Badania w kulturze » sieć współpracy http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Europejska sieć obserwatoriów w dziedzinie edukacji kulturalnej i artystycznej http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/01/12/europejska-siec-obserwatoriow-w-dziedzinie-edukacji-kulturalnej-i-artystycznej/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/01/12/europejska-siec-obserwatoriow-w-dziedzinie-edukacji-kulturalnej-i-artystycznej/#comments Tue, 12 Jan 2016 12:23:56 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5772 czytaj więcej]]> Małopolski Instytut Kultury wziął udział w pierwszym założycielskim spotkaniu Europejskiej sieci obserwatoriów w dziedzinie edukacji kulturalnej i artystycznej (European Network of Observatories in the Field of Arts and Cultural Education, w skrócie ENO Observatories). W spotkaniu, które odbyło się 16 listopada 2015 roku w Berlinie, wzięli udział Joanna Orlik, dyrektorka MIK-u oraz Filip Schmidt z partnerskiego Instytutu Socjologii UAM w Poznaniu. Do porozumienia przystąpiły instytucje i organizacje badawcze z 12 krajów UE, aktywne w obszarze analiz animacji kultury i edukacji kulturalnej oraz sztuki i edukacji artystycznej. Na spotkaniu zostało podpisane porozumienie, jak również została wybrana trzyosobowa rada sterująca nowej organizacji. Uzgodniono, że sekretariat sieci będzie mieścił się w instytucji pn. National Centre of Expertise for Cultural Education and Amateur Arts (LKCA) z siedzibą w Utrechcie w Holandii. Małopolski Instytut Kultury jako instytucja członkowska sieci ENO będzie realizował badania w ramach wspólnego, uzgodnionego programu badawczego, jak również współuczestniczył w projektach partnerskich sieci. MIK nawiąże również współpracę z Polskim Komitetem ds. UNESCO.

Foto: LKCA

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/01/12/europejska-siec-obserwatoriow-w-dziedzinie-edukacji-kulturalnej-i-artystycznej/feed/ 0
Obserwatorium Żywej Kultury w nowej odsłonie http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/05/17/obserwatorium-zywej-kultury-w-nowej-odslonie/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/05/17/obserwatorium-zywej-kultury-w-nowej-odslonie/#comments Fri, 17 May 2013 13:07:36 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4776 czytaj więcej]]> Powstała w 2012 roku Fundacja Obserwatorium Żywej Kultury – Sieć Badawcza zainicjowała swoją działalność. Tym samym będą kontynuowane prace nad portalem (czy też szerzej: platformą wiedzy o kulturze w Polsce) Obserwatorium Żywej Kultury. Misję fundacji określono wprost i bardzo bojowo: Porządkowanie stanu wiedzy o kulturze. Prace realizowane będą w ramach sieci badawczej, obecnie w jej skład wchodzą: Fundacja Obserwatorium Żywej Kultury – Sieć Badawcza, Moja Polis, CEiIK Olsztyn, IKM Gdańsk, SocLab Białystok. W radzie fundacji zasiadają Jarosław Lipszyc, Marek Dudkiewicz, Katarzyna Zalasińska, Ryszard Michalski, zarząd tworzą Barbara Fatyga, Mariusz Piotrowski, Bogna Kietlińska.

Ze strony fundacji można dowiedzieć się również, jakie projekty będą realizowane przez sieć w 2013 roku, między innymi CEiIK Olsztyn koordynuje projekt Budowa ogólnopolskiej sieci Obserwatoriów Żywej Kultury finansowany z grantu MKiDN. Na stronie NCK można znaleźć następująca informację: Obserwatorium Żywej Kultury było projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury oraz Zakład Metod Badania Kultury Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego w latach 2009-2012. Pracami kierowała prof. Barbara Fatyga, tak też – można wnioskować – będzie obecnie, w nowej formule pozarządowej i sieciowej.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/05/17/obserwatorium-zywej-kultury-w-nowej-odslonie/feed/ 0
Wędrujące Forum Kultury Dolnego Śląska oraz Wrocław 2016. Relacja z XVI Forum Kraków http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/#comments Tue, 16 Apr 2013 16:48:25 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4757 czytaj więcej]]> XVI Forum Kraków odbyło się 8-9 kwietnia 2013 roku. W pierwszej części spotkania zaprezentowało się Wędrujące Forum Kultury Dolnego Śląska, prezentację poprowadzili Anna Komsta z Ośrodka Kultury i Sportu we Wleniu oraz Piotr Michałowski z Gminnego Ośrodka Kultury w Oleśnicy. Druga część spotkania dotyczyła projektu Europejska Stolica Kultury Wrocław 2016, który zaprezentował Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny tego przedsięwzięcia. Uczestnicy spotkania mogli poznać dwa przedsięwzięcia animacyjne: jedno „prowincjonalne” (jak sami mówili o nim jego inicjatorzy), oddolne, grupujące dolnośląskie domy kultury; drugie metropolitarne, realizowane w skali Europy, będące kluczowym projektem rozwojowym dla Wrocławia. Oba przedsięwzięcia łączy ich charakter – w zamierzeniu polegający na przetworzeniu partnerstwa (zainicjowanej sieci podmiotów i aktorów) w przestrzeń kreowania nowych obiegów kultury oraz zmiany społecznej. Dodatkowym aspektem takiego dwugłosu była możliwość porównania wyzwań związanych sieciowaniem metropolii z regionem, wzajemną komunikacją obu światów kultury: złączonych, ale i oderwanych od siebie, choć bliskich przestrzennie.

