Badania w kulturze » publikacja http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Raport z pierwszego etapu badań: „Animacja/Edukacja.Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce” http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/#comments Tue, 05 Nov 2013 15:21:20 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4974 czytaj więcej]]> Szanowni Państwo, prezentujemy raport przedstawiający portret animacji i edukacji kulturowej w Polsce. Tekst jest materiałem podsumowującym pierwszy moduł badawczy zrealizowany w ramach projektu „Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce” dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Publikacja powstała na podstawie wyników pogłębionych analiz wniosków grantowych składanych w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Edukacja kulturalna i diagnoza kultury” z 2012 roku, priorytet „Edukacja kulturalna”.

Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z tekstem, zwłaszcza osoby zainteresowane tematyką animacji i edukacji kulturalnej, w tym animatorów kultury.

Rezultaty naszych badań zostaną zaprezentowane przez członków zespołu projektowego podczas NieKongresu Animatorów Kultury, który odbędzie się w 2014 roku w Warszawie.

W przyszłym roku powstanie raport końcowy zawierający wyniki wszystkich trzech modułów badawczych.

Miłej lektury!

Publikacja w formacie PDF>>

MKIDN_2

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/11/05/raport-badawczy-animacjaedukacja/feed/ 0
Sztuka dla widza! Publikacja o rozwoju widowni http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/29/sztuka-dla-widza-publikacja-o-rozwoju-widowni/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/29/sztuka-dla-widza-publikacja-o-rozwoju-widowni/#comments Tue, 29 Jan 2013 12:11:41 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4516 czytaj więcej]]> Zapraszamy Państwa do zapoznania się z publikacją Sztuka dla widza! Koncepcja rozwoju widowni, wydanej przez Fundację Impact.

sztuka_dla_widza

Rozwój Widowni (ang. Audience Development) to nieznana w Polsce, a szeroko stosowana m.in. w Wielkiej Brytanii, metoda – sposób pracy organizacji, firm i instytucji sektora kultury, który skoncentrowany jest na rozwoju ilościowym i jakościowym publiczności wydarzeń kulturalnych.

Rozwój Widowni to marketing sztuki, który wychodzi daleko poza „sprzedaż wydarzeń“ – ma za zadanie aktywizować społeczność wokół działań organizacji, budować relacje z publicznością, animować i rozwijać jej zainteresowania. Chodzi więc zarówno o powiększanie widowni projektów, jak i poznanie i budowanie jej potrzeb. Ważna jest zarówno dbałość o dotychczasową publiczność, jak i świadome docieranie do nowej.

Widownią są wszyscy odbiorcy działań organizacji zajmujących się kulturą i sztuką: odbiorcy działań, goście, czytelnicy, słuchacze, widzowie, uczniowie, studenci, partnerzy i sponsorzy.

Audience development to nie kilka uniwersalnych recept, to długofalowy, dynamiczny i całościowo zintegrowany proces stawiający WIDZA w centrum codziennych działań całej organizacji. Działania promocyjno-marketingowe wynikają więc bezpośrednio i są spójne z wizją i misją organizacji.
(źródło: www.rozwojwidowni.pl)

Publikacja do pobrania w formacie PDF>>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/29/sztuka-dla-widza-publikacja-o-rozwoju-widowni/feed/ 0
(Nie)czekając na starość. Wyzwania dla polityki społecznej w obliczu demograficznych przemian http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/21/nie-czekajac-na-starosc-wyzwania-dla-polityki-spolecznej-w-obliczu-demogra%ef%ac%81cznych-przemian/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/21/nie-czekajac-na-starosc-wyzwania-dla-polityki-spolecznej-w-obliczu-demogra%ef%ac%81cznych-przemian/#comments Mon, 21 Jan 2013 12:53:42 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4466 czytaj więcej]]> Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej opublikował raport będący podsumowaniem Małopolskiego Kongresu Polityki Społecznej pt. (Nie)czekając na starość. Wyzwania dla polityki społecznej w obliczu demograficznych przemian. Konferencja odbyła się 15 i 16 listopada 2012 roku, debata skupiała się na zagadnieniach aktywizacji społecznej seniorów, zmieniających się potrzebach dotyczących opieki nad osobami starszymi oraz strategicznego podejścia polityk publicznych do rozwiązywania problemów wynikających ze zmian demograficznych. W publikacji znajduje się również tekst Kultura miejska – węzły i przepływy, czyli uczestnictwo seniorów w kulturze:

O seniorach zazwyczaj mówi się w kontekście „starzenia się społeczeństwa” – a zatem stawia się przede wszystkim pytanie, jak opiekować się ludźmi starszymi. Pojawia się czasem także kwestia „srebrnej gospodarki”: gospodarki nakierowanej na potrzeby ludzi starszych. W strategiach dotyczących grupy 55+ akcentuje się typ myślenia o seniorach jako homogenicznej grupie wymagającej aktywizacji, zwiększonych nakładów na zdrowie, opieki i nadzoru. Tymczasem z badań wyłania się obraz nieco odmienny. Przede wszystkim osoby z tej grupy charakteryzują się niezwykłą różnorodnością potrzeb, sposobów bycia w świecie, praktyk kulturowych, sposobów spędzania wolnego czasu, jak i bardzo różnymi problemami: zdrowotnymi, bytowymi, społecznymi. W obszarze kultury nie chodzi zatem o wyważenie „oferty dla seniorów” ani o stworzenie specjalnego pakietu skierowanego do tej grupy: wydzielonych placów zabaw i wydarzeń „dla staruszków”. W swoich wyborach seniorzy chcą mieć wolność uczestnictwa i działania. Potrzebują przyjaznych rozwiązań w zakresie ich mobilności, zmysłów, percepcji, możliwości finansowych, aby – starzejąc się – nie trafiali na bok, do umieralni. Starzenie się to dla pewnej grupy osób fakt zaznaczający się od samego momentu przejścia na emeryturę, związany z bardzo różnymi niedomaganiami i kłopotami w samodzielnym egzystowaniu. Dla równie jednak widocznej grupy emerytura to bardzo długi czas aktywności bez wielkich kłopotów związanych z posuwaniem się w latach. Miasto – w zakresie usług społecznych – powinno być przyjazne wszystkim grupom wiekowym i różnorodnym stylom życia, często zależnym od stanu zdrowia, kompetencji społecznych, wsparcia ze strony innych. (źródło: (Nie) czekając na starość. Wyzwania dla polityki społecznej w obliczu demograficznych przemian, s.69)

