego-domu-kultury-inspiro/feed/ 2
XVIII Forum Kraków. Co po NieKongresie Animatorów Kultury? http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/21/xviii-forum-krakow-co-po-niekongresie-animatorow-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/21/xviii-forum-krakow-co-po-niekongresie-animatorow-kultury/#comments Fri, 21 Feb 2014 15:05:36 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5086 czytaj więcej]]> Pierwsze w 2014 roku spotkanie zrzeszenia Forum Kraków poświęcone było NieKongresowi Animatorów Kultury. Forum Kraków jest partnerem merytorycznym tego wydarzenia, współodpowiedzialnym za konstrukcję programu merytorycznego i poprowadzenie debaty. W skład zespołu programowego NieKongresu wchodzą członkowie Forum Kraków: Anna Michalak-Pawłowska, Joanna Orlik, Marcin Jasiński, Marek Sztark – dyrektor programowy kongresu. W dniach 10-11 lutego 2014 roku w siedzibie MIK w Krakowie, Forum Kraków spotkało się, aby szukać odpowiedzi na pytanie: co po NieKongresie? Jak można wykorzystać to spotkanie wielu środowisk animacyjnych dla rozwoju animacji kultury w Polsce? Czy można przygotować scenariusze działań i rekomendacje dla współpracy MKiDN, NCK, innych organizacji zaangażowanych w rozwój animacji kultury (uniwersyteckie placówki badawcze i edukacyjne, sieci współpracy, centra rozwoju kompetencji, instytucje grantodawcze, itp.)?

Spotkanie rozpoczęło się mocnym nawiązaniem do Kongresu Kultury Polskiej w Krakowie w 2009 roku, w programie którego zabrakło obecności (na scenie) środowisk związanych z animacją i edukacją kulturalną. Między innymi z tej atmosfery niedostatecznego zajęcia się tematem animatorów i „kultury lokalnej” wyniknęło powstanie Forum Kraków. Pięć lat później te właśnie środowiska będą miały okazję uczestniczyć w dedykowanym kongresie organizowanym przez Narodowe Centrum Kultury pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Flickr is currently unavailable.

NieKongres skierowany jest do wielu różnorodnych środowisk związanych z animacją i edukacją kulturalną, działających w ramach publicznych instytucji kultury, zaangażowanych jako urzędnicy/politycy w rozwój kultury, funkcjonujących w ramach sektora NGO, ale również freelancerów czy przedsiębiorców, należy pamiętać również o badaczach i pedagogach związanych z Uniwersytetami. Członkowie Forum Kraków postawili sobie pytanie, czy istnieje szansa „dopracowania się” społeczności animatorów. Jedna (nie jednolita) społeczność tym różni się od środowisk, że tworzy wspólne platformy reprezentacji, angażuje się w partnerskie przedsięwzięcia, poszukuje konsensusu i rozwiązań systemowych. Poddawany był też w wątpliwość boom animacyjny w publicznych instytucjach kultury („Nie będę już instruktorem ruchu amatorskiego, będę animatorem!”), na ile jest on perspektywą zmiany paradygmatu, a na ile przejęciem modnego języka bądź trendu związanego z aktywizmem i oddolną inicjatywnością społeczną.

Z tym wątkiem związany był kolejny dotyczący mechanizmów związanych z biurokratyzowaniem pola kultury z przetwarzaniem kultury w zadanie publiczne oraz polityki kulturalne. Temu procesowi towarzyszy specyficzny język z kategoriami takimi jak sektor kultury, narzędzia rozwoju kapitału społecznego, zawód animatora kultury, rola i zadania państwa. W tym sensie animacja stawiana jest w przestrzeni modeli upowszechniania kultury, ram zawodowych, kwalifikacji i profesjonalizmu, programów i mechanizmów finansowania, odpowiedzialności samorządów. W jakim sensie jest zatem powołaniem, formą aktywizmu niezinstytucjonalizowanego? Prof. Barbara Fatyga wskazywała, że animator to ktoś, kto sam stwarza sobie pole do działania, sam pisze swoją rolę społeczną, stwarza świat znaczeń, na które chce oddziaływać. Kongres musi to rozgraniczanie zinterpretować i wziąć pod uwagę, jeśli celem jest rekomendowanie działań na rzecz rozwoju animacji społeczno-kulturowej. Czyli z jednej strony wspierania profesjonalnych instytucji/organizacji animacji kultury oraz kompetencji kadr kultury, a z drugiej strony subsydiarności państwa wobec inicjatyw i aktywności obywatelskiej, oddolnej.

