Badania w kulturze » raport http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Diagnozy w kulturze. Badania i analizy w projektowaniu i wdrażaniu samorządowych polityk kulturalnych http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/#comments Tue, 09 Jan 2018 10:53:24 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6257 czytaj więcej]]> Serdecznie zapraszamy do przeczytania raportu „Diagnozy w kulturze. Badania i analizy w projektowaniu i wdrażaniu samorządowych polityk kulturalnych” opracowanego w ramach projektu „Czy polityki kulturalne oparte są na dowodach? – wpływ diagnoz na projektowanie samorządowych polityk sektora kultury”. Projekt został zrealizowany przez Małopolski Instytut Samorządu Terytorialnego i Administracji we współpracy z Małopolskim Instytutem Kultury w Krakowie. Autorami raportu są Dawid Hoinkis, Piotr Knaś oraz Maria Piątkowska.

Celem raportu jest przedstawienie analizy tego, jak diagnozy, działania ewaluacyjne, badania społeczne i działalność ekspertów wpływają na konstruowanie samorządowych polityk kulturalnych, a w szczególności w jakim zakresie szeroko pojęta działalność diagnostyczna jest częścią procesów decyzyjnych związanych z programowaniem i wdrażaniem przedsięwzięć w obszarze kultury.

  • Czy wiedza taka powstaje?
  • Jak diagnozy są realizowane?
  • Czy wiedza wynikająca z diagnoz ma wpływ na działania decydentów?
  • Czy wiedzą tą menadżerowie, urzędnicy i decydenci dzielą się z innymi interesariuszami przedsięwzięć kulturalnych w trakcie działań partycypacyjnych i konsultacyjnych (przy założeniu że takie działania są prowadzone)?

Przedstawiona w raporcie analiza oparta jest o badania terenowe polegające na rozpoznaniu 12 studiów przypadku (z czego cztery dotyczyły Małopolski i Krakowa). Były to różnego rodzaju długofalowe przedsięwzięcia i programy realizowane przez samorządy regionalne i metropolitalne w obszarze kultury. Zespół badawczy przeprowadził wizyty studyjne, analizował dokumentację (w tym dokumenty związane z prowadzoną działalnością diagnostyczną) oraz zrealizował wywiady z decydentami, urzędnikami, menadżerami, badaczami i ekspertami zaangażowanymi w te przedsięwzięcia.

W opinii decydentów, urzędników, menadżerów kultury znaczna większość raportów (które sami zamówili) jest „nieodkrywcza” lub po prostu „słaba” w stosunku do tego, jakie było zamierzenie diagnostyczne. Często przypisują oni analizom rolę polegającą na potwierdzeniu intuicji i własnych refleksji. Z kolei rekomendacje i zalecenia są rozpatrywane jako generalnie słuszne/ właściwe, ale w ich opinii, ich mankamentem jest brak związku z całym skompilowanym (matrycowym) układem relacji rządzących konkretnymi politykami publicznymi. Obejmuje on kwestie polityczne, wskaźniki projektów unijnych, potrzeby infrastrukturalne, obowiązki prawne, itp. W pierwszym rzędzie wiele kwestii musi się ze sobą zgadzać oraz trzeba mieć pewność, że wszelkie wymogi prawno-formalne są pod kontrolą. „To co zostaje” jest polem manewru. Nie można zatem łatwo „przesterować” polityk, stąd ciekawe wnioski badaczy „wkłada się między bajki”. Co ciekawe, im mniejsza skala diagnozy,tym opinie były lepsze, a praktyczność raportu wyżej oceniana. (fragment raportu, str 10)

Raport jest dostępny tutaj >>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2018/01/09/diagnozy-w-kulturze-badania-i-analizy-w-projektowaniu-i-wdrazaniu-samorzadowych-polityk-kulturalnych/feed/ 0
Cyfrowe dziedzictwo kulturowe w perspektywie ich twórców http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/01/04/drugi-raport-czastkowy-o-cyfrowym-dziedzictwie-kulturowym/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/01/04/drugi-raport-czastkowy-o-cyfrowym-dziedzictwie-kulturowym/#comments Wed, 04 Jan 2017 12:20:05 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6115 czytaj więcej]]> Zapraszamy do zapoznania się z raportem cząstkowym projektu „Cyfrowe praktyki i strategie upowszechniania i odbioru dziedzictwa kulturowego w Polsce w latach 2004–2014” autorstwa Mariusza Dzięglewskiego oraz Aldony Guzik.