W publikacji tej znajdują się również inne ciekawe artykuły dotyczące np. projektowania miasta przyjaznego seniorom, uniwersytetów III wieku, aktywności seniorów w sieci itp. Zapraszamy do lektury.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/21/nie-czekajac-na-starosc-wyzwania-dla-polityki-spolecznej-w-obliczu-demogra%ef%ac%81cznych-przemian/feed/ 2
Raport badawczy: Spacerowicze, nomadzi i sieciowi łowcy okazji http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/17/spacerowicze-nomadzi-i-sieciowi-lowcy-okazji/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/17/spacerowicze-nomadzi-i-sieciowi-lowcy-okazji/#comments Thu, 17 Jan 2013 11:56:30 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4320 czytaj więcej]]> Co dzisiaj oznacza uczestnictwo w kulturze i w jaki sposób kształtują się trasy miejskich nomadów, którzy codziennie lub od święta przemierzają Kraków, podążając utartymi szlakami albo poszukując nowych doświadczeń. Będzie się można tego dowiedzieć z raportu badawczego Spacerowicze, nomadzi i sieciowi łowcy okazji pod redakcją Anny Nacher, powstałego w ramach projektu Kultura miejska – węzły i przepływy, zrealizowanego przez MIK we współpracy z Instytutem Sztuk Audiowizualnych UJ.

Realizatorzy badań zajęli się żywą tkanką miejskiej kultury, która coraz częściej ma związek z tzw. przestrzenią hybrydową, w której namacalne doświadczenie ulicy bardzo ściśle splata się z wszelkimi formami komunikacji w cyberprzestrzeni. Interesowało ich miasto, którego sami doświadczają: miasto w ruchu, tworzone przez dziesiątki, a może setki mikroprzepływów ludzkich wrażeń, informacji, energii i doświadczeń. Celem było spojrzenie na praktyki kulturalne i ich badanie z perspektywy uczestnika kultury miejskiej.

Niewątpliwą zaletą zrealizowanego programu badawczego (…), jest „zstąpienie w głąb” sfery uczestnictwa w kulturze mieszkańców Krakowa – głównie za sprawą przyjętej metodologii jakościowej – mówi dr hab. Janusz Barański, recenzent publikacji. – Nie do przecenienia jest przy tym realizowana w projekcie metoda netnografii, która pozwoliła na wgląd w rzeczywistość online w jej symbiotycznym związku ze sferą offline.

Z kolei dr hab. Zbigniew Pasek recenzuje publikację następująco: Warto podkreślić przyjęcie w projekcie oryginalnej metodologii badań. (…) Metoda ta ma swoje blaski i cienie, zalety i wady. Wśród zalet należy podkreślić jej innowacyjny charakter i nałożenie świadomości badaczy na świadomość badanych, to wszak te same grupy. Wybrano osoby aktywne jako konsumenci wydarzeń „kulturowych” z dużymi kompetencjami w tym zakresie. Ich aktywność gwarantowała wgląd w codzienne korzystanie z życia kulturowego miasta najaktywniejszych jej uczestników, jak i dostęp do wiedzy, skąd uczestnicy tej grupy czerpią informacje o interesujących wydarzeniach kulturalnych.

Publikacja dostępna na licencji CC-BY-NC-SA 3.0
Publikacja w formacie PDF>>
Publikacja w formacie MOBI i EPUB >>

Zobacz także:

Projekt badawczy został zrealizowany w ramach działającego w MIK Małopolskiego Obserwatorium Kultury i dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
mkidn_01

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/17/spacerowicze-nomadzi-i-sieciowi-lowcy-okazji/feed/ 4
Małopolski Regionalny Program Operacyjny. Inwestycje w sektorze kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/05/malopolski-regionalny-program-operacyjny-inwestycje-w-sektorze-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/05/malopolski-regionalny-program-operacyjny-inwestycje-w-sektorze-kultury/#comments Thu, 05 Jan 2012 10:51:07 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=3007 czytaj więcej]]> W opublikowanym przez Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego raporcie pt. „Województwo Małopolskie 2011″ można znaleźć podsumowanie działań zrealizowanych w sektorze kultury w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego w latach 2007-2010. Inwestycje w kulturę w ramach MRPO wyniosły w sumie 1,7 mld złotych (dofinansowanie UE: 821,5 mln złotych).

Na 688 projektów realizowanych w 2010 roku w Małopolsce przy wsparciu środków MRPO na lata 2007-2013, 187 (27%) to projekty w obszarze kultury. (źródło: Województwo Małopolskie 2011, str. 81)

Szczegółowe zestawienie dostępne jest w tej tabeli:
(źródło: Województwo Małopolskie 2011, str. 82)

Obok tego programu znaczącymi źródłami finansowania inwestycji w sektorze kultury są:

  • Program Infrastruktura i Środowisko (POIŚ) na lata 2007-2013, Priorytet XI Kultura i dziedzictwo kulturowe,
  • Program Operacyjny Współpracy Transgranicznej Rzeczpospolita Polska – Republika Słowacka 2007-2013 (EWT PL-SK), Działanie 2.1 Rozwój współpracy transgranicznej w zakresie turystyki oraz Działanie 2.2 Ochrona dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego,
  • Mechanizm Finansowy Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) oraz Norweski Mechanizm Finansowy (NMF), głównie w ramach Priorytetu 3. Ochrona kulturowego dziedzictwa europejskiego.

Więcej o finansowaniu kultury, statystykach życia kulturalnego w regionie, działaniach związanych z ochroną dziedzictwa kulturowego w samej publikacji. Zapraszamy do korzystania z niej.