Ogólną konstatacją spotkania było stwierdzenie, że skoro animacja kultury „płynie” w wielu różnych nurtach, NieKongres powinien być przestrzenią dialogu, rozmowy o tożsamości i możliwościach budowania społeczności. Jednocześnie zebrany materiał, osiągnięta definicja sytuacji, potrzeby rozwoju, strategie działania nie powinny się ulotnić. Zatem według Forum Kraków NieKongres powinien być dalej kontynuowany jaka praca w mniejszych gronach (seminaria, prace eksperckie, ankiety skierowane do środowiska), a całościowy efekt powinien być zebrany w (1) publikacji pokongresowej oraz jakościowo dopracowanym (2) dokumencie wdrożeniowym skierowanym do MKiDN, samorządów, partnerów w rozwoju animacji w Polsce.

W spotkaniu uczestniczyli:

  • Ewa Zbroja, Narodowe Centrum Kultury
  • Barbara Fatyga, Fundacja Obserwatorium Żywej Kultury – Sieć Badawcza
  • Monika Nęcka, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie
  • Anna Meronk, Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” w Gdańsku
  • Michał Bargielski, Fundacja Obserwatorium
  • Beata Waśko, Ośrodek Kultury im. C. Norwida w Krakowie
  • Paweł Gogołek, Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu
  • Jarema Piekutowski, firma Liber Jarema Piekutowski
  • Tomasz Bukowski, Gminny Ośrodek Kultury w Kaliszu Pomorskim
  • Antoni Bartosz, Muzeum Etnograficzne w Krakowie
  • Paweł Kamiński, Stowarzyszenia Dyrektorów Samorządowych Instytucji Kultury
  • Zofia Bisiak, Stowarzyszenie Akademia Łucznica
  • Marek Sztark, Towarzystwa Wspierania Rozwoju Pomorza Zachodniego SZCZECIN-EXPO
  • Jacek Gralczyk, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL
  • Krystyna Michalska, Miejski Dom Kultury w Radomsku
  • Agata Lisowicz-Wala, Gminny Ośrodek Kultury w Suszcu
  • Wojciech Szuniewicz, Krotoszyński Ośrodek Kultury
  • Piotr Knaś, Małopolski Instytut Kultury
  • Jan Paluch, Śródmiejski Ośrodek Kultury w Krakowie
  • Małgorzata Jezutek, Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta
  • Anna Michalak-Pawłowska, Dom Kultury „Dorożkarnia” w Warszawie
  • Krzysztof Polewski, Gminny Ośrodek Kultury Mykanów
  • Tomasz Ignalski, Miejski Dom Kultury Batory w Chorzowie
  • Maciej Zygmunt, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Alicja Hałoń, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL

Spotkanie moderowała Joanna Orlik, dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury.

Na zakończenie spotkania Paweł Kamiński, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Długołęce zaprezentował nowo powołane Stowarzyszenie Dyrektorów Samorządowych Instytucji Kultury. Jego założycielami są szefowie domów i ośrodków kultury, bibliotek i muzeów z terenu Dolnego Śląska. W przyszłości stowarzyszenie nie będzie tylko organizacją regionalną, celem jest budowanie ogólnopolskiej sieci współpracy. Przypominamy, że na Dolnym Śląsku powstało również Wędrujące Forum Kultury Dolny Śląsk.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/21/xviii-forum-krakow-co-po-niekongresie-animatorow-kultury/feed/ 0
Joanna Orlik wzięła udział w seminarium pt. Co się liczy i czy można to obliczyć. Inwestycja w kulturę okiem darczyńców – motywacje, metody i efekty http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/joanna-orlik-wziela-udzial-w-seminarium-pt-co-sie-liczy-i-czy-mozna-to-obliczyc-inwestycja-w-kulture-okiem-darczyncow-motywacje-metody-i-efekty/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/joanna-orlik-wziela-udzial-w-seminarium-pt-co-sie-liczy-i-czy-mozna-to-obliczyc-inwestycja-w-kulture-okiem-darczyncow-motywacje-metody-i-efekty/#comments Thu, 20 Feb 2014 15:57:19 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5082 czytaj więcej]]> Spotkanie „Co się liczy i czy można to obliczyć. Inwestycja w kulturę okiem darczyńców – motywacje, metody i efekty” zostało zorganizowane przez Forum Darczyńców, związek organizacji przyznających dotacje na cele społecznie użyteczne.