Wędrujące Forum Kultury. Sieć jako szansa rozwoju
Siedem domów kultury z Dolnego Śląska na początku 2013 roku powołało formalnie nową sieć współpracy. Jej inicjatorzy to dyrektorzy instytucji kultury, którzy wspólnie uczestniczyli w programie Dom Kultury + (oprócz Centrum Kultury w Sycowie dokooptowanego do sieci bez tego doświadczenia), dla których program Narodowego Centrum Kultury był swoistym poligonem tworzenia programów rozwoju oraz inspiracją do poszerzenia pola kultury. Przed oficjalnym startem tego partnerstwa przez blisko rok trwały wizyty studyjne, dyskusje wewnątrz grona inicjatorów. Bardzo mocno współbrzmiały one z innymi pracami, w które zaangażowały się te instytucje: w tworzenie lokalnych grup współdziałania; w społeczne projekty animacyjne, w rozwój kompetencji własnych pracowników i współpracowników. Praktyki te, jak wskazała Anna Komsta, wyniknęły z doświadczenia udziału w programie Dom Kultury +, który był zapalnikiem zmian. Te „inne prace” stały się też punktem oparcia dla wspólnej inicjatywy sieciującej, ponieważ wskazały drogę (misję i wizję) dla przestrzeni oddziaływania i rozwoju lokalnych instytucji animacji kultury. Jak powiedziała Anna Komsta z OKSiT we Wleniu sieć daje szanse rozwoju, łączy ludzi podobnie myślących, ale byłaby kolejną „konferencją dyrektorów” bez lokalnego zakorzenienia i zaangażowania jej liderów, bez środowisk i grup współtworzących tę przestrzeń zmiany.
Inicjatorzy Wędrującego Forum Kultury wskazali na podstawowe w ich opinii punkty umożliwiające powołanie i rozwój takiego regionalnego partnerstwa:

  • metodyczne i staranne zaprogramowanie działań inicjujących sieć w oparciu o grupę osób „myślących podobnie”, posiadających wiarę w swoje pomysły i kompetencje;
  • sieć tworzona społecznie jest wynikiem energii jej członków i chęci do inwestowania czasu w jej rozwój, bardzo ważne jest mądre zarządzanie tą energią i zaangażowaniem, aby przeciwdziałać naturalnej entropii;
  • od samego początku zainicjowania partnerstwa musi być obecne myślenie o zaangażowaniu w jej prace osób będących pracownikami, interesariuszami instytucji (np. lokalni decydenci samorządowi, organizacje społeczne). Zaangażowanie to może przybierać różne wymiary;
  • wsparciem dla rozwoju tego typu partnerstwa jest realizacja wspólnych projektów oraz zawiązanie współpracy z innymi sieciami.

W dyskusji uczestnicy spotkania Forum Kraków zwrócili uwagę na charakter tworzonej sieci: czy powinna ona grupować tylko domy kultury, czy być otwarta na różnych partnerów? Czy domy kultury powinny brać na siebie ciężar sieciowania różnych podmiotów kultury? Dyskusja dała jednoznaczną odpowiedź na tak. Sieci składające się z różnych podmiotów, ale działające na określonym terytorium to możliwość wytworzenia wspólnej przestrzeni współpracy. Krzysztof Czyżewski zwrócił uwagę, że nowoczesna animacja powinna sięgać daleko poza tradycyjnie określone obszary kultury i animatorzy powinni uczyć się od innych: „musimy mieć na pokładzie ludzi o odmiennych doświadczeniach pracujących na różnorodnych terytoriach”. Przykładem może być sieć SPOKO z Lublina, w której aktywni są squatersi jak i urzędnicy miejscy. Taka współpraca uczy odpowiedzialności w zakresie komunikacji i kooperacji. Nie wyklucza odmiennych punktów widzenia ani metod działania.

