Badania w kulturze » plan rozwoju http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Dom kultury do likwidacji http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/09/dom-kultury-do-likwidacji/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/09/dom-kultury-do-likwidacji/#comments Thu, 09 Apr 2015 14:15:31 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5449 czytaj więcej]]> Jarocin jest coraz mocniej rozpoznawalny w kraju jako likwidator własnych instytucji publicznych. Jednocześnie działania samorządu w Jarocinie można też traktować jako strategię przekazywania kompetencji i usług publicznych stronie społecznej, różnego typu niezależnym organizacjom społecznym, które na zasadzie czasowych kontraktów stają się partnerami samorządu w zapewnianiu usług mieszkańcom. W 2009 roku zaczęto w Jarocinie likwidować biblioteki szkolne, potem zajęto się szkołami i przedszkolami samorządowymi, teraz przyszedł czas na Jarociński Ośrodek Kultury. Samorząd uzasadnia swoje działania cięciami kosztów (organizacje pozarządowe będą efektywniejsze i mniej kosztochłonne) oraz lepszym odpowiadaniem na potrzeby lokalne (organizacje pozarządowe są co do zasady są emanacją aktywności obywateli).

Proces likwidacji JOK-u już się rozpoczął. Rada Miasta przyjęła uchwałę o zamiarze likwidacji instytucji:

Sytuacja, w jakiej znajduje się samorządowa instytucja kultury – Jarociński Ośrodek Kultury i jego organizator – Gmina Jarocin – wskazują, iż zasadne jest zlikwidowanie instytucji. Przypadek należy rozpatrywać w trzech kontekstach: ekonomicznym, związanym z celami statutowymi oraz organizacyjnym. W przypadku likwidacji Jarocińskiego Ośrodka Kultury mamy do czynienia z wyczerpaniem się celów statutowych i niemożliwością pełnienia przez tę instytucję roli wiodącego w gminie organizatora i kreatora życia kulturalnego. Gminna kultura na przestrzeni ostatnich lat została zdecentralizowana, a główne wydarzenia kulturalne realizowane są przez inne niż JOK podmioty – dwie pozostałe samorządowe instytucje kultury bibliotekę i muzeum, podmioty prywatne i organizacje pozarządowe. (źródło: Uchwała Nr IV/25/2015 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie zamiaru likwidacji instytucji kultury pn. Jarociński Ośrodek Kultury)

Co w zamian domu kultury? Władze Jarocina wskazują, że w miejsce ośrodka kultury powstanie „centrum aktywności lokalnej”, jak roboczo nazywają nową instytucję. Metodologia działania nowej instytucji powstanie w oparciu o doświadczenia CAL-u.

Wszyscy czekali na przybycie burmistrza Adama Pawlickiego. Zamiast w sali widowiskowej pierwsza część spotkania odbyła się w holu. To właśnie tam, stojąc na schodach włodarz „przekazał” JOK we władanie stowarzyszeniom. – Cieszę się, że tak dużo osób jest zainteresowanych tym, co z kulturą w Jarocinie będzie się działo. Jesteśmy w momencie przełomowym, ponieważ przechodzimy od kultury, która była wykonywana przez urzędników do kultury, którą będziecie tworzyć wy, mieszkańcy Jarocina – stwierdził burmistrz. Po tych słowach rozległy się nieśmiałe brawa. Przedstawił też Justynę Zawieję, która przez najbliższe kilka miesięcy ma kierować domem kultury. Ona sama określiła siebie jako „animatora zmian”. Symbolem otwarcia JOK-u na wszelkie inicjatywy miało być przecięcie kłódki na kracie. Później wszyscy mieli okazję zwiedzić wszystkie pomieszczenia w ośrodku. Mieli też zapisywać na kartkach pomysły na to, jaką działalność można w nich prowadzić. Po dwudziestominutowym „spacerze” odbyła się prezentacja, którą przeprowadziła Magdalena Popławska-Kowalska z Poznania, reprezentująca Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej z Warszawy. Wyjaśniła zasady działania CAL-u. Podkreśliła, że przedsięwzięcie rozpocznie się od przeszkolenia 20 osób, a kurs ma potrwać około półtora roku. Na pierwszej z dziesięciu sesji uczestnicy mają pojechać do Warszawy, żeby zobaczyć działalność CAL-u w praktyce. (źródło: jarocinska.pl; CAL zamiast JOK-u, mieszkańcy zamiast urzędników).