Podczas seminarium zaprezentowane zostały różnorodne inicjatywy fundacji i firm wspierających kulturę w Polsce, Niemczech i Francji. Uczestnicy spotkania rozmawiali też na temat motywacji i celów grantodawców zaangażowanych w kulturę i sztukę. Forum Darczyńców, dbając o rozwój filantropii instytucjonalnej w Polsce, otworzyło tym wydarzeniem dyskusję na temat najlepszych metod działania i efektów mecenatu kultury i sztuki, przyznawania dotacji na różnorodne inicjatywy w obszarze kultury oraz zawiązywania partnerstw. (źródło: Forum Darczyńców)

Słowo wstępne pt. „Sztuka dla sztuki?” wygłosiła Joanna Orlik, Dyrektorka Małopolskiego Instytutu Kultury.

Zapraszamy również do przeczytania komentarza Alka Tarkowskiego Kultura i zaangażowanie – po debacie Forum Darczyńców

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/joanna-orlik-wziela-udzial-w-seminarium-pt-co-sie-liczy-i-czy-mozna-to-obliczyc-inwestycja-w-kulture-okiem-darczyncow-motywacje-metody-i-efekty/feed/ 0
Raport badawczy Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/01/raport-badawczy-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/01/raport-badawczy-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/#comments Sat, 01 Feb 2014 17:46:02 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5028 czytaj więcej]]> Serdecznie zapraszamy do przeczytania raportu badawczego Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego autorstwa Jana Strycharza, Łukasza Maźnicy, Krzysztofa Malczyka i Wojciecha Kowalika. Publikacja powstała w ramach projektu badawczego „Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczne. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich”. Konsultacji merytorycznych udzielił prof. Jerzy Hausner.

Prezentowany raport powstał w oparciu o badania terenowe zrealizowane w dziewięciu gminach na terenie województwa małopolskiego (Stary Sącz, Dobczyce, Zator), śląskiego (Żarki, Wilamowice, Skoczów), podkarpackiego (Narol, Tyczyn, Przecław). Badaliśmy lokalne centra kultury, które w ostatnim czasie przeprowadziły znaczące inwestycje dotyczące rozwoju posiadanej infrastruktury kultury. Naszym głównym celem było rozpoznanie (1) kompetencji kadr kultury w zakresie (2) programowania i wdrażania programu merytorycznego mającego potencjał wpływu na (3) rozwój kapitału społecznego.

Niniejsza publikacja nie powstałaby bez zaangażowania zaproszonych do współpracy lokalnych samorządów i instytucji kultury. Bardzo dziękujemy za poświęcony czas, inspirujące rozmowy oraz chęć podzielnia się wiedzą o lokalnej animacji kultury. Wszelkie informacje zbieraliśmy w ramach dziewięciu studiów przypadków, jednak treści w raporcie prezentowane są wspólnie. Wybraliśmy na podstawie analizy tych konkretnych studiów pewne trendy, interesujące nas aspekty i obszary analizy. Zatem prezentowany w raporcie obraz kompetencji kadr kultury nie ma charakteru ewaluacji i nie zawiera ocen tychże instytucji czy ich zespołów pracowników. Zawartość raportu to eksploracja znaczących (z punktu widzenia przyjętej metodologii) kwestii mających wpływ na kompetencje kadr kultury oraz program lokalnych instytucji kultury. Czy w ramach lokalnych instytucji kultury budowany jest w Polsce kapitał społeczny – definiowany na podstawie obowiązującej Strategii Rozwoju Kapitału Społecznego w Polsce.

PDF publikacji >>
Ebook MOBI >>
Ebook EPUB >>

Zapraszamy również do przeczytania drugiej publikacji powstałej w ramach projektu Lokalne centrum kultury. Zrób to z innymi oraz recenzji naukowych prezentowanego tu raportu.