W publikacji przedstawiono wnioski wynikające z II modułu badań, których celem był opis praktyk i strategii cyfrowej archiwizacji, udostępniania i upowszechniania zasobów na wybranych portalach internetowych w doświadczeniu ich twórców oraz zmian w tym zakresie w latach 2004–2014. W badaniach uwzględniono dwie jednostki analizy: treści zawarte na portalu internetowym i wypowiedzi pracownika instytucji kultury/animatora „inicjatyw oddolnych”. Analizie poddano jedenaście bardzo zróżnicowanych witryn internetowych oraz dziewiętnastu autorów tych stron.

 

 

Publikacja w formacie PDF>>

Zapraszamy do lektury!

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2017/01/04/drugi-raport-czastkowy-o-cyfrowym-dziedzictwie-kulturowym/feed/ 0
Podsumowanie raportu Nowa sprawozdawczość instytucji kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/#comments Sat, 16 Apr 2016 21:47:29 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5864 czytaj więcej]]> Diagnoza
Główny Urząd Statystyczny (GUS), a dokładnie Ośrodek Statystyki Kultury w Krakowie, prowadzi stały, coroczny program gromadzenia i analizy sprawozdań podmiotów (instytucji kultury oraz innych jednostek) prowadzących działalność kulturalną. Badanie sprawozdawcze GUS jest najbardziej rozbudowanym źródłem informacji o kulturze – rozumianej jako (1) działalność podmiotów prywatnych, pozarządowych i publicznych (2) w zinstytucjonalizowanej sferze kultury (3) mierzona liczbą odbiorców i uczestników (4) korzystających z oferty kulturalnej – w Polsce. Jednakże budzi ono obecnie wiele zastrzeżeń dotyczących metodologii, kształtu formularzy, otwartości i dostępności zgromadzonych danych.

  • Tajemnica statystyczna narzuca obowiązek agregowania danych do poziomu uniemożliwiającego rozpoznanie pojedynczych podmiotów. Dlatego nie można mieć dostępu do danych powiązanych z poszczególnymi podmiotami, nawet jeśli mają one charakter publiczny. Zazwyczaj nie można z tego powodu otrzymać pełnych informacji o pojedynczych gminach, ponieważ dany typ instytucji może reprezentować jedna placówka.
  • GUS nie może informować, które instytucje zostały poproszone o wzięcie udziału w badaniu, a które nie dopełniły obowiązku sprawozdawczego lub wcale nie musiały podjąć tego działania. Nie można zatem oszacować skali „dziur w systemie” w stosunku do oczekiwanego pełnego obrazu sytuacji. Znowu jest to ważne przy analizowaniu mniejszych obszarów funkcjonalnych obejmujących np. powiat lub gminę.
  • Badanie nie odróżnia zadań publicznych (czyli oferty kulturalnej realizowanej w trybie równego dostępu do dóbr kultury, gwarantowanego przez polski porządek prawny) od oferty komercyjnej. Nie można zatem w pełnym zakresie użyć tych danych do ewaluacji publicznej polityki kulturalnej państwa i samorządów.
  • Badanie zostało stworzone z myślą o scentralizowanym systemie obejmującym bardzo konkretną grupę instytucji kultury podzielonych według ściśle określonej typologii funkcjonalnej. Dziś formaty te uległy „zmieszaniu”, a państwowy system centralny został zastąpiony samorządowym systemem rozproszonym. Dodatkowo zapanowała pełna dowolność w zlecaniu zadań publicznych w dziedzinie kultury podmiotom zewnętrznym. W jednej gminie zadania wykona samorządowy dom kultury, a w innej te same zadania wykona 15 organizacji pozarządowych. Tej drugiej sytuacji system już raczej nie wychwyci.
  • Formularze tworzą bardzo zamkniętą strukturę formatów działalności kulturalnej, którą można określić mianem wzorca powinności kulturalnych instytucji kultury danego typu. Przykładowo: jeśli dom kultury nie pasuje do tego wzorca, nie ma możliwości wykazania swojej oferty w formularzu, a jeśli biblioteka pełni dodatkowo funkcje domu kultury, to ta część jej działalności znika z systemu sprawozdawczego.
  • Formularze zmuszają do bardzo skrupulatnego zliczania odbiorców oferty. Jedynym miernikiem oferty jest tu praktycznie skala uczestnictwa. W tak zorganizowanym systemie organizatorzy i mecenasi kultury mogą się „zmierzyć” jedynie tym wskaźnikiem, a to może inspirować do specyficznego biegu po kolejne „rekordy”. A ponieważ badania GUS to jedyny w miarę pełny system informacji o skali uczestnictwa w kulturze (obok sondaży, badań czytelnictwa, diagnozy społecznej), pozyskane w ich wyniku dane są zbyt daleko interpretowane, wykorzystuje się je m.in. do pogłębionych diagnoz kultury bez uwzględnienia specyfiki źródła informacji.
  • Tylko część danych zgromadzonych w ramach badań udostępnia się bezpośrednio do analiz poprzez Bank Danych Lokalnych (BDL), czyli podstawową platformę GUS upowszechniającą opracowane dane źródłowe. Kolejną porcję danych można odnaleźć w publikacjach GUS, po inne należy się zwrócić z bezpośrednim zapytaniem do tego urzędu.