W ramach MRPO Małopolski Instytut Kultury zrealizował wydarzenie Twarze Małopolski. XIII Dni Dziedzictwa Kulturowego oraz obecnie jest w trakcie realizacji projektu Wirtualne Muzea Małopolski.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/01/05/malopolski-regionalny-program-operacyjny-inwestycje-w-sektorze-kultury/feed/ 2
Nowa publikacja. Kultura lokalnie. Między uczestnictwem w kulturze a partycypacją w zarządzaniu http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/12/14/nowa-publikacja-kultura-lokalnie-miedzy-uczestnictwem-w-kulturze-a-partycypacja-w-zarzadzaniu/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/12/14/nowa-publikacja-kultura-lokalnie-miedzy-uczestnictwem-w-kulturze-a-partycypacja-w-zarzadzaniu/#comments Wed, 14 Dec 2011 16:16:18 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=2851 czytaj więcej]]> Prezentujemy Państwu publikację Kultura lokalnie. Między uczestnictwem w kulturze a partycypacją w zarządzaniu, powstałą w ramach zamykanego obecnie projektu „Partycypacyjne zarządzanie w lokalnych instytucjach kultury a profile uczestnictwa w kulturze”.

Gorąco zapraszamy do lektury i dyskusji wszystkie osoby zainteresowane badaniami sektora kultury, a w szczególności uczestnictwa w kulturze oraz zarządzania instytucjami tego sektora. Zapraszamy również samorządowców oraz osoby zarządzające instytucjami, dla których publikacja może okazać się wartościowym źródłem wiedzy o stosunkowo rzadko wdrażanym w Polsce nurcie zarządzania, jakim jest zarządzanie partycypacyjne.

Idea projektu powstała z przekonania, że udział obywateli w życiu publicznym i wzajemne budowanie relacji stanowią istotne elementy zarządzania w sektorze publicznym oraz życia każdej społeczności lokalnej. Chcemy też przyczynić się do promocji idei włączania w zarządzanie instytucjami kultury ich pracowników i użytkowników.

Publikacja dostępna jest jedynie w formie elektronicznej.

Publikacja do pobrania w formacie PDF

Publikacja do pobrania w formacie e-booka: MOBI oraz EPUB

Projekt zrealizowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu Obserwatorium Kultury (www.obserwatoriumkultury.nck.pl).

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/12/14/nowa-publikacja-kultura-lokalnie-miedzy-uczestnictwem-w-kulturze-a-partycypacja-w-zarzadzaniu/feed/ 2
Małopolskie Studia Regionalne. Kultura. Przestrzeń rozwoju http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/11/10/malopolskie-studia-regionalne-kultura-przestrzen-rozwoju/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/11/10/malopolskie-studia-regionalne-kultura-przestrzen-rozwoju/#comments Thu, 10 Nov 2011 16:01:28 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=2571 czytaj więcej]]> Polecamy Państwa uwadze najnowszy numer Małopolskich Studiów Regionalnych poświęcony kulturze jako przestrzeni rozwoju. Artykuły zawarte w publikacji są w dużej części rozwinięciem rozmów prowadzonych w ramach konferencji Kultura i dziedzictwo kulturowe w rozwoju regionu.

W kulturę warto inwestować i wspierać jej rozwój. Wbrew temu, co się powszechnie sądzi, materia kultury nie ma charakteru płynnego. Inwestycje w kulturę przynoszą bardzo wymierne korzyści ekonomiczne: kultura przyciąga do Małopolski turystów i inwestorów, co w efekcie daje nowe miejsca pracy dla Małopolan i większe dochody z podatków. Dlatego bez wahania inwestujemy znaczne kwoty w budowę czy modernizację obiektów kultury w Małopolsce. Dzięki nim mieszkańcy naszego regionu mogą obcować ze sztuką, rozwijać własne talenty, poznawać świat i bogaty dorobek kulturalny naszej cywilizacji. Takie inwestycje zmieniają nie tylko przestrzeń publiczną, zmieniają też samą instytucję, są impulsem do zmian w podejściu do kultury. […] W strategii rozwoju regionu kultura jest ważnym elementem wzmacniania konkurencyjności gospodarczej Małopolski. Nakłady przeznaczane na rozwój tej dziedziny traktujemy nie jako środki „wydawane”, lecz „inwestowane”. Sieć regionalnych instytucji kultury działa w otoczeniu ponad 1700 instytucji kultury w regionie, które w ubiegłym roku odwiedziło ponad 15 mln osób. (źródło: wstęp do publikacji Marka Sowy, marszałka Województwa Małopolskiego)

W publikacji:

  • Jacek Purchla: Dziedzictwo kulturowe a kapitał społeczny;
  • Janusz Sepioł: Pomniki historii – niewykorzystany instrument dziedzictwa;
  • Aleksander Böhm: Walory krajobrazu – piękno i ekonomia;
  • Krzysztof Markiel: Sensy istnienia, czyli o kreacji i wrażliwości;
  • Małgorzata Potocka-Momot, Jeremiasz Salamon: Kulturalna Małopolska – strategia rozwoju regionu;
  • Antoni Bartosz: Dziedzictwo kulturowe – droga nowoczesności;
  • Joanna Orlik: Kultura żyje w obiegu albo nie istnieje;
  • Bernard Sawicki: Opactwo Benedyktynów w Tyńcu wobec kultury – gościnność jako synteza i aktualizacja;
  • Piotr Legutko: Media regionalne i kapitał społeczny;
  • Jacek Ślusarczyk: Media w procesie zmian;
  • Michał Niezabitowski: Muzeum miejskie – sztuka opowieści;
  • Agnieszka Odorowicz: Mecenat filmowy – szansa dla twórców i kinomanów;
  • Marta Węgiel: Małopolska Nagroda Filmowa – zaczarowane światy;
  • Marta Materska-Samek: Małopolskie kina w cyfrowej sieci;
  • Elżbieta Okołotowicz-Kotowska: Ocalić krajobraz kulturowy Małopolski;
  • Zbigniew Moździerz: Ratowanie zabytków architektury drewnianej;
  • Paweł Szlachta: Kreatywność – niewyczerpane źródło rozwoju.

