Badania w kulturze » Marek Krajewski http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Jak socjologia zmienia kulturę w Polsce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/04/jak-socjologia-zmienia-kulture-w-polsce/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/04/jak-socjologia-zmienia-kulture-w-polsce/#comments Mon, 04 Dec 2017 12:49:41 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6215 czytaj więcej]]> Polskie Towarzystwo Socjologiczne, Oddział Krakowski we współpracy z Małopolskim Instytutem Kultury zapraszają na spotkanie naukowe z cyklu WIECZORY SOCJOLOGICZNE pt. „Jak socjologia zmienia kulturę w Polsce – romans teorii z praktyką”

Kiedy: 14 grudnia 2017 r. (czwartek) o godzinie 17.00
Gdzie: Pracownia pod Baranami (Rynek Główny 27, Kraków)

Dla części środowiska ludzi kultury, w szczególności przywiązanego do struktur hierarchicznych oczywistą ramą pojęciową jest podział na to, co dzieje się w instytucjach kultury i sztuki oraz na to, co poza nimi. Od pewnego czasu jednak socjologia w Polsce proponuje kulturze zinstytucjonalizowanej nowe ramy pojęciowe – rozsadzające tę narrację. Czy kultura znajduje się w procesie zmiany swoich ram pojęciowych? Dlaczego tzw. prowincja i rubieże kultury są bardzo ciekawym laboratorium wdrażania i obserwacji zmian? Czy socjolodzy mogą doprowadzić do rewolucji kulturalnej w Polsce? O tym porozmawiamy w gronie socjologów, nauczycieli i animatorów kultury.

W dyskusji udział wezmą:

  • Prof. Marek Krajewski (Instytut Socjologii UAM)
  • Dr Joanna Orlik (dyrektorka Malopolski Instytut Kultury)
  • Łukasz Pająk (wicedyrektor Szkoły Podstawowej nr 92 w Nowej Hucie)
  • Piotr Szewczyk (zastępca dyrektora Myślenicki Ośrodek Kultury i Sportu)

Prowadzenie:

  • Piotr Knaś (Małopolski Instytut Kultury w Krakowie)
  • Radosław Tyrała (Wydział Humanistyczny AGH, Oddział Krakowski, Polskie Towarzystwo Socjologiczne)

Serdecznie zapraszamy!

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/12/04/jak-socjologia-zmienia-kulture-w-polsce/feed/ 0
Kompetencje animatorów kultury. Stanowisko Forum Kraków http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/13/kompetencje-animatorow-kultury-stanowisko-forum-krakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/13/kompetencje-animatorow-kultury-stanowisko-forum-krakow/#comments Mon, 13 Apr 2015 14:45:45 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5456 czytaj więcej]]> Forum Kraków, kontynuując prace grupy roboczej pn. Kompetencje Animatora Kultury działającej w ramach NieKongresu Animatorów Kultury, podjęło się opracowania i podsumowania tematu kompetencji animatorów kultury. Celem tych działań było:

  • określenie, czy jest możliwe i czy jest potrzebne stworzenie katalogu kompetencji animatora kultury;
  • stworzenie materiału/opracowania mogącego być pomocą przy tworzeniu programów edukacji i szkoleń dla animatorów kultury;
  • uporządkowanie refleksji nad różnorodnym i interdyscyplinarnym polem animacji kulturowej w Polsce.

W związku z powyższym Forum Kraków (we współpracy z Małopolskim Instytutem Kultury) przeprowadziło następujące działania:

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z tekstem Marka Krajewskiego pt. „Kompetencje animatorów” oraz uzupełniającymi go opracowaniami Zofii Dworakowskiej (o kształceniu na specjalizacji Animacja Kultury w Instytucie Kultury Polskiej UW), Moniki Nęckiej (o animacji w kontekście sztuki i edukacji artystycznej), Agnieszki Sojki (o animacji w perspektywie pedagogicznej).

Forum Kraków opracowało swoje stanowisko na temat kompetencji animatorów kultury, przedstawione poniżej.

Animacja kulturowa powinna być wspieranym i rozwijanym przez państwo oraz samorządy obszarem działalności kulturalnej. Animacja kulturowa to działania podejmowane w konkretnej grupie, wspomagające te formy uczestnictwa jej członków we własnej kulturze, które uznają oni za ważne, a które są z jakichś powodów utrudnione (za: Edukacja kulturowa. Poręcznik, str. 163). Animacja ma za zadanie przezwyciężanie barier związanych z uczestnictwem w kulturze oraz inspirowanie zmiany społecznej, poprzez m.in. przeciwdziałanie wykluczeniom, budowanie kapitału społecznego, rozwijanie kompetencji społecznych i kulturowych, wzmacnianie postaw obywatelskich itp. Animatorzy pracują „in situ”, ze społecznościami lokalnymi, środowiskami, grupami nieformalnymi, pojedynczymi osobami. Efekty ich pracy mogą uwidaczniać się we wzroście jakości życia i poczucia bezpieczeństwa, zmniejszaniu się natężenia konfliktów społecznych, intensyfikacji relacji społecznych, wzroście uczestnictwa w kulturze, sprawniejszym funkcjonowaniu społeczności lokalnych w wymiarze obywatelskim i wdrażaniu nowych rozwiązań.

Animacja kulturowa jest wielowątkową, interdyscyplinarną i procesualną działalnością kulturowo-społeczną. Nie ma jednego preferowanego modelu animacji, ani skończonego i zamkniętego profilu kompetencyjnego. To, co charakteryzuje osoby pracujące na tym obszarze i utożsamiające się z nim, to liczne i zróżnicowane umiejętności, które występują w różnych konfiguracjach, niektórzy animatorzy wyraźnie się specjalizują (czasami tworzą nową, własną specjalizację), inni są wielozadaniowi, a jeszcze inni mają w swojej pracy następujące po sobie okresy specjalizacji i „wielozadaniowości” (za: Zofia Dworakowska, „Kompetencje animatora kultury w perspektywie kształcenia na specjalizacji Animacja Kultury w Instytucie Kultury Polskiej UW”). Dlatego Forum Kraków nie dąży do „uzawodowienia” animatorów, lecz do stworzenia silnego środowiska animatorów kultury, przy czym należy pamiętać o tym, aby tych odrębności nie zacierać, ale też by nie budować sztucznych podziałów wewnątrzśrodowiskowych – chodzi raczej o to, by poszczególne szkoły/ modele animacji były jak domy z szeroko otwartymi drzwiami i oknami – a więc, by strzegły swojej odrębności i tożsamości, ale by jednocześnie zainteresowane były tym, co się dzieje w innych domostwach, by były na nie otwarte (za: Marek Krajewski, „Kompetencje animatorów”). Dlatego sieciowanie środowiska, budowanie platform współpracy i samorozwoju, rzecznictwo skierowane w stronę decydentów i środowisk samorządowych są ważnymi zadaniami dla wzmocnienia obecności animacji kulturowej w politykach kulturalnych w Polsce.