Propozycja nowego narzędzia sprawozdawczego
Poszukując odpowiedzi na pytanie, jak udoskonalić obowiązujący obecnie model statystyki, zdefiniowaliśmy kilka kluczowych obszarów wymagających zmiany postępowania w ramach procesu pozyskiwania danych statystycznych.

  • Celem współczesnej statystyki opartej na systemie raportów przekazywanych przez instytucje kultury powinno być badanie dostępności kultury. Wynika to w dużej mierze z istnienia wielu komplementarnych programów badawczych w sektorze kultury. Skupiając się na dostępności, mniej uwagi będziemy przywiązywać bezpośrednio do (skali) uczestnictwa w kulturze. Aspekt ten analizowany i opisywany jest bowiem w innych programach badawczych, które lepiej odgrywają swoją rolę. Tworzenie modelu statystycznego obejmującego wszelkie możliwe aspekty działania instytucji kultury zakończyłoby się naszym zdaniem porażką. Liczba danych koniecznych do sprawozdania byłaby bowiem tak duża, że wpłynęłaby negatywnie na stopień zwrotności ankiet sprawozdawczych oraz na rzetelność podawanych w nich informacji.
  • Badanie powinno dotyczyć wyłącznie sektora kultury finansowanego publicznie, ponieważ GUS rozpoczyna obecnie program mapowania sektora przemysłów kreatywnych i ponownie rodzi się ryzyko dublowania danych w dwóch programach badawczych oraz zwiększenie objętości ankiety sprawozdawczej. Wszystko to składa się na proponowaną zmianę w nowym systemie sprawozdawczości. Zdecydowaliśmy się: (1) włączyć do naszego badania – w szerokiej skali – podmioty pozarządowe i firmy oraz (2) skupić się wyłącznie na kulturze finansowanej publicznie. Dla wyjaśnienia: punkt drugi stanowi tu zawężenie pierwszego. Oznacza to, że w naszym modelu badaniem statystycznym obejmiemy wyłącznie te organizacje pozarządowe (NGO) i te przedsiębiorstwa, które podejmują działania realizowane ze środków z publicznych np. przetargów i konkursów. Podążanie śladem pieniędzy publicznych wydaje nam się jedyną skuteczną strategią, kiedy myślimy o jednoczesnym: (1) uwzględnieniu w badaniu podmiotów niebędących wąsko rozumianymi instytucjami kultury (firmy, NGO) i (2) zachowaniu reprezentatywności i porównywalności danych. Jednocześnie zastosowanie takiego podejścia wzmocni państwo oraz jednostki samorządu terytorialnego w prowadzeniu polityki kulturalnej i rozwojowej opartej na faktach. Poznamy ogół działalności kulturalnej finansowanej ze środków publicznych w Polsce, a nie tylko tę działalność, która prowadzona jest przez uznane (mocą ustawy czy tradycyjnego uzusu) instytucje kultury.
  • Proponujemy porzucenie systemu „zdefiniowanego kwestionariusza” (w którym instytucja znajduje pytania ściśle przypisane do zadeklarowanego formatu). Jesteśmy przekonani, że dostępności kultury nie można utożsamiać – jak się to robi w starym systemie – z dostępnością formatów/typów instytucji kultury. Proponujemy w zamian otwarty system. Każda instytucja może w nim przedstawić realizowane działania, wybierając je spośród licznych możliwości przypisywanych różnym formatom