Publikacja Kultura. Przestrzeń rozwoju jest dostępna w formacie PDF.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/11/10/malopolskie-studia-regionalne-kultura-przestrzen-rozwoju/feed/ 0
Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju. Zarządzanie strategiczne instytucją kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/06/27/strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju-zarzadzanie-strategiczne-instytucja-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/06/27/strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju-zarzadzanie-strategiczne-instytucja-kultury/#comments Mon, 27 Jun 2011 15:49:25 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=1559 czytaj więcej]]> Jest już dostępna publikacja Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju. Zarządzanie strategiczne instytucją kultury. Książka została opracowana przez Małopolski Instytut Kultury w ramach projektu Biblioteki w społeczeństwie wiedzy – strategie dla przyszłości (koordynatorem projektu była Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego). Redaktorem merytorycznym publikacji jest Martyna Śliwa, autorami są między innymi prof. Marek Krajewski, prof. Jan Hartman oraz dyrektorzy uznanych i cenionych instytucji kultury: Antoni Bartosz, Ewa Gołębiowska, Marek Sztark, Mariusz Wróbel, Andrzej Tyws.

Zebrane w niniejszej publikacji artykuły są poświęcone praktyce zarządzania strategicznego w instytucjach kultury w Polsce. Większość zamieszczonych w podręczniku tekstów została napisana przez praktyków zarządzania – osoby oficjalnie zajmujące stanowiska strategów organizacyjnych. Jakie sukcesy odnoszą i na jakie problemy napotykają w swoim codziennym „strategizowaniu”? W jaki sposób udaje im się efektywnie kierować organizacjami działającymi w trudnym do racjonalnego analizowania i stale zmieniającym się środowisku sektora kultury w Polsce? Jak radzą sobie z rozwijaniem potencjału – przede wszystkim w odniesieniu do swoich pracowników – wewnątrz kierowanych przez siebie instytucji kultury? Mamy nadzieję, że ich refleksje przyczynią się nie tylko do pogłębienia wiedzy o zarządzaniu strategicznym w organizacjach kultury, lecz także do polepszenia praktyk i procesów strategicznych w instytucjach kultury w Polsce.

Książka do pobrania w formacie PDF.
Wersja MOBI oraz wersja EPUB

Fotoreportaże prezentujące instytucje kultury przygotował Michał Łuczak.

Flickr is currently unavailable.

Zapraszamy do lektury i komentowania książki. W formie papierowej można ją otrzymać w MIK-u oraz FRSI.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/06/27/strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju-zarzadzanie-strategiczne-instytucja-kultury/feed/ 5
Jak stworzyć strategię instytucji kultury i przetrwać http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/25/jak-stworzyc-strategie-instytucji-kultury-i-przezyc/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/25/jak-stworzyc-strategie-instytucji-kultury-i-przezyc/#comments Wed, 25 May 2011 13:40:55 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=1448 czytaj więcej]]> Tekst powstał w oparciu o publikację „Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju. Zarządzanie strategiczne instytucją kultury” opracowaną przez MIK w ramach projektu „Biblioteki w społeczeństwie wiedzy – strategie dla przyszłości” koordynowanego przez Fundację Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego.

1. Strategia nie jest wyłącznie planem, jest procesem zarządzania strategicznego w oparciu o drogowskaz w postaci planu strategicznego.

2. Plan strategiczny powinien być opracowany w oparciu o debatę publiczną i konsultacje społeczne przeprowadzone w środowisku działania instytucji kultury oraz z dobrze dookreślonymi grupami interesariuszy instytucji. Działania te powinny być moderowane, zapleczem dla debaty i konsultacji powinny być wyniki badań społecznych na temat kultury, uczestnictwa w kulturze, lokalnych podmiotów i aktorów kultury. Instytucja nie powinna „przyjmować do wiadomości” wskazanych kierunków działań, ale uzgadniać je z tożsamością instytucji oraz wyzwaniami rozwoju gospodarczo-społecznego.

3. Powstawanie planu strategicznego powinno być oparte nie tylko na lokalnych wizjach potrzeb czy wyzwań – równie ważna jest wiedza ekspertów (i doświadczonych praktyków) na temat kultury. Są to inspiracje, które pełnią niezwykle ważną rolę w „odklejaniu się” od utartych ścieżek (dotychczasowego) postępowania.

4. Przyjęcie planu strategicznego powinno być równoważne z ustanowieniem kontraktu, w którym po jednej stronie są organizator i lider instytucji, a po drugiej społeczność lokalna, aktorzy i podmioty kultury. Co ważne, lider i organizator są razem, nie naprzeciwko siebie. Kontrakt powinien obejmować uzgodnienia. Ustalone rozbieżności strategiczne powinny trafić do innego dokumentu i być procedowane innym trybem.

5. Kwestie operacyjne rozwiązują pomiędzy sobą lider instytucji (odpowiada za wdrożenie planu strategicznego) oraz jej organizator (odpowiada za zapewnienie zasobów dla wdrożenia strategii oraz monitoring procesu wdrażania – audyt). Dla wdrożenia strategii w życie ważne jest również partnerstwo instytucji z innymi aktorami i podmiotami kultury. Mogą oni być stroną ustaleń operacyjnych i wsparciem dla strategii.

6. Organizator instytucji musi zadbać o spójność strategii instytucji z innymi działaniami strategicznymi podejmowanymi przez gminę/samorząd. Z tego powodu koordynatorzy innych lokalnych strategii powinni być zaangażowani w jej powstanie.

7. Dobrym rozwiązaniem jest powołanie rady programowej strategii, która odpowiada za spójność działań z planem strategicznym, wprowadzanie zmian do planu, ewaluację efektów podjętych działań. W radzi powinni zasiadać: przedstawiciele instytucji, przedstawiciele władz samorządowych, przedstawiciele podmiotów kultury, przedstawiciele społeczności lokalnej.

8. Przyjmując plan strategiczny należy pamiętać o zabezpieczeniu środków na ewaluację strategii. Bez planu ewaluacji i zabezpieczenia zasobów na jej realizację nie warto przyjmować planów strategicznych.

9. Projekty i działania realizowane przez instytucję powinny posiadać dokumentację (opracowaną dzięki ewaluacji) umożliwiającą wskazanie ich związku z realizacją strategii.