Wsparcie dla rozwoju kompetencji animatorów kultury powinno polegać głównie na dostępie do stypendiów, profesjonalnych programów szkoleniowych, środowiskowych spotkań, konferencji oraz grantów skierowanych na poszukiwanie nowych rozwiązań, narzędzi, sposobów działania. Szczególnie istotne jest to w obszarze funkcjonowania lokalnych instytucji kultury: domów kultury, bibliotek, organizacji pozarządowych – powinny one systemowo (a nie akcyjnie) współuczestniczyć w programach rozwoju animacji kultury, stąd dużą wagę mają działania związane z rozwojem wyspecjalizowanych instytucji wsparcia animacji kultury. Animatorzy profesjonalni jako pracownicy sektora kultury, jak i działający w mniej sformalizowany sposób liderzy i aktywiści lokalni, powinni mieć równy dostęp do szeregu narzędzi wsparcia ich kompetencji.

Profil kompetencyjny animatora kultury nie powinien być zamkniętym i prawnie potwierdzonym zestawem umiejętności, należy jednak w programowaniu działań rozwojowych skierowanych do animatorów zwrócić szczególną uwagę na trzy główne obszary kompetencyjne.

Pierwszym z nich są przymioty osobiste animatora. Należą do niego:

  • kwalifikacje moralne (np. szeroko rozumiana uczciwość, skłonność do przedkładania dobra wspólnego nad własne, bezinteresowność, odpowiedzialność itd.);
  • specyficzne postawy wobec rzeczywistości (ciekawość, zainteresowanie otaczającym światem; przekonanie, iż jest ona przekształcalna, że można ją zmienić; anty-fatalizm; optymizm i czerpanie radości z możliwości działania itd.);
  • specyficzne postawy wobec innych, zwłaszcza tych, z którymi się pracuje (otwartość i zainteresowanie innymi; świadomość ludzkiej różnorodności, tolerancja dla odmienności; wrażliwość na cierpienie innych itd.);
  • refleksyjność (a więc zdolność do krytycznego przyglądania się rzeczywistości, kwestionowania zestalonych przekonań i stereotypów na jej temat; gotowość do walki z uprzedzeniami; umiejętność wykorzystywania wiedzy naukowej i własnych doświadczeń jako podstaw działania; zdolność do wyciągania wniosków ze swoich sukcesów i porażek itd.);
  • cechy osobiste (konsekwencja w działaniu; dystans wobec samego siebie, zdolność do autorefleksji i autokrytycyzmu; odporność na niepowodzenia i zdolność do stawiania im czoła; odwaga i zdolność do działań bezkompromisowych, zawsze wtedy, gdy są one potrzebne).

Drugim zbiorem są kompetencje społeczne. Należą do niego między innymi:

  • wiedza o charakterze psychologicznym i społecznym (a więc podstawowa wiedza na temat człowieka i procesów psychologicznych; wiedza na temat procesów i struktur grupowych; wiedza na temat procesów komunikacyjnych i podstawowych form, w jakich procesy te się dziś realizują; wiedza na temat podstawowych narzędzi socjologicznej i psychologicznej diagnozy środowiska, w którym się działa itd.);
  • szeroko rozumiana empatia (a więc umiejętności słuchania, rozmawiania, interagowania z innymi; umiejętność rozpoznawania warunków i wrażliwość na sytuację, w której się znajdują; umiejętność rozpoznawania emocji obecnych w grupie; umiejętność rozpoznawania systemów wartości i postaw wobec rzeczywistości obowiązujących w grupie itd.);
  • umiejętność aktywizowania (umiejętność podejmowania współpracy z innymi; umiejętność stwarzania okazji i pretekstów do współpracy; zdolność do pobudzania wyobraźni, w tym wyobraźni społecznej; umiejętność motywowania innych do działania i do współdziałania);
  • umiejętność pracy z grupą (w tym umiejętność: obserwowania i rozumienia procesów zachodzących w grupie; uruchamiania pożądanych procesów grupowych; rozwiązywania i kanalizowania konfliktów i sytuacji spornych pojawiających w grupie; zdolność do uchwycenia podstawowych struktur organizujących funkcjonowanie grupy i umiejętność do modyfikowania tych struktur, zdolności facylitacyjne; umiejętność przekazywania wiedzy, dzielenia się doświadczeniami, umiejętność nauczania zdolności do posługiwania się różnorodnymi narzędziami itd.).

Trzecim zbiorem są wiedza i umiejętności techniczno-praktyczne. Do tego zbioru należą:

  • ogólna, ale wszechstronna, wiedza o otaczającej nas rzeczywistości (orientowanie się w historii i przeszłości; wiedza ekonomiczna i społeczno-polityczna; wiedza na temat kultury i sztuki itd.);
  • ogólna, ale wszechstronna, wiedza na temat środowiska, w którym się działa (orientowanie się w historii i przeszłości środowiska; świadomość przecinających je zróżnicowań, obowiązujących w nim systemów wartości i podstawowych modusów działania; wiedza na temat podstawowych zasobów, jakimi to środowisko dysponuje itd.);
  • specjalistyczna wiedza na temat animacji kulturowej (wiedza na temat specyfiki tej praktyki, jej historii i wielości form, w jakich może się ona realizować; wiedza na temat możliwości i ograniczeń dla tego rodzaju działalności w naszym kraju);
  • wiedza o charakterze organizacyjnym (wiedza na temat instytucjonalnych i prawnych uwarunkowań kultury w Polsce; wiedza na temat potencjalnych źródeł finansowania działań animacyjnych i pozyskiwania z nich środków itd.);
  • umiejętności praktyczne związane z realizacją działań animacyjnych (umiejętności posługiwania się różnorodnymi mediami tworzenia [poczynając od tradycyjnych mediów tworzenia sztuki, aż po współczesne, zdigitalizowane i sieciowe narzędzia tego rodzaju]; umiejętności organizacji pracy grupy i gromadzenia środków niezbędnych do uruchomienia jej działań; umiejętność układania sobie współpracy z instytucjami kultury oraz oświatowymi, a także z władzami samorządowymi; umiejętność dokumentowania i popularyzowania własnych działań; umiejętność posługiwania się narzędziami pozwalającymi przeprowadzić diagnozę środowiska, w którym się działa; umiejętność dokonywania ewaluacji i autoewaluacji; umiejętność wyszukiwania i filtrowania informacji potrzebnych w pracy animacyjnej i edukacyjnej).

Punkt wyjścia dla powstania tej listy został szerzej omówiony w tekście Marka Krajewskiego pt. „Kompetencje animatorów”.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/13/kompetencje-animatorow-kultury-stanowisko-forum-krakow/feed/ 0
Archiwum badawcze „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”. http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/03/20/archiwum-badawcze-animacjaedukacja-mozliwosci-i-ograniczenia-edukacji-i-animacji-kulturowej-w-polsce/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/03/20/archiwum-badawcze-animacjaedukacja-mozliwosci-i-ograniczenia-edukacji-i-animacji-kulturowej-w-polsce/#comments Fri, 20 Mar 2015 12:20:46 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5429 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z archiwum badawczym projektu „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”. Materiał badawczy został odpowiednio sformatowany, a następnie poddany pełnej anonimizacji w celu dalszego korzystania z niego przez zainteresowane osoby. Archiwum składa się z:

  1. Bazy danych z kodowania wniosków grantowych
  2. Bazy danych z wywiadów telefonicznych (transkrypcje)
  3. Bazy danych z sondażu
  4. Bazy danych z sondażu (etykiety)
  5. Bazy danych z dokumentacją wizualną z obserwacji uczestniczących
  6. Narzędzi badawczych
  7. Informacji o sposobie sformatowania i anonimizacji danych w poszczególnych bazach
]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/03/20/archiwum-badawcze-animacjaedukacja-mozliwosci-i-ograniczenia-edukacji-i-animacji-kulturowej-w-polsce/feed/ 0
Animacja i edukacja kulturowa. Czy kulturowość wypiera kulturalność? http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/animacja-i-edukacja-kulturowa-czy-kulturowosc-wypiera-kulturalnosc/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/animacja-i-edukacja-kulturowa-czy-kulturowosc-wypiera-kulturalnosc/#comments Mon, 12 Jan 2015 14:36:48 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5368 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania tekstu Piotra Knasia z Małopolskiego Obserwatorium Kultury pt. Animacja i edukacja kulturowa. Czy kulturowość wypiera kulturalność? Artykuł powstał dla Centrum Praktyk Edukacyjnych w Poznaniu jako komentarz do publikacji „Edukacja kulturowa. Poręcznik”.

Na stronie internetowej Centrum Praktyk Edukacyjnych można znaleźć już kilkanaście artykułów poświęconych animacji kultury, edukacji kulturowej, uczestnictwu w kulturze, obywatelstwu kulturowemu. Polecamy je Państwa uwadze.

Centrum Praktyk Edukacyjnych to projekt finansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego poświęcony edukacji kulturowej i animacji, a stanowi pilotaż wieloletniego programu rządowego „Bardzo Młoda Kultura” Obywateli Kultury. Organizatorem CPE jest Centrum Kultury Zamek w Poznaniu.

Czy zatem traktowanie modelu upowszechniania kultury i form kulturalności jako idei, którą totalnie należy odrzucić, nie jest źródłem coraz większego rozwarstwiania się środowiska, radykalizacji jego postaw, czy należy nowe modele animacji i edukacji stawiać w kontrze do metod pracy wielu osób związanych z kulturą w sytuacji, kiedy mają stać się podstawą dla polityk kulturalnych państwa? Czy nie lepiej byłoby myśleć o animacji i edukacji jako o kontinuum, jako o skali łączącej z jednej strony kulturalność, a z drugiej kulturowość? (źródło: Animacja i edukacja kulturowa. Czy kulturowość wypiera kulturalność?)

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/animacja-i-edukacja-kulturowa-czy-kulturowosc-wypiera-kulturalnosc/feed/ 0
Raport końcowy: Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/#comments Fri, 12 Dec 2014 10:24:21 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5351 czytaj więcej]]> Szanowni Państwo,
serdecznie zapraszamy do zapoznania się z końcowym raportem badawczym oraz trzema raportami cząstkowymi autorstwa Marka Krajewskiego i Filipa Schmidta, które podsumowują badania zrealizowane w ramach projektu „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Raport końcowy, będący głównym rezultatem projektu, podsumowuje wszystkie trzy etapy badań w skondensowanej postaci dziewięciu tez dotyczących kompleksowego obrazu animacji i edukacji kulturowej w Polsce wraz z oceną programu MKiDN „Edukacja kulturalna” i rekomendacjami.

Pozostałe 3 raporty cząstkowe dotyczą szczegółowych wyników badań z poszczególnych etapów badawczych. Są to rezultaty analiz: 1) wywiadów telefonicznych, 2) ankiety internetowej, 3) sześciu case studies. W badaniach uczestniczyli przedstawiciele podmiotów realizujących projekty z zakresu animacji i edukacji kulturowej, które otrzymały dofinansowanie w ramach konkursu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Edukacja kulturalna” z 2012 roku.

Miłej lektury!