podmiotów. Upraszczając – osoba prowadząca dom kultury może w nowym modelu formularza wskazać, że w ramach swojej działalności jej jednostka jednocześnie: realizuje wystawy, prowadzi małą bibliotekę, organizuje warsztaty dla dzieci i seniorów, obsługuje koncerty, lokalne seanse filmowe oraz spektakle teatralne. Wszystko to w jednym formularzu, dla jednej i tej samej instytucji. Oferta horyzontalna nie jest wszak zabroniona i nowa propozycja sprawozdawczości korzysta z braku tego rodzaju ograniczenia.
  • Proponujemy, aby każdy podmiot kultury samodzielnie zdefiniował listę działań (przedsięwzięć, zadań publicznych), które zrealizował w ciągu roku sprawozdawczego, a następnie każde z nich opisał z zastosowaniem dostosowanych do typu działania kategorii analitycznych. W takim układzie każde działanie może być opisane dokładnie w takich kategoriach, jakie są najbardziej przystające zdaniem respondenta. Proponujemy listę siedmiu możliwych kategorii:
    1. Działania edukacyjne (warsztaty, lekcje, zajęcia/ trening i coaching/ spotkania, odczyty, prelekcje/ sesje, seminaria naukowe, kongresy, konferencje/ koła, kluby/ prowadzenie zespołów, grup/ konkursy i przeglądy)
    2. Księgozbiory, kolekcje i archiwa (udostępnianie i pozyskiwanie księgozbiorów multimediów, bibliotek cyfrowych i baz informacji/ udostępnianie i pozyskiwanie archiwaliów/ udostępnianie i pozyskiwanie muzealiów)
    3. Badania i analizy (badania naukowe i inne/ badania potrzeb i diagnozy/ badania jakości usług i ewaluacyjne)
    4. Działania wydawnicze (publikacje książkowe (z ISBN)/ periodyki i czasopisma (z ISNN)/ aplikacje mobilne i serwisy internetowe/ pozostała działalność wydawnicza)
    5. Ochrona dziedzictwa (konserwacja zbiorów/ digitalizacja zbiorów)
    6. Wydarzenia (wystawy, ekspozycje/ seanse filmowe/ spektakle/ koncerty i wydarzenia muzyczne/ prezentacje, rekonstrukcje, uroczystości)
    7. Udostępnianie infrastruktury i zasobów (rzeczowe – udostępnianie infrastruktury/ ludzkie – wsparcie, oddelegowanie pracowników instytucji/ informacyjne – konsultacyjne, doradcze, wsparcie merytoryczne/ finansowe – regranting)

Zapraszamy również do przeczytania samego raportu, recenzji naukowych raportu, komentarzy praktyków i ekspertów dotyczących roli i funkcji statystyki publicznej w obszarze kultury oraz zapoznania się z narzędziem online do sprawozdawczości podmiotów kultury.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/feed/ 0
Widok Publiczny: Obrazy miasta. Spotkanie z Anną Nacher http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/03/18/widok-publiczny-obrazy-miasta-spotkanie-z-anna-nacher/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/03/18/widok-publiczny-obrazy-miasta-spotkanie-z-anna-nacher/#comments Fri, 18 Mar 2016 15:31:47 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5904 czytaj więcej]]> Zapraszamy na otwarte spotkanie z dr Anną Nacher w ramach projektu Widok Publiczny. Odbędzie się ono w Bunkrze Sztuki, 21 marca 2016 roku, początek o godz. 12.00.