10. Lider instytucji kultury odpowiada za realizację kontraktu ale w oparciu o współpracę z samorządem – organizatorem. Jeśli, któraś ze stron nie wywiązuję się z kontraktu, plan strategiczny upadnie.

11. Ponieważ rzeczywistość się zmienia, zmiany w planie będą konieczne, powinny one być na bieżąco wprowadzane i analizowane pod kątem zgodności z ogólną wizją rozwoju.

12. Zakres szczegółowości strategii powinien zależeć od lokalnych kompetencji związanych z zarządzaniem strategicznym oraz konkretnych potrzeb osób zarządzających wdrożeniem strategii. Zakres szczegółowości należy dokładnie rozważyć. Lider organizacji nie powinien być „administratorem” strategii ale elastycznym menadżerem poszukującym szans jej wdrażania.

13. Strategia nie jest planem który „sam się zrealizuje”. Przyjęcie strategii jest „wyrażeniem woli” jej zrealizowania, musi ona posiadać zasoby do jej realizacji. Najważniejszym zasobem są chęci i kompetencje, aby wzajemnie w gronie interesariuszy strategii porozumieć się i przestrzegać ustaleń w obrębie grupy odpowiedzialnej za jej wdrożenie. Utopią jest myślenie, że strategia jest wyrazem ogólnego konsensusu oraz że interesariusze strategii nie będą podejmować działań „wrogich” (ale z ich punktu widzenia słusznych). Strategia jako praktyka jest „ucieraniem się” wizji różnych aktorów i grą interesów. Interes instytucji jest jednym z wielu.

Autorzy publikacji o zarządzaniu strategicznym:

Jak pokazują przykłady opisywane przez Autorów naszego podręcznika, doświadczenia praktyków potwierdzają, iż podejście do strategii w oparciu o proces jest zgodne z rzeczywistością instytucji kultury w Polsce. Oczywiście, przyjęcie założenia, iż strategia to wyłaniający się, zmienny proces nie oznacza, iż niepotrzebne staje się posiadanie strategii przez organizację. Taki punkt widzenia wpływa natomiast na postrzeganie roli i znaczenia strategii dla organizacji. Dokumenty, w których wyrażona jest strategia organizacji – takie jak plan strategiczny czy określenie misji i wizji na przyszłość przestają być traktowane jak przepisy, których zalecenia muszą koniecznie zostać zrealizowane. Są one za to pomocne dzięki temu, iż dodają osobom zarządzającym organizacją i ich zespołom pewności w działaniach organizacyjnych i stanowią dla nich punkt odniesienia. Ponadto skłaniają one członków organizacji do wspólnego zastanowienia się nad tym, jaka jest aktualna sytuacja ich organizacji i w jakim kierunku chcieliby ją oni rozwijać, jakie możliwości i zagrożenia stawia przed nimi przyszłość, czy też co pragnęliby jako organizacja osiągnąć. Innymi słowy, posiadanie strategii motywuje ludzi do myślenia i działania, co samo w sobie jest niezwykle ważną funkcją zarządzania strategicznego, nawet, jeżeli w praktyce odpowiedzi na pytanie o to, jaką strategią organizacja się kieruje można jedynie udzielić retrospektywnie – poprzez refleksję nad tym, jak proces strategiczny wyłaniał się w danym okresie w przeszłości organizacji. (Martyna Śliwa, redaktor publikacji)

Punktem wyjścia dla dialogu pomiędzy instytucją kultury a odbiorcami jest po pierwsze zaproponowanie widzowi nie tyle możliwości wysłuchania czyjegoś monologu, ale potraktowanie go poważnie, jako osoby, która jest twórcza, która może wnieść coś do sposobu działania instytucji, a więc w istocie ustanowienie pomiędzy instytucją a publicznością symetrycznej relacji, w której obie strony coś od siebie dają, żadna nie dominuje, a obie się wzbogacają. Składanie takiej oferty, tkanie sieci relacji jest możliwe jednak tylko wtedy, gdy wiemy kim jest widz, jak działa, czego potrzebuje. (prof. Marek Krajewski)

Parcie na niezależność w kwestii wolności podejmowania decyzji, kreowania nowego programu instytucji nie pod dyktando lokalnego samorządu, ale zgodnie ze wspomnianą analizą potrzeb, reformą w zakresie zarządzania i finansowania instytucji bez możliwości ingerencji w ten proces przez wysokich urzędników i członków zarządu nie sprzyja jednak nawiązaniu stosunków partnerskich na linii dyrektor instytucji – władza samorządowa. Rodzi to nawet konflikty, kiedy stosunki te zdominowane są poprzez paternalistyczno-klientelistyczny styl sprawowania władzy samorządowej. Z perspektywy samorządu jednakże ta sprawa wygląda nieco inaczej. Zorientowanie na wzajemne porozumienie i poznanie się może jednak ułatwić nawiązanie porozumienia. Kluczem będzie tu ta sama ciekawość i poczucie misji wobec beneficjentów działań instytucji. Otwarcie na problemy samorządu, poznanie argumentów z drugiej strony, a nie kolokwialne stawanie okoniem może zdziałać cuda. Osobiście sam się przekonałem, że niektóre niekorzystne decyzje samorządu dla mojej instytucji uwarunkowane są innymi ważnymi problemami będącymi poza świadomością publiczną. To pozwoliło mi na interweniowanie tylko w tych kwestiach, które uważałem za dobrze rozpoznane i które z mojej perspektywy wymagały zdecydowanej reakcji. Ta zmiana została dostrzeżona przez drugą stronę. Nie oznacza to radykalnego poprawienia wzajemnych stosunków, jednakże miało to wpływ na partnerskie podejście zarządu miasta do procesu zarządzania instytucją. (Mariusz Wróbel, dyrektor Bytomskiego Centrum Kultury)