Innym wątkiem dyskusji była kwestia możliwości i niemożliwości dobrej komunikacji oraz współpracy z decydentami politycznymi Lokalne władze sieciowanie czy współpracę rozwojową często postrzegają jako niepotrzebne odciąganie od pracy, która jest „prosta” klarownie określona: to organizowanie imprez i realizacja zajęć artystycznych. Takie stanowisko często jest wzmacnianie przez same instytucje kultury, które nie potrafią wskazać efektów swojej działalności poza opowieścią o „wadze kultury”. Skazują się tym samym na uciążliwe „wyrywanie grosza” na kulturę. Tymczasem, co pokazała dyskusja, po stronie instytucji kultury można robić o wiele więcej, aby lokalne polityki kultury były bardziej innowacyjne i ważne kontekście rozwoju społeczno-gospodarczego. Można, jak pokazał ośrodek kultury ze Szklarskiej Poręby, blisko współpracować z lokalnym ośrodkiem pomocy społecznej i tworzyć duże programy inkluzji społecznej. Dzięki takiej działalności lokalni decydenci mogą otrzymać wymierny dowód możliwości oddziaływania kultury – bo dla samorządowców ważne są głosy ze strony ich wyborców, wskazujące na realne efekty działań które „finansują”. To ogromne pole rozwoju dla animacji kultury – znaleźć się tam, gdzie są uczestnicy kultury, tam gdzie są węzły energii społecznej, ale i wyzwania dotyczące inkluzji społecznej. Dziś wiele instytucji kultury sytuuje się samodzielnie na marginesie życia społeczno-gospodarczego (zatem również poza zainteresowaniem decydentów) komunikując, że „kultura jest ważna i już, tylko dajcie więcej pieniędzy”. Lokalni decydenci to politycy, a politycy lubią te rozwiązania i działania, które lubią/cenią wyborcy. Z tego typu partnerem komunikacja musi opierać się na innych zasadach – bliższych pojęciom i metodom pracy polityków. Tym można tłumaczyć zainteresowanie lokalnych władz rozwojem infrastruktury (namacalne, konkretne, rozwojowe) połączone z komunikatem, że instytucje kultury nie potrafią ich właściwie wykorzystać.

Ważna rozmowa odbyła się również na temat „kultury prowincjonalnej” – wiejskiej i małomiasteczkowej. Prowincja jest często postrzegana jako magiczna lokalna ojczyzna, ale jest też upupiająca, zmusza do niewykraczania poza lokalnie uznane formaty. Lokalne środowisko sprawuje też nieformalną, choć silną kontrolę nad wszelkimi przejawami aktywności. Stąd potrzebna jest duża doza kompetencji ze strony menadżerów i animatorów kultury, aby dokonać zmiany, wy-eksperymentować coś. Za to raz zdobyte zaufanie może skutkować kapitałem do realizacji wielu kolejnych przedsięwzięć. Uczestnicy Forum Kraków postawili też pytanie: czy wieś może nauczyć czegoś miasta? Bowiem dziś to miasta są traktowane jako źródła innowacji i zmiany.

Projekt Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Kultura jako proces zmiany społecznej
Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny projektu Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016 w swojej wypowiedzi przedstawił tło, inspiracje oraz działania zmierzające do skonstruowania programu tego przedsięwzięcia – finału w 2016 roku. Zaczął od konstatacji poświęconej sytuacji animacji kultury w Polsce: „my animatorzy nie potrafimy dbać o naszą tradycję!” Nie potrafimy stworzyć środowiska przydającego wagi znaczeniu kultury i wypracowującego metody postępowania. Nie znając, ani nie odwołując się do dorobku poprzedników straciliśmy grunt pod nogami. Dlatego dziś nie mamy odpowiedzi na zalew kultury eventu, brak procesualności, konwencjonalność. Twórca Ośrodka Pogranicza wskazał na istotny brak odwołań do bardziej ukrytych, znaczących treści kultury, jej istoty jako „eksperymentowania i zakorzeniania”. Z drugiej strony odwołał się również do koncepcji Zygmunta Baumana, wskazując że wszyscy dziś mamy potrzebę bycia tzw. „auktorami”, co oznacza bycie zarówno autorem idei i pomysłów, jak i ich aktorem-realizatorem. To istotna zmiana w przepływie idei i znaczeń kultury. Odwrót od kultury masowej. Ważne jest , aby animatorzy dodali do tego trendu dwie ważne jakości: powrót kultury do środowiska (przywrócenie relacji i powiązań) oraz odzyskanie czasu dla kultury (przywrócenie znaczenia procesu i diachroniczności kultury).