Dofinansowano z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
MKIDN_2

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/01/raport-badawczy-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/feed/ 3
Seminarium Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/#comments Tue, 28 Jan 2014 13:34:43 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5051 czytaj więcej]]> Kapitał społeczny od lat obecny jest w debacie publicznej. Zwolennicy związanych z nim teorii chętnie przedstawiają go jako niematerialny klucz do rozwoju gospodarczego i dobrobytu. Skrajni przeciwnicy wolą postrzegać go jako rodzaj zarazy umacniającej „kolesiostwo” i różnej maści kliki. Choć wydaje się to nielogiczne racje mogą mieć i jedni i drudzy. Nie jest to jednak (i słusznie) przeszkoda w tym by rozwój kapitału społecznego (pozytywnego) uznać za jeden ze strategicznych celów rozwojowych dla Polski w perspektywie najbliższych kilkunastu lat. Czym zatem jest ów rzekomy i zarazem tajemniczy klucz do ekonomicznego sukcesu? Jak można go mierzyć i rozwijać (o ile w ogóle powinno się to robić) oraz jaką rolę w tym wszystkim odgrywają instytucje kultury i ich pracownicy? To główne pytania, z którymi próbowali się zmierzyć uczestnicy seminarium Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego zorganizowanego 9 grudnia w Małopolskim Instytucie Kultury (MIK).

Okazją do opisywanego spotkania było podsumowanie wyników projektu badawczego „Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich”. Przedsięwzięcie to było realizowane przez Małopolski Instytutu Kultury we współpracy z Katedrą Gospodarki i Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz Związkiem Miast Polskich.

Flickr is currently unavailable.

Seminarium składało się z trzech głównych elementów, które pokrótce przedstawione zostaną w dalszej części tekstu. W pierwszej kolejności głos zabrali współautorzy badań Jan Strycharz i Wojciech Kowalik. Przedstawili oni główne założenia oraz wnioski płynące z przeprowadzonego badania. Uzupełnieniem wypowiedzi badaczy był głos zabrany przez dyrektora jednej z analizowanych instytucji kultury. W tej roli głos zabrał Wojciech Knapik, dyrektor Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari w Starym Sączu. Następnym elementem seminarium był panel dyskusyjny, w którym przedstawione zostały wyniki innych – zbliżonych – projektów badawczych. W tej części głos zabrali: Sławomir Czarnecki, Instytut Kultury Miejskiej w Gdańsku (Obserwatorium kultury), Maciej Zygmunt, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach (Regionalne Obserwatorium Kultury), Olga Marcinkiewicz, redaktorka publikacji „Miejski Dom Kultury. Po co nam centra kultury?” oraz Marcin Poprawski, UAM, (Regionalne Obserwatorium Kultury UAM w Poznaniu). Zwieńczeniem spotkania była moderowana przez Joannę Orlik dyskusja pt. „Kapitał Społeczny lokalne. Jak praktycznie go budować?”. Udział w niej wzięli profesorowie: Jerzy Hausner (UEK) oraz Marek Krajewski (UAM).

Omówienie projektu badawczego
Zatem od początku. Czym jest kapitał społeczny i dlaczego stał się przedmiotem badań realizowanych przez MIK? Liczba opracowań zajmujących się definiowaniem kapitału społecznego jest tak duża, że trywializmem wydaje się szersze rozwijanie tego wątku w tym miejscu. Z poczucia obowiązku i dla jasności wywodu można wszystkie te rozważania – upraszczając nieco – sprowadzić do konkluzji, iż opisywane pojęcie jest formą tzw. miękkiego (a więc niematerialnego) kapitału i opisuje zasoby charakterystyczne dla społecznych relacji międzyludzkich – poziom wzajemnego zaufania, panujące normy zachowań, czy zdolność do współdziałania.

Jako taki, kapitał społeczny ma w sobie istotny potencjał ekonomiczny. Łatwość nawiązywania transakcji, sprawniejsza wymiana wiedzy, intensywniejsze relacje na linii obywatel – władza – to tylko kilka z potencjalnych zalet, jakie mogą zostać osiągnięte dzięki podniesieniu kapitału społecznego. Ta gospodarcza wartość tego zasobu skłoniła polski rząd do sformułowania i przyjęcia Strategii Rozwoju Kapitału Społecznego 2020 (SRKS). Zgodnie z tym dokumentem istotną rolę w ramach procesu wzmacniania relatywnie niskiego rodzimego kapitału społecznego mogą odgrywać instytucje kultury.