Nie chcemy w mieście mówić (i właściwie robimy wszystko, żeby tak nie postępować, bo nie tędy droga), że my byśmy to lepiej zrobili, że wiemy, jak można by to zrobić lepiej. My mamy kompetencje, aby proponować nowe innowacyjne rozwiązania, ale po drugiej stronie powinna być chęć współpracy. Być może też eksperymentowania, bo nie ma szybkich dróg do zbawienia, wciąż na nowo trzeba próbować rozwiązywać kolejne problemy. Generalnie, wszyscy bardzo lubią status quo, oczywiście dopóki się to wszystko kręci, do momentu generalnego krachu większość ludzi nie ma ochoty na zmiany. Jeżeli się mówi, że to można zrobić inaczej, to zaraz jest opór: „Dlaczego inaczej, jak to jest dobre i mi się podoba”. A może my czasami bierzemy za ambitne wzory, za duży rozmach, wobec czego w małym w końcu i tradycyjnym mieście rośnie obawa przed zmianą. I kolejny problem – w jaki sposób zmieniać, nie krytykując, w jaki sposób doradzać zmianę, nie stając się, nawet na poziomie podświadomości, tak naprawdę wrogiem, „bo lepsze wrogiem dobrego”? To mogą być silne mentalne szablony, zwłaszcza w takich miastach, które są okopane w swojej tradycyjności. To również kwestie związane z tradycyjnym rozumieniem obszarów odpowiedzialności: Zamek ma robić wystawy, teatr przedstawienia a urząd ma rządzić. Nie ma wciąż chęci, aby wspólnie uczyć się od siebie i korzystać wzajemnie z kompetencji innych. (Ewa Gołębiowska, dyrektor Zamku Cieszyn)

Instytucje kultury z reguły posiadają statuty, które określają cele ich działalności, a nawet wyrażają ich szczególną misję. Prawie zawsze misja taka jest z ducha swego demokratyczna i republikańska. Oznacza to, że instytucje kultury zwykle mają za zadanie działać na rzecz całej wspólnoty, czyli całego społeczeństwa, a nie tylko jakiejś jego wyróżnionej albo uprzywilejowanej części, a co więcej – działać dla dobra nie tylko osobnych jednostek, lecz dla dobra wspólnoty jako tych jednostek organizacji, czyli dla dobra „społeczeństwa”, a nawet „państwa”. Koncepcja kultury jako działalności „propaństwowej” jest moralnie podejrzana, niemniej jednak wciąż stanowczo dominująca, szczególnie w instytucjach publicznych, parających się wspieraniem i upowszechnianiem kultury. Trudno bowiem oczekiwać, by państwo angażowało się w coś, co nie jest „propaństwowe”. Co więcej, wobec panujących stosunków demokratycznych, zakładających równość obywateli, działalność kulturalna w jakikolwiek sposób antagonizująca części społeczeństwa, na przykład wyrażająca krytyczny stosunek do pewnych jego odłamów, wydaje się, przynajmniej na pierwszy rzut oka, niewłaściwa i niezasługująca na poparcie, nawet jeśli jest znakomita pod względem artystycznym. Tym samym, łatwo przychodzi nam faworyzować cele polityczne, takie jak umacnianie patriotyzmu albo moralne zbudowanie i zjednoczenie społeczeństwa, a deprecjonować działalność, która z wartościami republikańskimi jest trochę na bakier, jak pluralizm, krytycyzm, nonkonformizm, nie mówiąc już o postawach prześmiewczych bądź oskarżycielskich, znajdujących jakże często wybitną ekspresję artystyczną. (prof. Jan Hartman)

Wszystkie cytaty pochodzą z publikacji „Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju. Zarządzanie strategiczne instytucją kultury”.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/25/jak-stworzyc-strategie-instytucji-kultury-i-przezyc/feed/ 1
W maju ukaże się drukiem publikacja Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/12/w-maju-ukaze-sie-drukiem-publikacja-strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/12/w-maju-ukaze-sie-drukiem-publikacja-strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju/#comments Thu, 12 May 2011 11:16:21 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=1365 czytaj więcej]]> Publikacja Strategie dla kultury. Kultura dla rozwoju. Zarządzanie strategiczne instytucją kultury została przygotowana przez Małopolski Instytut Kultury w ramach projektu Biblioteki w społeczeństwie wiedzy – strategie dla przyszłości koordynowanego przez Fundację Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego. Redaktorem publikacji jest dr Martyna Śliwa z Newcastle University.

Książka będzie dostępna również w formacie PDF na stronie Małopolskiego Obserwatorium Kultury oraz na portalu Programu Rozwoju Bibliotek w zakładce Biblioteki w społeczeństwie wiedzy – strategie dla przyszłości.

Martyna Śliwa we wstępie napisała:


Zebrany w niniejszej publikacji zbiór tekstów jest poświęcony praktyce zarządzania strategicznego w instytucjach kultury w Polsce. Większość zamieszczonych w podręczniku rozdziałów została napisana przez praktyków zarządzania, a konkretnie przez osoby zajmujące oficjalnie stanowiska strategów organizacyjnych. Opisane przez naszych Autorów kwestie o znaczeniu strategicznym dla ich instytucji i dla całego sektora kultury w Polsce są zatem omawiane z perspektywy ich doświadczenia. Ich refleksje pokazują, jakimi sprawami zajmują się oni w swojej pracy, jakie wyzwania stoją przed nimi i ich organizacjami, z jakimi problemami muszą się zmagać i jakim dylematom stawiają czoła po to, aby ich instytucje przetrwały i rozwijały się w niełatwych warunkach środowiska instytucji kultury w Polsce.

W publikacji między innymi:

Marek Krajewski, Instytucje kultury a uczestnicy kultury. Nowe relacje

Marek Krajewski – socjolog, profesor UAM w Poznaniu (Instytut Socjologii). Autor licznych artykułów – dotyczących kultury popularnej, konsumpcji i sztuki – oraz książek: Kultury kultury popularnej (Poznań 2003, wyd. II 2005), POPamiętane (Gdańsk 2006), Za fotografię! W stronę radykalnego programu socjologii wizualnej (Warszawa 2010, wspólnie z Rafałem Drozdowskim). Redaktor i współredaktor naukowy książek W stronę socjologii przedmiotów (Poznań 2005), Prywatnie o publicznym. Publicznie o prywatnym (Poznań 2007), Wyobraźnia społeczna. Horyzonty – źródła – dynamika.(Poznań 2008). Kurator Zewnętrznej Galerii AMS (1998–2004) oraz pomysłodawca projektu „Niewidzialne miasto”.