Raport końcowy PDF >>
Analiza wywiadów telefoniczncyh >>
Terenowe case studies >>
Internetowe badanie ankietowe >>
Internetowe badanie ankietowe – aneks >>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/feed/ 0
XX Forum Kraków. Kompetencje animatora kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/10/28/xx-forum-krakow-kompetencje-animatora-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/10/28/xx-forum-krakow-kompetencje-animatora-kultury/#comments Tue, 28 Oct 2014 14:57:56 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5325 czytaj więcej]]> XXFK

Kolejne, już dwudzieste spotkanie członków i sympatyków Forum Kraków odbyło się w dniach 3–4 października 2014 roku w Krakowie, w siedzibie Małopolskiego Instytutu Kultury. Tematem spotkania były kompetencje animatora kultury, jedno z kluczowych zagadnień NieKongresu Animatorów Kultury. Forum Kraków zainaugurowało tym spotkaniem nowy cykl trzech seminariów poświęconych animatorom (kolejne dwa spotkania będą dotyczyć odpowiedzialności oraz przygotowania metodyki mierzenia efektów działalności animatorów kultury). Opracowując wskazane trzy tematy, chcemy dokończyć dyskusję rozpoczętą na NieKongresie:

  • czy można (i czy trzeba) stworzyć profil kompetencyjny animatora kultury, jako punkt odniesienia dla programów edukacji, tworzenia stanowisk pracy, zamawiania usług z zakresu animacji kultury?
  • czy można (i czy trzeba) przygotować środowiskowy dokument opisujący i komentujący zagadnienia etyczne związane z uprawianiem animacji kultury, co powinno się w nim znaleźć?
  • czy można opisać i zmierzyć efekty realizacji przedsięwzięć o charakterze animacji kultury, co społeczności lokalne otrzymują dzięki funkcjonowaniu instytucji i organizacji (animacji kultury), jakie rezultaty powinny przynosić działania o charakterze interwencji z użyciem narzędzi animacji kultury?

Powyższe zagadnienia wymagają rozpoznania, brak klarownych odpowiedzi skutkuje brakiem możliwości wykorzystania animacji kultury/edukacji kulturowej w politykach kulturalnych państwa i samorządów. Prawdopodobnie potrzebujemy podobnych rozwiązań jakie już funkcjonują w zakresie edukacji artystycznej, wspierania przemysłów kreatywnych, funkcjonowania instytucji artystycznych, rozwoju markowych festiwali i wydarzeń w obszarze marketingu miejsc, rewitalizacji obszarów zdegradowanych. Decydenci odnoszą się bardzo pozytywnie do tych działań, ponieważ (zazwyczaj) mają świadomość efektów, które przyniosą one w krótszej i dłuższej perspektywie czasu. Z kolei animacja i edukacja kulturowa są na marginesie ich zainteresowania – czy również przez brak klarowności w jej opisie?

Na spotkaniu wspólnie dokonaliśmy analizy profilu kompetencyjnego animatora kultury w trzech perspektywach: kulturowej, pedagogicznej oraz socjologicznej. Wstępem do dyskusji były wystąpienia Joanny Zięby z Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego oraz Agnieszki Sojki z Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z powodów osobistych w spotkaniu nie mógł uczestniczyć trzeci z zaproszonych mówców, Marek Krajewski z Instytutu Socjologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, jednak przygotował on dla uczestników tekst ze swoim stanowiskiem.

Już na samym początku dyskusji pojawił się problem sformułowania zakresu tematycznego, w ramach którego można rozważać kompetencje. Mówiąc inaczej: jak rozważać kompetencje, skoro wcześniej nie zdefiniowano, czym jest animacja kultury. Dyskusja dość szybko przyniosła pewne robocze wnioski w tym zakresie – nienowe, ale animatorzy stale lubią je sobie przypominać:

  • jest to raczej działalność lokalna, środowiskowa;
  • jej celem w wymiarze osobistym jest upodmiotowienie, aktywizowanie, wspieranie rozwoju kompetencji kulturowych i innych;
  • jej celem w wymiarze społecznym jest wzmacnianie relacji społecznych, integracja i inkluzja, szeroko pojęty „community building”;
  • działalność odbywa się poprzez kreowanie sytuacji twórczych, partycypacyjne budowanie scen kulturalnych, budowanie przestrzeni edukacyjnych;
  • bardzo często jest to praca zespołowa, a animatorzy są koordynatorami pracy interdyscyplinarnych zespołów;
  • animatorzy kultury myślą o swojej pracy jako o długofalowym procesie społecznym;
  • dla animatorów kultury pojęciem konstytutywnym jest „uczestnictwo w kulturze” – to ich teren działania: praktyki kulturowe i praktyki kulturalne;
  • animacja kultury to wielowątkowa i wielowymiarowa, interdyscyplinarna praktyka, ważne, że jest (również) profesjonalną działalnością prowadzoną w ramach instytucji/organizacji (animacji) kultury;
  • animatorem kultury (praktykiem) może stać się artysta, socjolog, kulturoznawca, menadżer kultury itp. Zaplecze (kulturowe/kulturalne) jest istotne, ale równie ważne jest zaplecze kompetencyjne dla pracy środowiskowej (edukator, coach, trener, moderator, lider, facylitator, pedagog, konsultant, mediator itp.);
  • animacja kultury nie ma jednej metodologii działania ani zamkniętego katalogu kompetencji. Ze swej istoty jest ona zależna od potrzeb środowiskowych, zmian kulturowych itp.;
  • animacja kultury to umiejętność odpowiadania na zdiagnozowane problemy i wyzwania, to umiejętność dobrania metod interwencji do zagadnienia, a nie postępowanie według schematów.

W tak zarysowanej perspektywie uczestnicy dyskusji „ogólnie” zgodzili się, że rozmowa o profilu kompetencyjnym animatora kultury ma sens przy dwóch założeniach:

  • że rozmawiamy o ścieżce edukacji, o przygotowaniu do roli animatora kultury, o profilu kompetencyjnym;
  • że rozmawiamy o pewnym zadaniu, misji/usłudze publicznej, którą należy mieć w pakiecie (lokalnych) działań kulturalnych.

W myśl takich ustaleń animacja kultury może być specjalizacją w ramach różnorodnych kierunków studiów kulturoznawczych, artystycznych, pedagogicznych itp. A w profesjonalnych instytucjach i organizacjach kultury będzie możliwe rozwijanie działań charakteryzujących się podejściem animacyjnym, nastawionych na pracę środowiskową, realizowanych wszędzie tam, gdzie inne metodologie się nie sprawdzą.