Pierwsza otwarta debata w ramach projektu „Widok publiczny” skupiona będzie na dwóch raportach dotyczących stanu kultury w Krakowie. Pierwszy z nich, „Spacerowicze, nomadzi i sieciowi łowcy okazji”, pod redakcją Anny Nacher, powstał w 2012 roku w ramach projektu Kultura miejska – węzły i przepływy, zrealizowanego przez Małopolski Instytut Kultury. Drugi został zrealizowany w 2015 roku na zlecenie Gminy Miejskiej Kraków przez warszawską firmę Agrotec Polska Sp. z o.o.. Dokument „Krakowska kultura – stan obecny i perspektywy rozwoju” dotyczy badania sektora kultury w Krakowie w czterech następujących obszarach: działalność miejskich instytucji kultury, oferta wydarzeń kulturalnych w Krakowie, inkubatory krakowskiej kultury oraz markowe produkty krakowskiej kultury. Porównując te raporty, których powstaniu przyświecały odmienne cele i które realizowane były przy użyciu zróżnicowanych narzędzi i metod, zastanowimy się, w jaki sposób wiedza w nich zawarta może zostać wykorzystana do pracy nad nowym formatem działań z obszaru sztuki współczesnej w przestrzeni publicznej.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/03/18/widok-publiczny-obrazy-miasta-spotkanie-z-anna-nacher/feed/ 0
Raport Krakowska kultura – stan obecny i perspektywy rozwoju http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/02/17/raport-koncowy-z-badania-sektora-kultury-krakowska-kultura-stan-obecny-i-perspektywy-rozwoju/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/02/17/raport-koncowy-z-badania-sektora-kultury-krakowska-kultura-stan-obecny-i-perspektywy-rozwoju/#comments Wed, 17 Feb 2016 15:26:16 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5801 czytaj więcej]]> Miasto Kraków opublikowało raport końcowy z badania sektora kultury pt. Krakowska kultura – stan obecny i perspektywy rozwoju. Publikację przygotowała firma Agrotec na zlecenie Gminy Miejskiej Kraków. W celu przygotowania raportu zostały zrealizowane szeroko zakrojone badania sektora kultury obejmujące analizy działalności miejskich instytucji kultury, ocenę wydarzeń kulturalnych i edukacji kulturalnej przez odbiorców, określenie siły marki kultury w Krakowie na tle innych metropolii w Polsce.

Miasto Kraków zachęca również wszystkich do potraktowania niniejszej publikacji jako pretekstu do dyskusji dotyczącej polityki kulturalnej miasta. Jak można się dowiedzieć, wszystkie opinie zostaną przekazane ekspertom, w uzasadnionych przypadkach, zostaną dokonane ewentualne uzupełnienia. Zachęcamy do udziału w konsultacjach wyników tego badania. Wciąż trwają prace nad nową strategią rozwoju miasta w obszarze kultury.

Autorzy raportu często powołują się na publikację Małopolskiego Instytutu Kultury pt. Spacerowicze, nomadzi i sieciowi łowcy okazji pod redakcją Anny Nacher. Bardzo się cieszymy, że uznano tę publikację za wartościowe źródło informacji i analiz o kulturze w Krakowie.

Kluczową uwagą do raportu może być prośba skierowana do Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego o przygotowanie przejrzystego dokumentu gromadzącego konkluzje i rekomendacje z raportu wraz informacją, czy będą one istotne dla procedowanej obecnie strategii rozwoju miasta w obszarze kultury oraz w jaki sposób zostaną one wykorzystane.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/02/17/raport-koncowy-z-badania-sektora-kultury-krakowska-kultura-stan-obecny-i-perspektywy-rozwoju/feed/ 3
Open GLAM, czyli otwartość instytucji kultury w Polsce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/10/13/5670/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/10/13/5670/#comments Tue, 13 Oct 2015 16:21:28 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5670 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania raportu z badań Centrum Cyfrowego pt. Otwartość w instytucjach kultury. Publikacja autorstwa Anny Buchner, Doroty Kawęckiej, Aleksandry Janus i Katarzyny Zaniewskiej jest rezultatem projektu „Kompetencje instytucji kultury a praktyczny wymiar wdrażania otwartości” będącego częścią międzynarodowego projektu badawczego „Open GLAM Benchmark Survey”.