Co ciekawe samorząd ma silnego partnera po stronie społecznej. Działania związane z przekształceniem domu kultury w centrum aktywności lokalnej wspiera Stowarzyszenie Jarocin XXI, które pozyskało środki na projekt Jarociński Kongres Kultury w ramach programu „Obywatele dla demokracji”.

Projekt zakłada powstanie szerokiego forum dyskusyjnego na temat polityki kulturalnej władz lokalnych (Powiat Jarociński, Gminy Jarocin, Jaraczewo, Kotlin, Jarocin, Żerków). Włączenie w procesy decyzyjne w tym zakresie mieszkańców, podmioty kultury (instytucje i organizacje pozarządowe działające w zakresie kultury) i władze regionalne. Projekt stawia sobie za cel wypracowanie trwałego modelu współpracy i współdecydowania władz, odbiorców i animatorów kultury. (źródło: Jarocin XXI)

Trudno ocenić, czy projekt został zorganizowany z myślą o przekształceniu JOK-u, czy też naturalnie działania miasta związane z likwidacją instytucji stały się przestrzenią dla rozwoju modelu współpracy. Warto przyglądać się nowej polityce kulturalnej Jarocina. To eksperyment, który jeśli się uda może być modelem dla zmian w funkcjonowaniu lokalnych ośrodków kultury. Wiele z nich może stać się centrami społecznościowymi zarządzanymi przez organizacje pozarządowe. Do tej pory domy kultury przejmowały metody calowskie pozostając samorządowymi instytucjami kultury. W Jarocinie prawdopodobnie powstanie CAL w całości pozarządowy na „gruzach” dawnej instytucji.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/04/09/dom-kultury-do-likwidacji/feed/ 2
Dom kultury, czyli partycypacja w praktyce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/02/19/dom-kultury-czyli-partycypacja-w-praktyce/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/02/19/dom-kultury-czyli-partycypacja-w-praktyce/#comments Thu, 19 Feb 2015 17:01:47 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5397 czytaj więcej]]> W grudniu 2014 roku miałem przyjemność uczestniczyć w konferencji Dom kultury, czyli partycypacja w praktyce, w INSPIRO, w Podłężu. Prowadziłem tam panel pt. Dom kultury w kontekście tworzących go ludzi. Rozmawialiśmy o dwóch tematach. Po pierwsze, czym jest partycypacja i współuczestnictwo w domu kultury? Po drugie, szukaliśmy odpowiedzi na pytanie, czy Dom Kultury INSPIRO jest unikalny (jak jego twórcy), czy też może być modelem dla innych domów kultury w Polsce? Zastanawiali się nad tym: prof. Anna Karwińska z UEK; dr hab. Ewa Bobrowska z UJ; Sławomir Księżniak, dyrektor Domu Kultury Węglin w Lublinie; Beata Kwiecińska i Maciej Dąbrowski z INSPIRO; Marta Tomasiak, koordynatorka konkursu Podziel kwadrat w INSPIRO, oraz Adam Twardowski, zastępca Burmistrza Niepołomic.

Spotkanie było bardzo interesujące, ponieważ o domu kultury nie rozmawialiśmy jak o samorządowym zakładzie ds. upowszechniania kultury ani jak o centrum aktywności lokalnej, ani jak o instytucji animacji i edukacji kulturowej. Twórcy INSPIRO mówili o domu kultury jak o swoim najbliższym domu, Ewa Bobrowska mówiła o nim, jako sferze publicznej (więcej w bardzo ciekawym tekście), Anna Karwińska jako publicznej przestrzeni aktywności obywatelskiej. Z kolei Adam Twardowski mówił o domu kultury jako zobowiązaniu władz samorządowych, aby twórców i animatorów takiego miejsca wspomagać i wspierać.