Projekt badawczy „Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich” był w istocie próbą dokonania diagnozy na ile ta – przypisana instytucjom kultury – rola możliwa jest do wypełnienia i, idąc dalej, na ile kadry kultury przygotowane są do działań aktywnie wzmacniających kapitał społeczny. Jakie są efekty tego przedsięwzięcia?
Zdaniem autorów badania kadry kultury często izolują się od swojego otoczenia, zamiast z nim współdziałać. Dotyczy to w równiej mierze samorządowców (radnych, burmistrzów) kształtujących politykę kulturalną i nowe inwestycje w tym zakresie, jak i pracowników instytucji kultury odpowiedzialnych za tworzenie, wdrażanie i ewaluację wydarzeń realizowanych przez badane ośrodki kultury. U tych ostatnich dostrzeżono jednak wyjątkowy etos pracy, skłaniający pracowników do ponadnormatywnej i w wielu przypadkach quasi-wolontaryjnej pracy, świadczącej pośrednio o ponadprzeciętnym zaangażowaniu w wykonywane obowiązki. Pewnym zdiagnozowanym deficytem jest dość konserwatywne (z punktu widzenia celów działania) podejście do kształtowania oferty badanych instytucji. Chętnie sięgają one choćby po propozycje ambitne i kulturę „wysoką”, nie wykorzystują przy tym jednak w sposób optymalny i twórczy działań z zakresu edukacji kulturalnej. Ta koncentruje się na ogół wg autorów badań na edukacji artystycznej i rozwoju indywidualnych talentów. Siłą analizowanych ośrodków kultury jest otwartość na współpracę międzyinstytucjonalną. Chętnie angażują się one w działania z innymi podmiotami tak publicznymi, jak i pozarządowymi, powiększając w ten sposób zakres swojego społecznego oddziaływania. To osłabiane jest jednak przez brak długofalowego planowania realizowanych przedsięwzięć. Bardzo często są one wynikiem spontanicznie pojawiających się pomysłów.

Opisany powyżej stan zastany w badanych instytucjach kultury wskazuje, że posiadają one istotne i znaczące możliwości wpływania na społeczność lokalną. Z punktu widzenia wzmacniania kapitału społecznego wiele z tych środków pozostaje jednak, mimo potencjalnych szans, niewykorzystanych. Do zmiany tak zdefiniowanego stanu rzeczy konieczna jest zdaniem autorów badania zmiana sposobu postrzegania gminnych ośrodków kultury i ich roli w społeczności lokalnej i polityce rozwoju. Ta dokonała się już na poziomie strategii centralnych (choćby we wspominanym SRKS), pora by owa redefinicja poszła dalej, czy raczej niżej (z punktu widzenia szczebli administracji publicznej). Do tego potrzebne są jednak działania edukacyjne dla samych kadr kultury (rozumianych szeroko, a więc obejmujących również samorządowców). Niezbędne jest zwiększenie świadomości, czym jest kapitał społeczny i w jaki sposób można go wzmacniać poprzez uczestnictwo w kulturze. Tu otwiera się duże pole do działania dla Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz innych instytucji wspomagających sektor kultury.

Zwracał na to także uwagę Wojciech Knapik, który zgodził się z rekomendacjami zaproponowanymi przez badaczy. Wyraził on jednak wątpliwość, co do modelu rozwoju instytucji kultury, jaki powinien zostać uznany za optymalny. Mowa tutaj o swego rodzaju schizofrenii, jaka powstaje, kiedy jednocześnie postuluje się promowanie partycypacyjnego zarządzania oraz, po drugiej stronie, oparcia instytucji na mocnym, niezależnym liderze. Podejścia te nie wykluczają się, niemniej zebrani uznali, że konieczne jest wypracowanie praktycznych ram funkcjonowania obu tych rozwiązań. Podobnie rzecz ma się z dwoma postulatami kierowanymi jednocześnie do lokalnych instytucji kultury. Pierwszy brzmi „zarabiajcie na swoje utrzymanie, róbcie jak najwięcej”, a drugi „bądźcie społecznie zaangażowani, kreujcie przemyślane i skuteczne przedsięwzięcia”.