Punktem wyjścia dla dialogu pomiędzy instytucją kultury a odbiorcami jest, po pierwsze, nie tyle zaproponowanie widzowi możliwości wysłuchania czyjegoś monologu, ile potraktowanie go poważnie, jako osoby, która jest twórcza, która może coś wnieść do sposobu działania instytucji. Oznacza to konieczność ustanowienia pomiędzy instytucją a publicznością symetrycznej relacji, w której obie strony coś od siebie dają, żadna nie dominuje, a obie się wzbogacają. Składanie takiej oferty, tkanie sieci relacji jest jednak możliwe tylko wtedy, gdy wiemy, kim jest widz, jak działa, czego potrzebuje.

Karol Wittels, W stronę kreatywnego regionu – nowa rola regionalnych instytucji kultury

Karol Wittels – jeden z założycieli i członek zarządu Fundacji Obserwatorium, wiceprezes Stowarzyszenia Nasz Norblin, doktorant na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, fundraiser działający w środowisku organizacji pozarządowych.

Niezwykle ważne jest, by instytucja kultury o charakterze regionalnym miała należną jej rangę i prestiż, a także prawne narzędzia wpływania na decydentów w gminach, czyli silną pozycję w relacjach władzy z innymi instytucjami. To pozwoli jej skuteczniej pomagać instytucjom kultury w ewentualnych konfliktach z władzami samorządowymi. Taka funkcja
jest niezbędna. Dyrektorzy instytucji samorządowych są zależni od wójtów, burmistrzów, prezydentów miast i gdy chcą zrobić coś, co nie wpisuje się w politykę kulturalną gminy, mają niewielkie szanse na powodzenie. W niewiele lepszej sytuacji są organizacje pozarządowe i twórcy „niezależni”. Choć z pozoru działają samodzielnie, często są uzależnieni od dotacji samorządowych. Niestety, wielu urzędników nie rozumie lub nie chce zrozumieć, a tym bardziej wsłuchać się w głosy mieszkańców. Oddajmy na chwilę głos praktykom kultury: „Urzędnicy nie rozumieją, jakie społeczne znaczenie może mieć sztuka publiczna. Traktują kuratorów i artystów jak dziwacznych petentów, którzy zmuszają ich do samodzielnego myślenia, a to dla urzędnika jest najgorsze”. Przedarcie się przez barierę biurokracji bywa dla animatorów kultury prawdziwym utrapieniem: „Bo w kulturze mnóstwo czasu idzie na biurokrację, na załatwianie, na tłumaczenie – że stolik jak ma 3 lub 4 nogi, to lepiej niż jak ma 2 nogi, a oni nie rozumieją, więc trzeba przyjść i im pokazać, że jak ma 2 nogi, to się przewróci… takie proste sprawy” […] Dlatego też instytucje kultury na poziomie regionalnym powinny też w tym obszarze służyć pomocą lokalnym instytucjom, organizacjom i animatorom kultury. Działania te powinny wypływać nie tylko z inicjatywy oddolnej. Stały monitoring kultury w regionie powinien dawać pracownikom instytucji regionalnej impuls do interweniowania także z własnej inicjatywy.

Antoni Bartosz, Subiektywny alfabet dyrektora

Antoni Bartosz – mediewista, doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Paris IV na Sorbonie, literaturoznawca, tłumacz. 1989–2003 pracownik naukowy (filologia romańska UJ). 1999–2001 koordynator programowy w Stowarzyszeniu Willa Decjusza w Krakowie (nagroda Fundacji POLCUL 2001). 2001–2007 dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie (MIK), który stworzył po przeprowadzeniu radykalnej reformy Małopolskiego Ośrodka Kultury. Od stycznia 2008 roku dyrektor Muzeum Etnograficznego im. Seweryna Udzieli w Krakowie. Konkurs wygrał, przedstawiając program „Moje muzeum – muzeum o mnie”. Etnografię rozumie jako uważne spojrzenie na codzienność oraz myślenie o człowieku wolne od schematów. MEK skupia się zatem na nowych interpretacjach źródeł, na opisie dzisiejszych zjawisk (badania terenowe w aspekcie zjawisk współczesności) oraz na pracy z publicznością pojmowanej jako refleksja nad sposobami bycia w świecie.

Wszystkie te doświadczenia cechuje procesowość, etapowość, zmienność, przy jednoczesnym ukierunkowaniu prac. Wydawałoby się więc, że podobny zasób doświadczeń, rozciągających się na okres dziesięciu lat, uprawnia do uogólnień czy twierdzeń. Jest odwrotnie. Doświadczenia te żadnej pewności nie rodzą. Coraz mniej pojmuję (a raczej przestałem pojmować), dlaczego ogromny, nieraz heroiczny wysiłek zespołów złożonych z kompetentnych osób, w szybkim czasie udowadniających sens zmian, nie skutkuje wsparciem decydentów gruntującym rozwój. Co sprawia, że system jest aż tak bezwładny? Przecież po obydwu stronach, i po stronie pracujących w kulturze, i po stronie decydentów, działają ludzie zaangażowani i myślący! Co więc prowadzi do tego, że fundujemy sobie absurdy nie do obejścia? Winna jest temu zła komunikacja? Nieumiejętność perspektywicznego patrzenia? Brak empatii? Nie mam na to odpowiedzi. Podobnie znajome mi osoby sprawujące kierownicze funkcje „w kulturze” – także i one doświadczają sytuacji, z którymi nie radzi sobie racjonalny rozum. Gdybyż te sytuacje tylko się zdarzały! Niestety, irracjonalność warunków, w jakich przychodzi prowadzić dziś instytucję kultury, staje się cechą niemal systemową.