Inspiracją dla tego typu działań dla Krzysztofa Czyżewskiego jest doświadczenie wynikające z udziału w Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego, koncepcji „kultury czynnej” oraz działań związanych z nurtem „sztuki dla zmiany społecznej”. Kultura czynna to nie tyle odwrotność kultury biernej (odbiorczej), ile przywrócenie równowagi pomiędzy aktywnością artysty a aktywnością odbiorcy – zaangażowanego w tworzenie znaczeń sztuki. Sztuka dla zmiany społecznej to, z dzisiejszej perspektywy, odwrotność festiwalu idei, z którym mamy do czynienia – idei sprowadzonych do rynku uwagi konsumentów.

Krzysztof Czyżewski wskazał zatem pytanie (oraz aktywnie stara się na nie odpowiedzieć): czy w ramach przedsięwzięcia iście festiwalowego, nastawionego na „fajerwerki kulturalne”, zdolne przyciągnąć uwagę europejskich środowisk sztuki, można stworzyć eksperyment społeczno-artystyczny. Czy można z Wrocławia stworzyć laboratorium sztuki i kultury, wspólnie z mieszkańcami? Czy można również, w ramach festiwalu odzyskać nieśpieszny czas kultury?

Wspólnym mianownikiem zaproponowanych we Wrocławiu działań jest koncepcja „deep culture”:

„Deep culture” to tworzenie kultury przenikającej wszystko. Koncept, który obejmuje zarówno squaterską kooperatywę, jak i operę, to, co kiedyś nazywaliśmy kulturą wysoką, i działania alternatywne czy środowiska hiphopowe. Potrzebę „pójścia w głąb” odczuwają artyści i animatorzy kultury, przede wszystkim jednak sami jej odbiorcy, coraz bardziej nastawieni na interaktywność, współtworzenie i partnerstwo. Żyjemy wciąż w kulturze nastawionej na wydarzenie, „event”. Jeżeli nawet pojawiają się programy umożliwiające artystom działania w kontekście społecznym, np. z grupą wykluczonych, ich podstawą jest krótkoterminowy grant. Działanie artystyczne jest dokumentowane, potem pokazywane na różnych festiwalach, natomiast ludzie biorący w tym udział schodzą na dalszy plan, nikt do nich nie powraca. Brakuje kontynuacji, a czasem skutek jest odwrotny od zamierzonego: niepotrzebnie rozbudza nadzieje. Artyści realizują spektakl z dziećmi romskimi, a potem znikają, zostawiając dzieci między dwoma światami – zamkniętego getta i tych otwartych kulturowych działań. Tak więc „deep culture” musi opierać się na narzędziach dających długie trwanie. (źródło: Zgłębianie miasta, rozmowa z Krzysztofem Czyżewskim, Tygodnik Powszechny)

W oparciu o taką koncepcję we Wrocławiu uruchamiane są kolejne laboratoria (działa już około 40-stu), mające stać się źródłem programu w 2016 roku. Dzieła sztuki powstają tam w procesie społecznym, dzięki zaangażowaniu instytucji kultury, grup nieformalnych, organizacji społecznych, artystów:

Budujemy we Wrocławiu rodzaj fabryki tworzenia, której poszczególne oddziały nazwaliśmy laboratoriami. Jest ich dziś około 40, powstają w oparciu o instytucje kultury, festiwale, organizacje obywatelskie; laboratorium ma być po trosze uchem przyłożonym do miejsca i ludzi. Będą to działania długofalowe, których kulminacją (ale nie kresem!) będzie rok 2016. W styczniu 2017 r. ocenimy, ile z programów możemy kontynuować. . (źródło: Zgłębianie miasta, rozmowa z Krzysztofem Czyżewskim, Tygodnik Powszechny)