Na spotkaniu dyskutowane były również różne metodyki kształcenia animatorów kultury, jak i próbowano wstępnie opisać zakresy kompetencji, które mogą być przydatne w tej działalności. Można je pogrupować w kilka kluczowych wiązek:

  • zarządzanie procesami grupowymi;
  • koordynacja i realizacja interdyscyplinarnych przedsięwzięć społecznych;
  • kompetencje trenerskie, pedagogiczne, rozwoju osobistego, psychologiczne;
  • wiedza o kulturze i sztuce, dziedzictwie kulturowym;
  • praktykowanie działalności artystycznej i kulturalnej;
  • prowadzenie diagnoz, analiz, badań społecznych (rozwinięta refleksyjność, umiejętność debaty, moderacji itp.);
  • kompetencje interkulturowe.

Animator kultury to zatem nie artysta, nie menadżer, nie edukator czy pracownik środowiskowy. Choć wszyscy oni kooperują w polu kultury – bardzo często przekraczając granice dyscyplin i kompetencji. To cecha charakterystyczna działalności kreatywnej, twórczej, środowiskowej, poniekąd innowacyjnej, której celem jest zmiana społeczna i zwiększanie komfortu/jakości życia.
Efektem seminarium będzie dokument przygotowany przez jego gości, prezentujący dyskusje i (możliwy) profil kompetencyjny animatora kultury. Przedstawimy go Państwu, jak tylko powstanie.

W spotkaniu udział wzięli: Magdalena Latusek, Tomasz Ignalski, Marek Karpiński, Karol Wittels, Marzena Horyza, Aleksandra Zając, Antoni Bartosz, Paweł Gogołek, Joanna Zięba, Anna Michalak-Pawłowska, Marek Sztark, Małgorzata Jezutek, Marcin Jasiński, Aleksandra Stańczuk-Sosnowska, Wojciech Szuniewicz, Agnieszka Sójka, Monika Nęcka, Piotr Knaś. Spotkanie moderowała Joanna Orlik, dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury.

Galeria zdjęć ze spotkania >>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/10/28/xx-forum-krakow-kompetencje-animatora-kultury/feed/ 9
Animacja/edukacja na NieKongresie Animatorów Kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/#comments Wed, 02 Apr 2014 11:15:41 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5185 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z materiałami związanymi z projektem Animacja/edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce oraz uczestnictwem koordynatora merytorycznego tego projektu, prof. Marka Krajewskiego w NieKongresie Animatorów Kultury:

Rozmowa Aleksandry Szymańskiej z Markiem Krajewskim „Animacja: wielość idei, działań narzędzi i celów”
Główną wartością animacji jest to, że jest ona wielością: idei, działań, narzędzi i celów. Ta wielość chroni ją przed apodyktycznością tak charakterystyczną dla wielu praktyk pedagogicznych i sprawia, iż jej ważna częścią jest permanentne samouczenie się. Powtórzę raz jeszcze to o czym była mowa na początku – nie ma jednego dobrego modelu działań animacyjnych, ale nie oznacza to, że każdy powinien rozumieć ją po swojemu. Chodzi raczej o to, abyśmy byli świadomi tej wielości i równie świadomie z niej czerpali.

Wykład Marka Krajewskiego na otwarcie NieKongresu Animatorów Kultury „Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”
Wystąpienie rozpoczyna się w 55 minucie nagrania

Sesja tematyczna „Modele działania” (moderator: Marek Krajewski; uczestnicy: Ewa Kokot, Magdalena Dutkiewicz, Ryszard Michalski, Beata Jaszczak, Tomasz Rakowski)

Prace w ramach projektu badawczego nadal trwają. Całość efektów zostanie przedstawiona w publikacji podsumowującej w drugiej połowie roku.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/04/02/animacjaedukacja-na-niekongresie-animatorow-kultury/feed/ 0
Seminarium Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/#comments Tue, 28 Jan 2014 13:34:43 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5051 czytaj więcej]]> Kapitał społeczny od lat obecny jest w debacie publicznej. Zwolennicy związanych z nim teorii chętnie przedstawiają go jako niematerialny klucz do rozwoju gospodarczego i dobrobytu. Skrajni przeciwnicy wolą postrzegać go jako rodzaj zarazy umacniającej „kolesiostwo” i różnej maści kliki. Choć wydaje się to nielogiczne racje mogą mieć i jedni i drudzy. Nie jest to jednak (i słusznie) przeszkoda w tym by rozwój kapitału społecznego (pozytywnego) uznać za jeden ze strategicznych celów rozwojowych dla Polski w perspektywie najbliższych kilkunastu lat. Czym zatem jest ów rzekomy i zarazem tajemniczy klucz do ekonomicznego sukcesu? Jak można go mierzyć i rozwijać (o ile w ogóle powinno się to robić) oraz jaką rolę w tym wszystkim odgrywają instytucje kultury i ich pracownicy? To główne pytania, z którymi próbowali się zmierzyć uczestnicy seminarium Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego zorganizowanego 9 grudnia w Małopolskim Instytucie Kultury (MIK).

Okazją do opisywanego spotkania było podsumowanie wyników projektu badawczego „Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich”. Przedsięwzięcie to było realizowane przez Małopolski Instytutu Kultury we współpracy z Katedrą Gospodarki i Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz Związkiem Miast Polskich.

Flickr is currently unavailable.

Seminarium składało się z trzech głównych elementów, które pokrótce przedstawione zostaną w dalszej części tekstu. W pierwszej kolejności głos zabrali współautorzy badań Jan Strycharz i Wojciech Kowalik. Przedstawili oni główne założenia oraz wnioski płynące z przeprowadzonego badania. Uzupełnieniem wypowiedzi badaczy był głos zabrany przez dyrektora jednej z analizowanych instytucji kultury. W tej roli głos zabrał Wojciech Knapik, dyrektor Centrum Kultury i Sztuki im. Ady Sari w Starym Sączu. Następnym elementem seminarium był panel dyskusyjny, w którym przedstawione zostały wyniki innych – zbliżonych – projektów badawczych. W tej części głos zabrali: Sławomir Czarnecki, Instytut Kultury Miejskiej w Gdańsku (Obserwatorium kultury), Maciej Zygmunt, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach (Regionalne Obserwatorium Kultury), Olga Marcinkiewicz, redaktorka publikacji „Miejski Dom Kultury. Po co nam centra kultury?” oraz Marcin Poprawski, UAM, (Regionalne Obserwatorium Kultury UAM w Poznaniu). Zwieńczeniem spotkania była moderowana przez Joannę Orlik dyskusja pt. „Kapitał Społeczny lokalne. Jak praktycznie go budować?”. Udział w niej wzięli profesorowie: Jerzy Hausner (UEK) oraz Marek Krajewski (UAM).