Mariusz Wróbel, Pokerzysta i strateg – dyrektor jako lider instytucji kultury

Mariusz Wróbel – trener, coach, wykładowca akademicki, menedżer kultury oraz doradca w zakresie PR i komunikacji marketingowej. Członek Akademii Ekspertów PR. Realizuje projekty związane z marketingiem miejsc i aktywizacją społeczności lokalnych z wykorzystaniem kultury (przemysłów kreatywnych) jako podstawowej determinanty rozwoju gospodarczego miast i regionów. Autor ogólnopolskiego programu szkoleniowo- rozwojowego PRokultura i Kulturalny Lobbing. Pracował między innymi w Narodowym Centrum Kultury i współpracował z Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, samorządami wszystkich szczebli, licznymi instytucjami kultury, organizacjami pozarządowymi, agencjami PR. Obecnie dyrektor „Beceku” Bytomskiego Centrum Kultury.

Podstawą działań instytucji, której siłą sprawczą i programową jest projekt autorski lidera, jest koncepcja jej funkcjonowania zarówno w zakresie działalności merytorycznej, jak i finansowej oraz organizacyjnej. Sporządzenie jej w formie dokumentu, który dodatkowo określa precyzyjnie misję instytucji, jej wizję oraz cele i sposoby ich osiągania, wskaźniki efektywności etc., można uznać za plan strategiczny. Czy plan ten powinien być drobiazgowo skonstruowanym planem działań, czy raczej „drogowskazem” wskazującym kierunki rozwoju? Niewątpliwie jest on niezbędny. Lider instytucji powinien jednak założyć jego modyfikację, a nawet liczne korekty w trakcie realizacji. Bez względu na to, czy obejmuje on instytucję w ramach organizowanego konkursu czy też bywa powołany w drodze porozumienia z organizatorem, dopiero po dokonaniu tzw. rozpoznania instytucjonalnego może określić prawdopodobieństwo realizacji założonej strategii bądź ustalić przybliżone ramy czasowe jej urzeczywistnienia. Wewnętrzne uwarunkowania funkcjonowania instytucji – pomimo zakładanej przejrzystości funkcjonowania instytucji publicznej – zazwyczaj nie są w pełni widoczne publicznie. Dotyczy to zarówno kwestii finansowania instytucji, zarządzania powierzonym jej mieniem (zwłaszcza nieruchomościami), jak również stosunków panujących w zespole pracowników i współpracowników.

Jan Hartman, Etyka pracy w instytucji kultury

Jan Hartman – profesor filozofii, wydawca i publicysta, profesor UJ i kierownik Zakładu Filozofii i Bioetyki w Collegium Medicum na Uniwersytecie Jagiellońskim, redaktor naczelny czasopisma „Principia”. Zajmuje się metafilozofią (heurystyka filozoficzna, autorski projekt teorii neutrum), filozofią polityki, etyką i bioetyką. W 1990 ukończył studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku 1995 (promotor: prof. Władysław Stróżewski), habilitował tamże w 2001 roku. Tytuł profesora uzyskał w 2008 roku, po czym został mianowany na stanowisko profesora UJ. Autor dwunastu książek oraz około dwustu artykułów filozoficznych i publicystycznych (m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Dzienniku – Gazecie Prawnej”, „Rzeczpospolitej”, „Polityce”, a zwłaszcza w „Przeglądzie Politycznym”).

Instytucje kultury z reguły mają statuty, które określają cele ich działalności, a nawet wyrażają ich szczególną misję. Prawie zawsze misja taka jest demokratyczna i republikańska. Oznacza to, że instytucje kultury zwykle mają za zadanie działać na rzecz całej wspólnoty, czyli całego społeczeństwa, a nie tylko jakiejś jego wyróżnionej albo uprzywilejowanej części, a co więcej – działać dla dobra nie tylko osobnych jednostek, lecz także dla dobra wspólnoty jako tych jednostek organizacji, czyli dla dobra „społeczeństwa”, a nawet „państwa”. Koncepcja kultury jako działalności „propaństwowej” jest moralnie podejrzana, niemniej wciąż stanowczo dominująca, szczególnie w instytucjach publicznych parających się wspieraniem i upowszechnianiem kultury. Trudno bowiem oczekiwać, by państwo angażowało się w coś, co nie jest „propaństwowe”. Co więcej, wobec panujących stosunków demokratycznych, zakładających równość obywateli, działalność kulturalna w jakikolwiek sposób antagonizująca części społeczeństwa, na przykład wyrażająca krytyczny stosunek do pewnych jego odłamów, wydaje się, przynajmniej na pierwszy rzut oka, niewłaściwa i niezasługująca na poparcie, nawet jeśli jest znakomita pod względem artystycznym. Tym samym łatwo przychodzi nam faworyzować cele polityczne, takie jak umacnianie patriotyzmu albo moralne zbudowanie i zjednoczenie społeczeństwa, a deprecjonować działalność, która z wartościami republikańskimi jest trochę na bakier, jak pluralizm, krytycyzm, nonkonformizm, nie mówiąc już o postawach prześmiewczych bądź oskarżycielskich, znajdujących jakże często wybitną ekspresję artystyczną.

Ponadto w publikacji:

  • Analiza regionalnych instytucji kultury w oparciu o własne badania Tomasza Kasprzaka,
  • Tekst Marka Sztarka, dyrektora Instytucji Kultury Szczecin 2016 o tym jak instytucje kultury mogą wspomagać rozwój prywatnych i pozarządowych podmiotów kultury,
  • Artykuł Andrzeja Tywsa, dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej we Wrocławiu o partnerstwach i sieciach współpracy wspomagających rozwój instytucji kultury,
  • Opowieść Ewy Gołębiowskiej, dyrektorki Zamku Cieszyn o tym jak instytucja może funkcjonować pomiędzy kulturą a przedsiębiorczością, tradycją i innowacyjnością,
  • Opracowanie Ryszarda Stockiego o zasadach prowadzenia dialogu strategicznego w instytucji kultury z zespołem pracowników i interesariuszami,
  • Analiza norweskich doświadczeń związanych z wdrażaniem strategii dla kultury opracowana przez Tone Moseid, ekspertkę ds. rozwoju sektora kultury Norweskiej Biblioteki Narodowej.

Serdecznie zapraszamy do lektury – już w maju!

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/05/12/w-maju-ukaze-sie-drukiem-publikacja-strategie-dla-kultury-kultura-dla-rozwoju/feed/ 0