Prezentacja Krzysztofa Czyżewskiego stała się punktem wyjścia do rozmowy o animacji i edukacji kulturalnej. Według niego edukacja kulturalna nie powinna być „czymś obok sztuki”, marginesem działalności, sformatowaną formą zajęć dla dzieci, ale aktywnością zdolną do przekształcenia koncepcji sztuki czy animacji. Mówiąc inaczej działalnością stricte artystyczną i animacyjną. Animator nie może działać marginalnie „edukując” tylko zmieniając główny nurt funkcjonowania instytucji poprzez sięganie do środowiska, eksperymenty i innowacje. Krzysztof Czyżewski zastrzegł, że koncepcja „deep culture” nie jest jedynie słusznym myśleniem o kulturze ani zejściem do jej podziemia, tylko próbą wyeksperementowania nowych rozwiązań w obrębie instytucji – bardziej lub mniej sformalizowanych.

Według słów uczestników rozmowy animatorzy kultury powinni być kompetentnymi rzemieślnikami i artystami. Twórcom i animatorom często brakuje jakościowego rzemiosła oraz kompetencji do pracy twórczej z innymi ludźmi, jak również krytycyzmu w stosunku do swojej pracy. Systemowa ewaluacja działalności animacyjnej jest w dużym stopniu nieadekwatna w stosunku do potrzeb, zazwyczaj nie jest ona nastawiona na rozwój kompetencji. Nie funkcjonują również kanały komunikacji ani recenzji dla działań animacyjnych (nie ma zbyt wielu środowisk, gdzie dyskusja mogłaby się rozwinąć).

Dobrym podsumowaniem spotkania są słowa Krzysztofa Czyżewskiego na temat domów kultury. Według niego są to miejsca oraz zespoły ludzi dające możliwość realizacji działań w ramach formuły „deep culture” – ciągłej rozwojowej pracy w środowisku lokalnym. Wielkie metropolie cierpią na brak takich miejsc: coraz więcej działań ma charakter wydarzeń i krótkoterminowych projektów artystycznych, działania zakorzenione w środowisku są bardzo rzadkie. W większym stopniu o kulturze powinniśmy myśleć jako dziele artystycznym wraz z jego kontekstem społecznym, środowisku jego tworzenia, animatorach weń zaangażowanych. Dziś miasto to bardziej scena dla wydarzeń niż środowisko kreacji kultury.

Jakie rekomendacje wynikają z dyskusji Forum Kraków? Regiony i metropolie powinny w większym stopniu współpracować, brak równowagi (na korzyść metropolii „wysysających” energię) skutkuje zapadaniem się kultur lokalnych w sobie. Środowiska animatorów powinny dbać o prestiż animacji kulturowej poprzez budowanie wspólnych i inicjatyw, większą dbałość o tradycje oraz kreowanie standardów pracy. Dom kultury (niezależnie od tego, czy jest placówką publiczną czy dziełem społecznym) powinien kojarzyć się z awangardą zmian i twórczą energią. Aby tak się stało animatorzy kultury muszą myśleć o rozwoju „własnego rzemiosła” (sieci są tu ważnym komponentem) tak, aby lokalna kultura mogła realnie stanowić przestrzeń zmiany społecznej.

Flickr is currently unavailable.

W spotkaniu udział wzięli:

  • Katarzyna Janusik, Biuro ESK Wrocław 2016
  • Ewa Zbroja, Narodowe Centrum Kultury
  • Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny projektu ESK Wrocław 2016
  • Karolina Pluta, Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „Ę”
  • Justyna Nowakowska, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki
  • Aleksandra Stańczuk, Narodowe Centrum Kultury
  • Zofia Bisiak, Stowarzyszenie Akademia Łucznica
  • Marek Sztark, Towarzystwa Wspierania Rozwoju Pomorza Zachodniego SZCZECIN-EXPO
  • Jacek Gralczyk, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL
  • Krystyna Michalska, Miejski Dom Kultury w Radomsku
  • Piotr Wyrobiec, Wadowickie Centrum Kultury
  • Anna Wiszniewska, Ośrodek Kultury im. C.K. Norwida w Krakowie
  • Agata Lisowicz-Wala, Gminny Ośrodek Kultury w Suszcu
  • Wojciech Szuniewicz, Krotoszyński Ośrodek Kultury
  • Anna Berestecka, Małopolski Instytut Kultury
  • Piotr Knaś, Małopolski Instytut Kultury
  • Elżbieta Kwiatkowska, Miejski Dom Kultury Radomsko
  • Andrzej Topa, Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Dobczycach,
  • Jan Paluch, Śródmiejski Ośrodek Kultury w Krakowie
  • Małgorzata Jezutek, Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta
  • Anna Michalak, Dom Kultury „Dorożkarnia” w Warszawie
  • Krzysztof Polewski, Gminny Ośrodek Kultury Mykanów
  • Tomasz Ignalski, Miejski Dom Kultury Batory w Chorzowie
  • Kazimierz Wzorek, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Maciej Zygmunt, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Artur Szczęsny, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Anna Komsta, Ośrodek Kultury, Sportu i turystyki we Wleniu
  • Piotr Michałowski, Gminny Ośrodek Kultury w Oleśnicy
  • Katarzyna Maczel, Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Animacji Lokalnej w Szklarskiej Porębie
  • Alicja Hałoń, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL

Spotkanie moderowała Joanna Orlik, dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/feed/ 5
Edukacja + animacja. Nowe wydawnictwo NCK http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/24/edukacja-animacja-nowe-wydawnictwo-nck/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/24/edukacja-animacja-nowe-wydawnictwo-nck/#comments Tue, 24 Jan 2012 14:37:51 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=3236 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z nową publikacją Narodowego Centrum Kultury EDUKACJA + ANIMACJA. W opracowaniu tym można znaleźć 35 opisów projektów edukacyjnych i animacyjnych, z których duża część została zrealizowana w ramach programu Dom Kultury Plus. W publikacji zostały opisane trzy projekty z Małopolski:

Oprócz opisów projektów, w publikacji można również znaleźć 5 artykułów dotyczących edukacji i animacji kulturalnej:

  • Ludzie to nie tubki z farbami, rozmowa z Januszem Byszewskim;
  • Tymczasem zadaniem dla animatora kultury jest przede wszystkim zdefiniowanie samego siebie, by potem zdefiniować obszar wartości, określić grupy i przestrzenie społeczne, w których chce pracować. W tym znaczeniu animator jest postmodernistyczny. Artystę i animatora łączy na pewno potrzeba wolności wyboru obszarów, w których pracują, wolność decyzji… Ale jest też ważna różnica: artysta myśli przede wszystkim o swojej swobodzie, a animator o tworzeniu warunków dla wolności innych. Animator wie, że tylko w tak zaprojektowanej sytuacji pojawią się nowe, ważne dla tych osób, z którymi pracuje, wartości, idee, gesty…

  • Modele do składania, czyli o tym, w jaki sposób animatorzy kultury realizują swoje projekty, Agnieszka Pajączkowska;
  • By wrócić z galaktycznej metafory wprost na ziemię, proponuję namysł nad pięcioma modelami realizacji projektów, z których każdy, na swój sposób i wobec różnie sformułowanych celów, wydaje się zarówno wartościowy, ważny, efektywny, jak i niosący trudności, wyzwania oraz konieczność wyboru nieodzownie oznaczającą poczucie nienasycenia. Każdy z nich ma swoje niepowtarzalne możliwości i swoje zagrożenia. Każdy z nich jest zupełnie inny i w tej różnorodności można dostrzec potencjał. Nie jest celem rozstrzyganie wyższości jednego nad drugim. Wielu animatorów miało z pewnością okazję współtworzyć lub obserwować z bliska projekty reprezentujące całe spektrum modeli, które tu opisujemy, a także te hybrydyczne – jasne jest więc, że zaproponowany tu podział nie wyczerpuje wachlarza możliwości.

  • Lokalne społeczności, czyli kto? Agnieszka Matan;
  • Lokalna społeczność, mieszkańcy jednego określonego terytorium to nie tylko sąsiedzi z jednej wsi lub gminy, ale także mieszkańcy jednej dzielnicy dużego miasta. Mieszkańcy, sąsiedzi, czyli ludzie. Oni stanowią podstawę naszych rozważań, społeczność lokalna nie jest bezosobowym podmiotem. Ci ludzie często bywają w określonym miejscu i dzięki temu identyfikują się z nim, np. pracują tam czy mieszkają. Mają zatem wspólne interesy, nawet, jeżeli nie znają się osobiście. Chcą, aby ich otoczenie było bezpieczne i czyste, bo jest to ściśle związane z podstawowymi potrzebami człowieka. Po tak zakreślonej podstawowej definicji powinna nastąpić prezentacja wszystkich czynników różnicujących lokalne społeczności, ale zajęłaby ona wszystkie strony publikacji. Ujmijmy rzecz inaczej…