W raporcie podjęto istotną problematykę wdrażania i rozwoju polityki dostępności w instytucjach kultury typu GLAM (skrót od galleries, lib­raries, archives, museums) w kontekście digitalizacji zasobów dziedzictwa kulturowego w Polsce, ale także na świecie.

Badanie składało się z dwóch modułów – badań ilościowych i jakościowych. Pierwszy z modułów został przeprowadzony przez międzynarodowy zespół w ramach projektu badawczego „Open GLAM Benchmark Survey”. Miał on na celu sprawdzenie, na ile instytucje GLAM z różnych części świata wdrażają politykę otwartości. W raporcie uwzględniono przede wszystkim specyfikę polskich instytucji. W ramach drugiego modułu badań, zrealizowanego przez polski zespół, przeprowadzono wywiady grupowe z trenerami otwartości oraz wywiady indywidualne z pracownikami wybranych instytucji GLAM w Polsce. Ta część badań skoncentrowana była głównie wokół praktycznego wymiaru otwartości i związanych z tym kompetencji.

Projekt pozwolił uzyskać istotne informacje na temat tego, jak wdrażanie otwartego modelu, ukazującego dziedzictwo kulturowe jako dobro wspólne, zmienia instytucje oraz ich relacje z otoczeniem. W badaniu dużą uwagę poświęcono czytelności zasad wdrażania otwartego modelu, a także temu, w jakim stopniu są one inicjowane przez instytucje oraz z jakimi korzyściami i wyzwaniami wiąże się Open GLAM. Bardzo ciekawym tematem uwzględnionym w raporcie są kompetencje pracowników i instytucji kultury, którym przyjrzano się z perspektywy deklarowanych potrzeb oraz zaobserwowanych deficytów w tym obszarze. Wyniki badań posłużyły do stworzenia rekomendacji w zakresie regulacji prawnych, podnoszenia kompetencji oraz promowania idei otwartości.

PDF publikacji >>

Zachęcamy do lektury!

 

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/10/13/5670/feed/ 0
Wstępne wyniki pierwszego modułu badań projektu Cyfrowe Dziedzictwo Kulturowe http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/09/22/wstepne-wyniki-pierwszego-modulu-badan-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/09/22/wstepne-wyniki-pierwszego-modulu-badan-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe/#comments Tue, 22 Sep 2015 18:06:14 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5638 czytaj więcej]]> Po przerwie zapraszamy do zapoznania się ze wstępnymi wynikami pierwszego modułu badawczego projektu „Cyfrowe praktyki i strategie upowszechniania i odbioru dziedzictwa kulturowego w Polsce w latach 2004–2014”. Raport z badań autorstwa Aldony Guzik i Mariusza Dzięglewskiego zostanie opublikowany w wersji elektronicznej w drugiej połowie listopada 2015 roku. Na razie prezentujemy najważniejsze wnioski.

Pierwszy moduł badawczy miał charakter eksploracyjny. W ramach tego modułu przeprowadzono przegląd głównych tendencji i kierunków w prawodawstwie dotyczącym procesu digitalizacji, wstępną kategoryzację zróżnicowanych form i sposobów digitalizacji zasobów dostępnych w internecie oraz sposobów wykorzystania zasobów dziedzictwa kulturowego przez użytkowników portali w latach 2004–2014. Analiza danych umożliwiła udzielenie odpowiedzi na następujące pytania badawcze:

  1. Jak zmieniały się polityki kulturowe i legislacja w zakresie digitalizacji i upowszechniania dziedzictwa kulturowego na szczeblu UE i krajowym?
  2. Jakiego typu repozytoria cyfrowe upowszechniające dziedzictwo kulturowe powstawały w analizowanych okresach?
  3. Czy/w jaki sposób studenci korzystają z różnych możliwości dotarcia do zasobów dziedzictwa kulturowego w wersji cyfrowej?