Alternatywne projekty – punkty styczne, kontrowersje, rekomendacje
W duchu poszukiwania potwierdzenia bądź zaprzeczenia wniosków przedstawionych w badaniu Kompetencje Kadr Kultury odbyła się druga jego część, na którą składały się prezentacje innych projektów badawczych realizowanych przez regionalne obserwatoria kultury w Katowicach, Poznaniu, Gdańsku i Bydgoszczy. Jako pierwszy głos zabrał Marcin Poprawski z Regionalnego Obserwatorium Kultury UAM w Poznaniu. Zgodził się on z głównymi tezami przedstawionego badania. Zwrócił uwagę, że pokrywają się one z wnioskami projektów realizowanych przez jego jednostkę. Podkreślał, że wzmacnianie kapitału społecznego jest często dość nisko wśród priorytetów kadr kultury, co pokazuje zarówno przedstawiony raport MIK, jak i badania realizowane w Wielkopolsce.

Kolejnym mówcą był Maciej Zygmunt, przedstawiciel Regionalnego Ośrodka Kultury w Katowicach. Zwrócił on uwagę na problem negatywnego kapitału społecznego. Uzupełniając przedstawione przez zespół MIK rekomendacje, sugerował on, że programując działalność instytucji kultury należy zwrócić szczególną uwagę na konieczność poszerzania ich włączającego charakteru. Jednostki te nie mogą kierować swojej oferty wyłącznie do osób funkcjonujących już w obiegach społecznych. Powinny w możliwie dużym stopniu angażować się w inkluzję osób wykluczonych społecznie.

Na podobny problem zwróciła uwagę Olga Marcinkiewicz, redaktorka publikacji „Miejski Dom Kultury. Po co nam centra kultury?”. Jej zdaniem sporym problemem jest podejście dyrekcji do pracowników instytucji kultury. Niewłączani do zarządzania pracownicy niechętnie włączają do działań domów kultury społeczność lokalną. Bo i jak, skoro są wykonawcami, nie współrealizatorami i kreatorami działań? Innym, przedstawionym przez Olgę Marcinkiewicz problemem, była postawa władz samorządowych, w ramach której zaobserwować można stałą i wciąż rosnącą presję na liczby – wskaźniki rezultatu działań instytucji kultury.

Problem częściowego braku świadomości kadr, co do celów, jakich mają się podejmować, postawił Sławomir Czarnecki z Instytutu Kultury Miejskiej w Gdańsku. W jego opinii mamy doczynienia z sytuacją, gdzie na szczeblu centralnym, czy regionalnym tworzone są kolejne strategie przypisujące instytucjom kultury nowe funkcje. Te nie są na ogół w żaden sposób ani przekazywane, ani też wprost komunikowane tym jednostkom. Przez to ich kadry funkcjonują w warunkach wysokiej niepewności co do misji i celów, które powinny być przez nie realizowane. To popycha badane podmioty do bardzo tradycyjnego podchodzenia do swoich działań. Skupiają się one bardziej na edukacji artystycznej niż np. kształtowaniu kapitału społecznego. I choć wśród zebranych w Małopolskim Instytucie Kultury panowała ogólna zgoda, co do zasadniczych diagnoz i konkluzji zawartych w omawianym badaniu, wciąż otwarte pozostaje pytanie o styl i sposób dochodzenia do modelu działalności stymulującego kapitał społeczny.

Kapitał Społeczny lokalne. Jak praktycznie go budować?
Ta ostatnia problematyka omawiana była szerzej podczas panelu wieńczącego seminarium. Swoje spostrzeżenia przedstawili tu prof. Jerzy Hausner oraz prof. Marek Krajewski. Wątpliwości budzi m.in. możliwość wypracowania optymalnego rozwojowo modelu zarządzania ośrodkami kultury. Z jednej strony postulowano dążenie do uspołecznienia instytucji, której skrajną postacią może być niekoniecznie pozytywny przykład przywoływanego przez prof. Jerzego Hausnera warszawskiego Domu Kultury Śródmieście. Instytucja ta jako pierwsza w Polsce oddała w 2013 roku cały swój budżet w ręce mieszkańców (poprzez budżet partycypacyjny). Z drugiej strony w prowadzonej w MIK dyskusji pojawiał się nie tak rzadki i często pozytywny schemat zarządzania oparty na mocnym i w dużej mierze autonomicznym liderze, inicjującym zgodnie ze swoją wizją innowacyjny program kulturalny. Nie sposób ocenić, które z rozwiązań ma większe szanse stymulować kapitał społeczny. Wszystko jest tu kwestią oceny indywidualnych przypadków. Najpewniej optymalny okaże się, jak to zwykle bywa, model łączący w sposób płynny oba te podejścia.