Omówienie projektu badawczego
Zatem od początku. Czym jest kapitał społeczny i dlaczego stał się przedmiotem badań realizowanych przez MIK? Liczba opracowań zajmujących się definiowaniem kapitału społecznego jest tak duża, że trywializmem wydaje się szersze rozwijanie tego wątku w tym miejscu. Z poczucia obowiązku i dla jasności wywodu można wszystkie te rozważania – upraszczając nieco – sprowadzić do konkluzji, iż opisywane pojęcie jest formą tzw. miękkiego (a więc niematerialnego) kapitału i opisuje zasoby charakterystyczne dla społecznych relacji międzyludzkich – poziom wzajemnego zaufania, panujące normy zachowań, czy zdolność do współdziałania.

Jako taki, kapitał społeczny ma w sobie istotny potencjał ekonomiczny. Łatwość nawiązywania transakcji, sprawniejsza wymiana wiedzy, intensywniejsze relacje na linii obywatel – władza – to tylko kilka z potencjalnych zalet, jakie mogą zostać osiągnięte dzięki podniesieniu kapitału społecznego. Ta gospodarcza wartość tego zasobu skłoniła polski rząd do sformułowania i przyjęcia Strategii Rozwoju Kapitału Społecznego 2020 (SRKS). Zgodnie z tym dokumentem istotną rolę w ramach procesu wzmacniania relatywnie niskiego rodzimego kapitału społecznego mogą odgrywać instytucje kultury.

Projekt badawczy „Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne małych miast i obszarów wiejskich” był w istocie próbą dokonania diagnozy na ile ta – przypisana instytucjom kultury – rola możliwa jest do wypełnienia i, idąc dalej, na ile kadry kultury przygotowane są do działań aktywnie wzmacniających kapitał społeczny. Jakie są efekty tego przedsięwzięcia?
Zdaniem autorów badania kadry kultury często izolują się od swojego otoczenia, zamiast z nim współdziałać. Dotyczy to w równiej mierze samorządowców (radnych, burmistrzów) kształtujących politykę kulturalną i nowe inwestycje w tym zakresie, jak i pracowników instytucji kultury odpowiedzialnych za tworzenie, wdrażanie i ewaluację wydarzeń realizowanych przez badane ośrodki kultury. U tych ostatnich dostrzeżono jednak wyjątkowy etos pracy, skłaniający pracowników do ponadnormatywnej i w wielu przypadkach quasi-wolontaryjnej pracy, świadczącej pośrednio o ponadprzeciętnym zaangażowaniu w wykonywane obowiązki. Pewnym zdiagnozowanym deficytem jest dość konserwatywne (z punktu widzenia celów działania) podejście do kształtowania oferty badanych instytucji. Chętnie sięgają one choćby po propozycje ambitne i kulturę „wysoką”, nie wykorzystują przy tym jednak w sposób optymalny i twórczy działań z zakresu edukacji kulturalnej. Ta koncentruje się na ogół wg autorów badań na edukacji artystycznej i rozwoju indywidualnych talentów. Siłą analizowanych ośrodków kultury jest otwartość na współpracę międzyinstytucjonalną. Chętnie angażują się one w działania z innymi podmiotami tak publicznymi, jak i pozarządowymi, powiększając w ten sposób zakres swojego społecznego oddziaływania. To osłabiane jest jednak przez brak długofalowego planowania realizowanych przedsięwzięć. Bardzo często są one wynikiem spontanicznie pojawiających się pomysłów.

Opisany powyżej stan zastany w badanych instytucjach kultury wskazuje, że posiadają one istotne i znaczące możliwości wpływania na społeczność lokalną. Z punktu widzenia wzmacniania kapitału społecznego wiele z tych środków pozostaje jednak, mimo potencjalnych szans, niewykorzystanych. Do zmiany tak zdefiniowanego stanu rzeczy konieczna jest zdaniem autorów badania zmiana sposobu postrzegania gminnych ośrodków kultury i ich roli w społeczności lokalnej i polityce rozwoju. Ta dokonała się już na poziomie strategii centralnych (choćby we wspominanym SRKS), pora by owa redefinicja poszła dalej, czy raczej niżej (z punktu widzenia szczebli administracji publicznej). Do tego potrzebne są jednak działania edukacyjne dla samych kadr kultury (rozumianych szeroko, a więc obejmujących również samorządowców). Niezbędne jest zwiększenie świadomości, czym jest kapitał społeczny i w jaki sposób można go wzmacniać poprzez uczestnictwo w kulturze. Tu otwiera się duże pole do działania dla Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz innych instytucji wspomagających sektor kultury.

Zwracał na to także uwagę Wojciech Knapik, który zgodził się z rekomendacjami zaproponowanymi przez badaczy. Wyraził on jednak wątpliwość, co do modelu rozwoju instytucji kultury, jaki powinien zostać uznany za optymalny. Mowa tutaj o swego rodzaju schizofrenii, jaka powstaje, kiedy jednocześnie postuluje się promowanie partycypacyjnego zarządzania oraz, po drugiej stronie, oparcia instytucji na mocnym, niezależnym liderze. Podejścia te nie wykluczają się, niemniej zebrani uznali, że konieczne jest wypracowanie praktycznych ram funkcjonowania obu tych rozwiązań. Podobnie rzecz ma się z dwoma postulatami kierowanymi jednocześnie do lokalnych instytucji kultury. Pierwszy brzmi „zarabiajcie na swoje utrzymanie, róbcie jak najwięcej”, a drugi „bądźcie społecznie zaangażowani, kreujcie przemyślane i skuteczne przedsięwzięcia”.