  • Od partnerstwa do sieci, Marek Sztark;
  • Filozofia partnerstw stanowi konsekwencję zarządzania projektowego, które w kulturze zdobywa coraz większą popularność i zastosowanie. Projekt to niepowtarzalne zadanie mające swój budżet i czas realizacji, nietypowe, kompleksowe, angażujące specjalistów z różnych dziedzin: artystów, animatorów, edukatorów, realizatorów, techników, a przede wszystkim partnerów. Zarządzanie projektami kulturalnymi to planowanie, organizacja i nadzór takich zadań oraz umiejętność tworzenia partnerstw.

  • Gdzie po fundusze na lokalne projekty kulturalne, Marcela Wasilewska.

Fundusze na lokalne projekty w obszarze kultury są dostępne na każdym poziomie: od lokalnego poprzez krajowy i regionalny aż po unijny i europejski. Dofinansowanie mogą zdobyć przeróżne projekty dotyczące np.: współpracy młodzieży, aktywizacji osób starszych, integracji społeczności lokalnych, ochrony dziedzictwa kulturowego, digitalizacji jego zasobów, tworzenia nowoczesnych placówek kultury, turystyki kulturowej, rewitalizacji obszarów miejskich, zwiększania dostępu społeczności wiejskich do dziedzictwa kulturowego, edukacji kulturalnej i artystycznej i wielu innych zagadnień. Możliwości jest naprawdę całkiem sporo i oczywiście nie da się ich wszystkich wyczerpująco opisać. Dlatego wybraliśmy kilka różnorodnych programów i funduszy, zarówno publicznych, jak i prywatnych.

Publikacja dostępna jest w formacie PDF na stronie Platforma Kultury.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/24/edukacja-animacja-nowe-wydawnictwo-nck/feed/ 0
Ewaluacja Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego w obszarze kultury. Oś priorytetowa 8: współpraca międzyregionalna http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/17/ewaluacja-malopolskiego-regionalnego-programu-operacyjnego-w-obszarze-kultury-os-priorytetowa-8-wspolpraca-miedzyregionalna/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/17/ewaluacja-malopolskiego-regionalnego-programu-operacyjnego-w-obszarze-kultury-os-priorytetowa-8-wspolpraca-miedzyregionalna/#comments Tue, 17 Jan 2012 14:29:47 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=3161 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z opracowaniem „Ocena wpływu projektów realizowanych w ramach osi priorytetowej 8. Współpraca międzyregionalna w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013″ powstałym w ramach programu ewaluacji Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego. Bardzo duża część projektów realizowanych w ramach tej osi dotyczyła kultury i dziedzictwa kulturowego. Głównym celem wsparcia była promocja Małopolski na arenie międzynarodowej (8.1) oraz budowanie pozycji Małopolski w europejskich sieciach współpracy (8.2).

W ramach działania 8.1 ewaluatorzy wyróżnili 6 projektów o charakterze promocji oferty turystyczno-kulturowej regionu oraz 3 projekty o charakterze eventów promocyjnych realizowanych przez instytucje kultury. W przypadku działania 8.2. osobną grupę stanowi 9 przedsięwzięć, których beneficjentami są instytucje kultury. Pełny spis projektów uwzględnionych w badaniu ewaluacyjnym znajduje się na stronach 73-74 opracowania.