Podobne trudności rodzi wzywanie instytucji kultury do obligatoryjnego tworzenia długofalowych strategii działania. Mimo że jest to obecnie silnie eksponowana moda w instytucjach publicznych, nie jest ona przyjmowana bezkrytycznie. Obecni w MIK dyskutanci, a wśród nich m.in. prof. Marek Krajewski zwracali uwagę, że strategia może zniewalać instytucję, która ją wdraża. Zamiast do rozwoju, może się ona przyczynić do utraty nadarzających się okazji. Wątpliwości budzi także jakość tego typu dokumentów, pisanych w wielu przypadkach ad hoc przez specjalizujące się w tym instytucje zewnętrzne. Lepszym rozwiązaniem mogą się w tym kontekście okazać bardziej elastyczne średniookresowe taktyki, na co wskazywał prof. Krajewski.

Poważną barierą dla rozwoju kapitału społecznego w ramach działalności instytucji kulturalnych mogą się okazać paradoksalnie samorządowe inwestycje w kulturę. Niepokój ten – wyrażony przez autorów badania – zdecydowanie podzielił prof. Hausner. Jego zdaniem ogromne koszty, jakie pociągają za sobą inwestycje kubaturowe dostrzeżone zostaną dopiero za kilka lat. Trzeba pamiętać, że nowy budynek to także nowe wydatki związane z jego utrzymaniem. Dążąc do realizacji spektakularnej inwestycji często się o tym zapomina (szczególnie kiedy te realizowana jest relatywnie niewielkim kosztem przy wsparciu środków zewnętrznych), a negatywnym efektem pośrednim takiej sytuacji może być ograniczenie działalności merytorycznej ośrodków kultury poprzez przeznaczanie coraz większej części ich budżetów na samo utrzymanie obiektów, w których funkcjonują.

Prof. Krajewski zwracał także uwagę na pewną dwoistość kapitału społecznego, sygnalizowaną we wstępie do niniejszego tekstu. Ten może być bowiem atrybutem tak wąskich, jak i szerszych grup społecznych. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której znające się dobrze osoby czerpią wzajemne korzyści ze swojej relacji. Taka forma opisywanego zasobu bywa określana jako wiążący kapitał społeczny. Jest on wykluczający i jako taki niepożądany. Pozytywnym i oczekiwanym jest za to tzw. pomostowy kapitał społeczny – włączający, wspierający kooperację i zachęcający do większej aktywności tych, którzy do tej pory znajdowali się na uboczu życia społecznego (realnie bądź pozornie).

Kwestią osobną, będącą niejako obok prowadzonych badań, jest obecny w nauce od dawna problem z mierzeniem kapitału społecznego. Sygnalizowali to wszyscy uczestnicy spotkania. Najpopularniejsze do tej pory wskaźniki nie spełniają swojej roli. Frekwencja wyborcza może, ale – szczególnie w polskich warunkach – nie musi obrazować indywidualnych i społecznych postaw obywatelskich (bierna postawa podczas wyborów także może być świadomym wyrazem opinii); liczba organizacji pozarządowych także obarczona jest odchyleniami związanymi z powstawaniem szeregu organizacji quasi-NGO (forma organizacji pozarządowej jest tu wyłącznie przepustką np. do ubiegania się o środki grantowe). W odpowiedzi na te niedoskonałości prof. Krajewski poszukiwał nowych ścieżek mierzenia kapitału społecznego, prowadzących przez wskaźniki związane z lokalną skalą wandalizmu, liczbą spółdzielni oraz innego rodzaju inicjatyw społecznych, czy w końcu trudnym do skwantyfikowania poziomem troski o przestrzeń publiczną.