W trakcie badań przeanalizowano 46 dokumentów unijnych i 56 dokumentów krajowych. Pierwsze z nich mają najczęściej formę komunikatu (Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europy) i opinii różnych agend UE, natomiast wśród dokumentów krajowych przeważają decyzje ministerialne (MKiDN) oraz zarządzenia i rozporządzenia ministrów. Najwięcej jest w nich fragmentów dotyczących celów digitalizacji i upowszechniania dziedzictwa (9,3% wszystkich kodów), strategii (5,8%), instytucji (5,2%) oraz finansowania przedsięwzięć w tym zakresie (5,2%). Znaczna część zakodowanych fragmentów dokumentów dotyczy regulacji z zakresu prawa autorskiego (5,7%). W analizowanych dokumentach praktycznie nie istnieje odbiorca efektów projektów digitalizacji i upowszechniania – to jedynie 3% wszystkich zakodowanych fragmentów.

Analiza repozytoriów cyfrowych (455 stron) wykazała, że zdecydowana większość z nich to strony, na których można znaleźć zbiory zdigitalizowane w ramach prowadzonej działalności digitalizacyjnej, tylko w kilku przypadkach są to tzw. wyszukiwarki odsyłające do takich stron. Ponad połowa analizowanych stron jest prowadzona przez instytucje państwowe i samorządowe, są one zatem wynikiem inicjatywy odgórnej. Ale z drugiej strony można stwierdzić, że prawie połowa analizowanych stron to wynik inicjatyw oddolnych – głównie stowarzyszeń. Świadczy to o dużej popularności idei digitalizacji w społeczeństwie oraz o oddolnej potrzebie tworzenia zbiorów cyfrowych. Projekty te często są inicjatywą pojedynczych osób lub niewielkich grup, a dzięki entuzjazmowi twórców pozyskują finansowanie ze środków publicznych i cieszą się dużym zainteresowaniem użytkowników. We wszystkich analizowanych województwach repozytoria cyfrowe udostępniają online prawie wszystkie znajdujące się w nich zdigitalizowane dobra kultury, świadczy to o dużej dostępności tych zasobów dla użytkowników praktycznie z całego świata. Są one najczęściej dostępne w technice 2D, rzadziej jako plik audio, video (mp4, avi) czy w technice 3D, natomiast pobierać je można w przeważającej liczbie przypadków jako plik tekstowy lub graficzny. Rzadkością jest możliwość pobierania cyfrowych odwzorowań zdigitalizowanych zasobów w postaci pliku audio, video czy pliku graficznego 3D.

Ostatni typ badań w ramach pierwszego modułu projektu polegał na analizie prac dyplomowych studentów dwóch krakowskich uczelni. Jej wyniki są zbieżne z wynikami analizy repozytoriów cyfrowych. Na podstawie badań można stwierdzić, że źródła internetowe są często wykorzystywane przez studentów zarówno Uniwersytetu Jagiellońskiego, jak i Uniwersytetu Pedagogicznego. Jest to proces dynamiczny, zwłaszcza od 2011 roku, kiedy to w 90% analizowanych prac występowały odniesienia do źródeł internetowych. Jak wynika z badań, autorzy prac częściej korzystają ze stron ze zdigitalizowanymi zbiorami aniżeli z tzw. wyszukiwarek, które odsyłają do innych stron, zawierających takie zasoby. W zdecydowanej większości przypadków studenci korzystają ze stron polskich, tylko w kilku przypadkach były to strony z rozszerzeniem eu. Jedna trzecia tych stron jest prowadzona przez instytucje (państwowe lub samorządowe), znacząca większość to inicjatywy oddolne (fundacji, osób fizycznych, grup nieformalnych, stowarzyszeń czy podmiotów komercyjnych).W analizach rozgraniczono strony ze zdigitalizowanymi zasobami kulturowymi od naturalnych dokumentów cyfrowych typu digital-born, aby zobaczyć, z których częściej korzystają badani. Jak się okazało, liczba odwołań do zasobów naturalnych przewyższa prawie trzykrotnie wykorzystanie zdigitalizowanych zasobów dziedzictwa kulturowego, przy czym w tym drugim wypadku studenci w swoich pracach dużo częściej korzystają z opisów tych zbiorów aniżeli z cyfrowych odwzorowań fizycznych dóbr kultury.