Alternatywne projekty – punkty styczne, kontrowersje, rekomendacje
W duchu poszukiwania potwierdzenia bądź zaprzeczenia wniosków przedstawionych w badaniu Kompetencje Kadr Kultury odbyła się druga jego część, na którą składały się prezentacje innych projektów badawczych realizowanych przez regionalne obserwatoria kultury w Katowicach, Poznaniu, Gdańsku i Bydgoszczy. Jako pierwszy głos zabrał Marcin Poprawski z Regionalnego Obserwatorium Kultury UAM w Poznaniu. Zgodził się on z głównymi tezami przedstawionego badania. Zwrócił uwagę, że pokrywają się one z wnioskami projektów realizowanych przez jego jednostkę. Podkreślał, że wzmacnianie kapitału społecznego jest często dość nisko wśród priorytetów kadr kultury, co pokazuje zarówno przedstawiony raport MIK, jak i badania realizowane w Wielkopolsce.

Kolejnym mówcą był Maciej Zygmunt, przedstawiciel Regionalnego Ośrodka Kultury w Katowicach. Zwrócił on uwagę na problem negatywnego kapitału społecznego. Uzupełniając przedstawione przez zespół MIK rekomendacje, sugerował on, że programując działalność instytucji kultury należy zwrócić szczególną uwagę na konieczność poszerzania ich włączającego charakteru. Jednostki te nie mogą kierować swojej oferty wyłącznie do osób funkcjonujących już w obiegach społecznych. Powinny w możliwie dużym stopniu angażować się w inkluzję osób wykluczonych społecznie.

Na podobny problem zwróciła uwagę Olga Marcinkiewicz, redaktorka publikacji „Miejski Dom Kultury. Po co nam centra kultury?”. Jej zdaniem sporym problemem jest podejście dyrekcji do pracowników instytucji kultury. Niewłączani do zarządzania pracownicy niechętnie włączają do działań domów kultury społeczność lokalną. Bo i jak, skoro są wykonawcami, nie współrealizatorami i kreatorami działań? Innym, przedstawionym przez Olgę Marcinkiewicz problemem, była postawa władz samorządowych, w ramach której zaobserwować można stałą i wciąż rosnącą presję na liczby – wskaźniki rezultatu działań instytucji kultury.

Problem częściowego braku świadomości kadr, co do celów, jakich mają się podejmować, postawił Sławomir Czarnecki z Instytutu Kultury Miejskiej w Gdańsku. W jego opinii mamy doczynienia z sytuacją, gdzie na szczeblu centralnym, czy regionalnym tworzone są kolejne strategie przypisujące instytucjom kultury nowe funkcje. Te nie są na ogół w żaden sposób ani przekazywane, ani też wprost komunikowane tym jednostkom. Przez to ich kadry funkcjonują w warunkach wysokiej niepewności co do misji i celów, które powinny być przez nie realizowane. To popycha badane podmioty do bardzo tradycyjnego podchodzenia do swoich działań. Skupiają się one bardziej na edukacji artystycznej niż np. kształtowaniu kapitału społecznego. I choć wśród zebranych w Małopolskim Instytucie Kultury panowała ogólna zgoda, co do zasadniczych diagnoz i konkluzji zawartych w omawianym badaniu, wciąż otwarte pozostaje pytanie o styl i sposób dochodzenia do modelu działalności stymulującego kapitał społeczny.

Kapitał Społeczny lokalne. Jak praktycznie go budować?
Ta ostatnia problematyka omawiana była szerzej podczas panelu wieńczącego seminarium. Swoje spostrzeżenia przedstawili tu prof. Jerzy Hausner oraz prof. Marek Krajewski. Wątpliwości budzi m.in. możliwość wypracowania optymalnego rozwojowo modelu zarządzania ośrodkami kultury. Z jednej strony postulowano dążenie do uspołecznienia instytucji, której skrajną postacią może być niekoniecznie pozytywny przykład przywoływanego przez prof. Jerzego Hausnera warszawskiego Domu Kultury Śródmieście. Instytucja ta jako pierwsza w Polsce oddała w 2013 roku cały swój budżet w ręce mieszkańców (poprzez budżet partycypacyjny). Z drugiej strony w prowadzonej w MIK dyskusji pojawiał się nie tak rzadki i często pozytywny schemat zarządzania oparty na mocnym i w dużej mierze autonomicznym liderze, inicjującym zgodnie ze swoją wizją innowacyjny program kulturalny. Nie sposób ocenić, które z rozwiązań ma większe szanse stymulować kapitał społeczny. Wszystko jest tu kwestią oceny indywidualnych przypadków. Najpewniej optymalny okaże się, jak to zwykle bywa, model łączący w sposób płynny oba te podejścia.

Podobne trudności rodzi wzywanie instytucji kultury do obligatoryjnego tworzenia długofalowych strategii działania. Mimo że jest to obecnie silnie eksponowana moda w instytucjach publicznych, nie jest ona przyjmowana bezkrytycznie. Obecni w MIK dyskutanci, a wśród nich m.in. prof. Marek Krajewski zwracali uwagę, że strategia może zniewalać instytucję, która ją wdraża. Zamiast do rozwoju, może się ona przyczynić do utraty nadarzających się okazji. Wątpliwości budzi także jakość tego typu dokumentów, pisanych w wielu przypadkach ad hoc przez specjalizujące się w tym instytucje zewnętrzne. Lepszym rozwiązaniem mogą się w tym kontekście okazać bardziej elastyczne średniookresowe taktyki, na co wskazywał prof. Krajewski.

Poważną barierą dla rozwoju kapitału społecznego w ramach działalności instytucji kulturalnych mogą się okazać paradoksalnie samorządowe inwestycje w kulturę. Niepokój ten – wyrażony przez autorów badania – zdecydowanie podzielił prof. Hausner. Jego zdaniem ogromne koszty, jakie pociągają za sobą inwestycje kubaturowe dostrzeżone zostaną dopiero za kilka lat. Trzeba pamiętać, że nowy budynek to także nowe wydatki związane z jego utrzymaniem. Dążąc do realizacji spektakularnej inwestycji często się o tym zapomina (szczególnie kiedy te realizowana jest relatywnie niewielkim kosztem przy wsparciu środków zewnętrznych), a negatywnym efektem pośrednim takiej sytuacji może być ograniczenie działalności merytorycznej ośrodków kultury poprzez przeznaczanie coraz większej części ich budżetów na samo utrzymanie obiektów, w których funkcjonują.