Główne rekomendacje raportu

  • W zakresie działania 8.1: Niewątpliwie powinno być także podtrzymane wsparcie dla przedsięwzięć promujących turystyczno-kulturową ofertę regionu. W tym jednak przypadku należy gruntownie przemyśleć założenia interwencji, aby charakteryzowała się większą efektywnością niż w bieżącej perspektywie finansowej. W świetle zapisów projektu SRWM (Działania 2.4.3 Aktywna i skuteczna promocja oraz wsparcie regionalnej oferty przemysłów czasu wolnego, w szczególności markowych produktów turystycznych i wydarzeń kulturalnych, w tym artystycznych i twórczych oraz 7.4.1 Sprawny i skuteczny marketing terytorialny oparty na jednolicie zdefiniowanej marce Małopolski) konieczne będzie opracowanie średniookresowego planu marketingowego województwa, z których potencjalni beneficjenci będą musieli wykazać spójność. Plan marketingowy powinien określać także grupy docelowe, w przypadku których ewentualne kampanie będą najbardziej efektywne. Pozwoli to na koncentrację (prawdopodobnie bardzo ograniczonych środków). Centralne miejsce powinny nadal zajmować działania o charakterze wizerunkowym, ponieważ działania realizowane obecnie nie są wystarczające. Należy także premiować projekty o jak największej skali oddziaływania (jak największy budżet i okres realizacji), które pozwolą na wytworzenie przekazu o wystarczającej intensywności. Wydaje się, że istnieje tutaj pole do zwiększenia aktywności samorządu województwa, którego rola w tym obszarze mogłaby zostać podniesiona np. poprzez realizację projektu indywidualnego. Interwencja w obszarze promocji turystyczno-kulturowej mogłaby przyjąć formę dodatkowego działania w ramach odpowiednika obecnej osi 3 MRPO. Zgodnie z wcześniejszą sugestią, projekty polegające na realizacji eventów powinny mieć szansę na ubieganie się o dofinansowanie razem z innymi imprezami o charakterze kulturowym, przy czym za udowodnienie wpływu na promocję regionu mogą być premiowanie dodatkowymi punktami w procedurze konkursowej. (str.33)

  • W zakresie działania 8.2: Zagadnienie współpracy międzynarodowej pozostaje obszarem, które także w kolejnym okresie programowania powinno być wspierane przy użyciu funduszy europejskich. W świetle wyników ewaluacji wydaje się jednak, że przyjęta w MRPO formuła pomocy dla tego typu projektów nie okazała się w pełni optymalna. Dlatego też rekomendujemy, aby Działanie 8.2 w obecnej formie nie było kontynuowane. Rozwiązaniem, które warto zamiast niego rozważyć jest włączenie tego typu przedsięwzięć do osi „sektorowych” w taki sposób, aby współpraca międzynarodowa nie była celem samym w sobie, lecz wspierała osiąganie celów w projektach, w przypadku których „usieciowienie” może faktycznie przynieść wymierne efekty dla rozwoju regionu. Premiowanie współpracy regionalnej mogłoby polegać np. na przyznawaniu dodatkowych punktów na poziomie oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie lub na postawieniu formalnego wymogu włączenia zagranicznego partnera w realizację przedsięwzięcia. (str.55)

Bardzo wartościową częścią opracowania są studia przypadków (analizy poszczególnych projektów). Mogą one być użyteczne dla instytucji przygotowujących projekty kulturalne o charakterze międzynarodowym i promocyjnym.

Polecamy Państwa uwadze również dwa wcześniej opracowane raporty ewaluacyjne odnoszące się do obszaru kultury:

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/17/ewaluacja-malopolskiego-regionalnego-programu-operacyjnego-w-obszarze-kultury-os-priorytetowa-8-wspolpraca-miedzyregionalna/feed/ 0
Sieciowanie instytucji animacji kultury na przykładzie Forum Kraków http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/12/sieciowanie-instytucji-animacji-kultury-na-przykladzie-forum-krakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/12/sieciowanie-instytucji-animacji-kultury-na-przykladzie-forum-krakow/#comments Thu, 12 Jan 2012 15:35:13 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=3131 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania tekstu pt. „Sieciowanie instytucji animacji kultury na przykładzie Forum Kraków” dostępnego na stronie Programu Dom Kultury Plus.

Forum Kraków nie jest zatem „branżowym” zrzeszeniem dyrektorów domów kultury ani tym bardziej związkiem zawodowym animatorów kultury. Chce być raczej maksymalnie otwartą platformą współpracy osób i instytucji (działających na poziomie ogólnopolskim, regionalnym i lokalnym), wspierającą rozwój animacji kultury jako istotnej przestrzeni działań aktywnych, obywatelskich społeczności lokalnych. Wyzwaniem, ale i założeniem współpracy w ramach Forum jest kooperacja jak najszerszego grona aktorów animacji kultury oraz partycypacyjne, proobywatelskie formy debaty, nie wyłączające z niej najistotniejszego podmiotu, jakim są społeczności lokalne. (źródło: Sieciowanie instytucji animacji kultury na przykładzie Forum Kraków)

Więcej o sektorze animacji kultury oraz rozwoju współpracy podmiotów kultury w ramach Forum Kraków w artykule.

Flickr is currently unavailable.
]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/12/sieciowanie-instytucji-animacji-kultury-na-przykladzie-forum-krakow/feed/ 2