 

Fot. Marek Antoniusz Święch, arch. MIK (2015), CC-BY 3.0 PL

Fot. Marek Antoniusz Święch. arch. MIK. 2015, CC-BY 3.0 PL

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/09/22/wstepne-wyniki-pierwszego-modulu-badan-projektu-cyfrowe-dziedzictwo-kulturowe/feed/ 0
Raport MIK-u wśród najlepszych raportów o polskiej kulturze http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/07/13/raport-mik-u-wsrod-najlepszych-raportow-o-polskiej-kulturze/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/07/13/raport-mik-u-wsrod-najlepszych-raportow-o-polskiej-kulturze/#comments Mon, 13 Jul 2015 10:34:05 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5545 czytaj więcej]]> Jest nam niezmiernie miło poinformować, że zdaniem zespołu opracowującego Raport o raportach. Wielowymiarowa i wielofunkcyjna ocena trafności, recepcji i użyteczności raportów o stanie kultury publikacja badawcza Małopolskiego Instytutu Kultury pt. Spacerowicze, nomadzi i sieciowi łowcy okazji pod redakcją Anny Nacher jest jednym z siedmiu najlepszych raportów o stanie kultury w Polsce. Zestawienie najciekawszych raportów ukazało się w najnowszym Notesie.Na.6.Tygodni przy okazji wywiadu z Krzysztofem Olechnickim i Tomaszem Szlendakiem pt. Raport z raportu o raportach.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/07/13/raport-mik-u-wsrod-najlepszych-raportow-o-polskiej-kulturze/feed/ 0
Recenzje naukowe raportu Animacja/edukacja http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/recenzje-naukowe-raportu-animacjaedukacja/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/recenzje-naukowe-raportu-animacjaedukacja/#comments Mon, 12 Jan 2015 13:54:12 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5365 Zapraszamy do zapoznania się recenzjami raportu Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce przygotowanymi przez prof. UAM dr hab. Jana Grada i prof. dr Sławomira Magalę.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/01/12/recenzje-naukowe-raportu-animacjaedukacja/feed/ 0
Raport końcowy: Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/#comments Fri, 12 Dec 2014 10:24:21 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5351 czytaj więcej]]> Szanowni Państwo,
serdecznie zapraszamy do zapoznania się z końcowym raportem badawczym oraz trzema raportami cząstkowymi autorstwa Marka Krajewskiego i Filipa Schmidta, które podsumowują badania zrealizowane w ramach projektu „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Raport końcowy, będący głównym rezultatem projektu, podsumowuje wszystkie trzy etapy badań w skondensowanej postaci dziewięciu tez dotyczących kompleksowego obrazu animacji i edukacji kulturowej w Polsce wraz z oceną programu MKiDN „Edukacja kulturalna” i rekomendacjami.

Pozostałe 3 raporty cząstkowe dotyczą szczegółowych wyników badań z poszczególnych etapów badawczych. Są to rezultaty analiz: 1) wywiadów telefonicznych, 2) ankiety internetowej, 3) sześciu case studies. W badaniach uczestniczyli przedstawiciele podmiotów realizujących projekty z zakresu animacji i edukacji kulturowej, które otrzymały dofinansowanie w ramach konkursu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Edukacja kulturalna” z 2012 roku.

Miłej lektury!

Raport końcowy PDF >>
Analiza wywiadów telefoniczncyh >>
Terenowe case studies >>
Internetowe badanie ankietowe >>
Internetowe badanie ankietowe – aneks >>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/12/12/5351/feed/ 0