Podsumowanie
Ogólne wnioski płynące z przywoływanych badań i opisywanej dyskusji, mimo wielu elementów wymagających poprawy, są jednak pozytywne. Należy podkreślić, że tak zdaniem autorów badania, jak i obu zaproszonych do dyskusji ekspertów oraz pozostałych gości, instytucje kultury odgrywają istotną rolę w budowaniu kapitału społecznego. Jednocześnie jednak panuje zgoda, co do tego, że badane ośrodki nie wykorzystują w pełni posiadanego w tym zakresie potencjału. Istnieje szansa, że zrealizowany projekt będzie bodźcem do zmiany tego stanu rzeczy. Z całą pewnością nie daje on odpowiedzi na wszystkie pojawiające się pytania. Bez wątpienia przybliża nas jednak do poznania i zrozumienia problemów i barier z jakimi zmagają się w swojej pracy kadry kultury.

Łukasz Maźnica

Wybrane komentarze zaproszonych gości:

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/feed/ 1
Publikacja Lokalne centrum kultury. Zrób to z innymi http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/publikacja-lokalne-centrum-kultury-zrob-to-z-innymi/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/publikacja-lokalne-centrum-kultury-zrob-to-z-innymi/#comments Fri, 24 Jan 2014 19:00:19 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5027 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania publikacji elektronicznej MIK pt. Lokalne centrum kultury. Zrób to z innymi. Została ona przygotowana w ramach projektu Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich. Jest to krótki podręcznik, którego zawartość została opracowana dzięki realizacji warsztatów w ośmiu lokalnych centrach kultury. Spotkania te dotyczyły rozwoju ich potencjału w różnorodnych (znaczących lokalnie) dziedzinach takich jak m. in.: zarządzanie marką, system wartości domu kultury, budowanie dobrej przestrzeni publicznej, rozwój festiwalu muzycznego, budowanie programu dla nowej infrastruktury kultury, rozdzielanie i łącznie działań skierowanych do turystów oraz mieszkańców. W spotkaniach uczestniczyli dyrektorzy instytucji kultury, ich pracownicy, współpracownicy i zewnętrzni interesariusze.

Spotkania poprowadzili eksperci oraz praktycy związani z sektorem kultury: Anna Komorowska (Pracownia K), Beata Kwiecińska i Bartek Dąbrowski (Dom Kultury Inspiro), Tomasz Gutkowski (Festiwal Fotografii w Krakowie), Mariusz Wróbel (Instytucja Filmowa Silesia Film), Lech Dulian (Małopolski Instytut Kultury), Łucja Piekarska-Duraj (Małopolski Instytut Kultury), Bartłomiej Koszarek (Centrum Kultury Dom Ludowy w Bukowinie Tatrzańskiej), Adam Kałucki (Locativo sp. z o.o.).

Moderatorzy warsztatów przygotowali krótkie relacje z tych spotkań. Stanowią one główną część publikacji Lokalne centrum kultury. Zrób to z innymi. Mamy nadzieję, że taki zapis dylematów, problemów i możliwych rozwiązań będzie inspiracją dla innych lokalnych instytucji kultury. Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom spotkań za ich aktywność i chęć dzielenia się wiedzą oraz uwagami o własnej pracy.

PDF publikacji >>
Ebook MOBI >>
Ebook EPUB >>

Zachęcamy również do przeczytania raportu Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego, głównej publikacji powstałej w ramach projektu badawczego.

Dofinansowano z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
MKIDN_2

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/publikacja-lokalne-centrum-kultury-zrob-to-z-innymi/feed/ 2
Węzły i przepływy. Nagranie TEDxKraków http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/wezly-i-przeplywy-nagranie-tedxkrakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/wezly-i-przeplywy-nagranie-tedxkrakow/#comments Fri, 24 Jan 2014 12:01:45 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5007 czytaj więcej]]> Zapraszamy do obejrzenia nagrania wystąpienia dr Anny Nacher na konferencji TEDxKraków 2013. Wystąpienie zostało przygotowane w oparciu o efekty projektu badawczego Małopolskiego Instytutu Kultury „Kultura miejska – węzły i przepływy” zrealizowanego we współpracy z Instytutem Sztuk Audiowizualnych UJ.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/24/wezly-i-przeplywy-nagranie-tedxkrakow/feed/ 0