Prof. Krajewski zwracał także uwagę na pewną dwoistość kapitału społecznego, sygnalizowaną we wstępie do niniejszego tekstu. Ten może być bowiem atrybutem tak wąskich, jak i szerszych grup społecznych. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której znające się dobrze osoby czerpią wzajemne korzyści ze swojej relacji. Taka forma opisywanego zasobu bywa określana jako wiążący kapitał społeczny. Jest on wykluczający i jako taki niepożądany. Pozytywnym i oczekiwanym jest za to tzw. pomostowy kapitał społeczny – włączający, wspierający kooperację i zachęcający do większej aktywności tych, którzy do tej pory znajdowali się na uboczu życia społecznego (realnie bądź pozornie).

Kwestią osobną, będącą niejako obok prowadzonych badań, jest obecny w nauce od dawna problem z mierzeniem kapitału społecznego. Sygnalizowali to wszyscy uczestnicy spotkania. Najpopularniejsze do tej pory wskaźniki nie spełniają swojej roli. Frekwencja wyborcza może, ale – szczególnie w polskich warunkach – nie musi obrazować indywidualnych i społecznych postaw obywatelskich (bierna postawa podczas wyborów także może być świadomym wyrazem opinii); liczba organizacji pozarządowych także obarczona jest odchyleniami związanymi z powstawaniem szeregu organizacji quasi-NGO (forma organizacji pozarządowej jest tu wyłącznie przepustką np. do ubiegania się o środki grantowe). W odpowiedzi na te niedoskonałości prof. Krajewski poszukiwał nowych ścieżek mierzenia kapitału społecznego, prowadzących przez wskaźniki związane z lokalną skalą wandalizmu, liczbą spółdzielni oraz innego rodzaju inicjatyw społecznych, czy w końcu trudnym do skwantyfikowania poziomem troski o przestrzeń publiczną.

Podsumowanie
Ogólne wnioski płynące z przywoływanych badań i opisywanej dyskusji, mimo wielu elementów wymagających poprawy, są jednak pozytywne. Należy podkreślić, że tak zdaniem autorów badania, jak i obu zaproszonych do dyskusji ekspertów oraz pozostałych gości, instytucje kultury odgrywają istotną rolę w budowaniu kapitału społecznego. Jednocześnie jednak panuje zgoda, co do tego, że badane ośrodki nie wykorzystują w pełni posiadanego w tym zakresie potencjału. Istnieje szansa, że zrealizowany projekt będzie bodźcem do zmiany tego stanu rzeczy. Z całą pewnością nie daje on odpowiedzi na wszystkie pojawiające się pytania. Bez wątpienia przybliża nas jednak do poznania i zrozumienia problemów i barier z jakimi zmagają się w swojej pracy kadry kultury.

Łukasz Maźnica

Wybrane komentarze zaproszonych gości:

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/01/28/seminarium-kompetencje-kadr-kultury-a-rozwoj-kapitalu-spolecznego/feed/ 1
Raport z pierwszego etapu badań: „Animacja/Edukacja.Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce” http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/#comments Tue, 05 Nov 2013 15:21:20 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4974 czytaj więcej]]> Szanowni Państwo, prezentujemy raport przedstawiający portret animacji i edukacji kulturowej w Polsce. Tekst jest materiałem podsumowującym pierwszy moduł badawczy zrealizowany w ramach projektu „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce” dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Publikacja powstała na podstawie wyników pogłębionych analiz wniosków grantowych składanych w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Edukacja kulturalna i diagnoza kultury” z 2012 roku, priorytet „Edukacja kulturalna”.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z tekstem, zwłaszcza osoby zainteresowane tematyką animacji i edukacji kulturalnej, w tym animatorów kultury.

Rezultaty naszych badań zostaną zaprezentowane przez członków zespołu projektowego podczas NieKongresu Animatorów Kultury, który odbędzie się w 2014 roku w Warszawie.

W przyszłym roku powstanie raport końcowy zawierający wyniki wszystkich trzech modułów badawczych.

Miłej lektury!

Publikacja w formacie PDF>>

MKIDN_2

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/feed/ 0
Konferencja PRAKTYKI I METODY EDUKACJI KULTURALNEJ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/10/21/konferencja-praktyki-i-metody-edukacji-kulturalnej/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/10/21/konferencja-praktyki-i-metody-edukacji-kulturalnej/#comments Mon, 21 Oct 2013 13:42:36 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4947 czytaj więcej]]> W Poznaniu, 7 listopada 2013 roku odbędzie się ogólnopolska Konferencja Praktyki i Metody Edukacji Kulturalnej. Do udziału w tym spotkaniu zapraszają organizatorzy: Centrum Kultury Zamek, Instytut Kulturoznawstwa oraz Instytut Socjologii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.

Zapraszamy do udziału w konferencji organizatorów działów edukacyjnych w poszczególnych instytucjach kultury, animatorów, przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz badaczy edukacji kulturalno-artystycznej. udział w konferencji wezmą także przedstawiciele władz samorządowych, odpowiedzialni za polityki kulturalne w zakresie edukacji w poszczególnych miastach Polski. Konferencja będzie miała formę interdyscyplinarnego warsztatu – wymiany doświadczeń w zakresie dotychczasowych praktyk edukacji kulturalnej w Polsce, dzięki której możliwe będzie także wypracowanie nowych rozwiązań. (źródło: Centrum Kultury Zamek)

W konferencji będzie uczestniczyła Pani dr Anna Nacher z prezentacją projektu „Kultura miejska – węzły i przepływy” zrealizowanego w MIK w 2012 roku w ramach Małopolskiego Obserwatorium Kultury.

Zgłoszenia na konferencję można wysyłać do 5 listopada 2013 roku mailowo sekretariat@ckzamek.pl lub telefonicznie (061) 64 65 276. Zapraszamy do udziału.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/10/21/konferencja-praktyki-i-metody-edukacji-kulturalnej/feed/ 0