Poniżej zamieszczam tekst przygotowany jako punkt wyjścia do dyskusji.

INSPIRO. Model dla zmiany lokalnych domów kultury w Polsce czy lokalny i unikalny dom kultury w Podłężu?

Domy kultury, samorządowe centra kultury, gminne ośrodki kultury to bardzo kreatywny i inspirujący temat do debat o lokalnych scenach i praktykach kulturowych. Deklaratywnie większość interesariuszy ich działalności chciałaby, aby były one instytucjami społecznościowymi, przestrzeniami twórczej edukacji, centrami społecznej i kulturalnej aktywności. Wiele z nich na mocy znowelizowanej ustawy o prowadzeniu działalności kulturalnej mogło zostać przekazanych w zarządzanie organizacjom pozarządowym.

Zdecydowanej większości samorządowych domów kultury daleko do tej pozytywnej prospołecznej aktywizującej wizji działania. Duża grupa tych instytucji została przekształcona w platformy zarządzania wszystkim, co samorządy postanowiły wybudować lub zrewitalizować (centra promocji, baseny, ośrodki sportu i rekreacji, centra dziedzictwa i tradycji, kinoteatry…) za środki unijne. Inne z powodzeniem stały się agencjami artystycznymi i promocyjnymi gminy, wiele stało się zapleczem techniczno-finansowym dla powiązanych z nimi (i z władzami) organizacji wspierających rozwój gmin. Największa grupa kontynuuje tradycyjną misję organizacji wydarzeń kulturalnych, prowadzenia zajęć artystycznych oraz udziela wsparcia różnego typu zespołom i grupom amatorskim. Ich „unowocześnianie” zazwyczaj przebiega w trybie urzędniczym: profesjonalizują się jako struktury/agencje menadżersko-samorządowe oraz „otrzymują” od samorządów nowe lub wyremontowane siedziby, których funkcje i kształt podporządkowane są wielofunkcyjnej sali widowiskowej. Ich wypustki, czyli świetlice, kluby, domy ludowe, zazwyczaj dogorywają wraz z ich ostatnimi strażnikami pracującymi na pół etatu.

Obraz przerysowany? Z pewnością. Wiele ośrodków stara się łączyć funkcję impresaryjną z funkcją animacyjno-edukacyjną w ramach tego, co możliwe finansowo, politycznie, organizacyjnie. Są, używając metafory Marka Krajewskiego, „postępowo-reakcyjne” . Jednak poszukiwanie nowej tożsamości domów kultury, szukanie inspiracji po stronie modelu „community centre”, klubokawiarni, „trzecich miejsc”, multidyscyplinarnych ośrodków edukacji twórczej, centrów aktywności lokalnej wskazuje na silną potrzebę „powrotu do źródeł”, aby lokalne domy kultury zdemokratyzowały się i odchudziły o działalność niepowiązaną z funkcjami społecznościowymi czy z edukacją i animacją kulturową. Ten nurt zmian jest w Polsce raczej niestandardowy i rzadko spotykany, a instytucje starające się swoją misją, rozwiązaniami architektonicznymi, metodami działań, dialogiem ze społecznością komunikować ten kierunek zmian, stają się często szeroko komentowanymi „studiami przypadku”.

Dom Kultury INSPIRO jest właśnie tak postrzegany. Wiele osób może zapytać: czy ten model (ten sukces) da się powtórzyć? INSPIRO spełnia szereg kryteriów związanych z modelowym funkcjonowaniem lokalnego domu kultury:

  • Jest prowadzony przez organizację pozarządową (Stowarzyszenie Inspiro).
  • Kadrę stanowią pasjonaci łączący w sobie: zakorzenienie lokalne, kompetencje artystyczne, otwartość wobec odbiorców, energię tworzenia.
  • Modelowo przygotowano i przeprowadzono remont obiektu, powstał nowoczesny i przyjazny obiekt komunikujący, że tu się tworzy, tu jest energia, tu się rozwija…
  • Zajęcia w INSPIRO są multidyscyplinarne i kreatywne, zajęcia z baletu można połączyć z robotyką, teorią gier, edukacją przestrzenną i rodzinnym gotowaniem.
  • Wszystkie „sytuacje twórcze i animacyjne” są przemyślane, dopracowane. Mniej znaczy lepiej.
  • Wiele działań opiera się na wolontariacie: zaangażowaniu rodziców, przyjaciół domu kultury, zarażonych wirusem INSPIRO decydentów i partnerów.
  • Programem rządzi eksperymentowanie i doskonalenie, prowadzący zajęcia mają tu przyjazną atmosferę do tworzenia i budowania ciekawych rozwiązań.

Czy tego sukcesu nie da się powtórzyć? Dlaczego od 2009 roku, roku. w którym Stowarzyszeniu INSPIRO powierzono zadanie prowadzenia gminnej placówki kultury w Niepołomicach, żadnemu z 430 domów kultury w Małopolsce nie było dane podjąć się podobnego eksperymentu z oddaniem sterów organizacji pozarządowej? Jedyną podobną – już historią – była próba przekazania klubu/świetlicy organizacji pozarządowej w Andrychowie. INSPIRO jest zatem wyjątkowe również i z tego względu, że jest wciąż jedynym pozarządowym domem kultury w regionie. To musi się zatem zdarzyć, aby model powtórzyć i upowszechnić?

Oddajmy głos twórcom Domu Kultury INSPIRO: Tamten [przed przejęciem domu kultury w Podłężu – przyp. P.K.] okres naszej działalności nazywamy „bezdomem kultury” – zajęcia organizowaliśmy, gdzie się dało: w szkołach, salach Miejskiego Ośrodka Sportu i Turystyki, domach kultury. Wtedy miejsce nie było najważniejsze, wydawało nam się, że możemy spotykać się wszędzie. Ale ludzie zaczęli pytać, gdzie na co dzień pracujemy, kilka osób miało pomysły na realizację swoich imprez, projektów, chcieli to robić u nas i z nami. A my zajmowaliśmy w domu moich rodziców w Podłężu spiżarkę, która służyła nam za biuro wielkości 2x3m, oprócz mnie i Maćka nic się tam nie mieściło. Wtedy zorientowaliśmy się, że ludzie potrzebują miejsca. […] Początkowo mieliśmy mnóstwo pomysłów na to, jak zmodernizować wszystkie tego typu instytucje w gminie (jest tu 22 tys. mieszkańców, 12 sołectw, a w każdym dom kultury). Na początku przedstawiliśmy burmistrzowi Niepołomic, panu Stanisławowi Kracikowi, nasz plan na ożywienie właśnie tego miejsca. Wybraliśmy Podłęże, bo stąd pochodzi Beata. Prowadziliśmy w tym ośrodku zajęcia plastyczne, więc wiedzieliśmy, jak on działa. [źródło: Wierzymy w krasnoludki, nie w zysk]

Od razu można zwrócić uwagę na kluczowe zagadnienie, to nie samorząd ogłosił „w ciemno” konkurs na poprowadzenie domu kultury przez organizację pozarządową. To był raczej proces zdobywania wzajemnego zaufania, eksperymentowania z „latającym domem kultury”, poszukiwania rozwiązań dla rozwoju bardzo rozbudowanego lokalnego centrum kultury (12 placówek). Po stronie samorządu była chęć znalezienia pozytywnego rozwiązania, a nie „pozbycia się problemu”. Z kolei Stowarzyszenie INSPIRO było raczej modelem organizacyjnym dla działalności „mocnego tandemu” animatorów niż zrzeszeniem ludzi chcących „coś” zmienić, ale nie bardzo wiadomo co.

Modelem zatem, który trzeba upowszechniać nie jest tylko ten związany z funkcjonowaniem INSPIRO. Aby takie miejsca jak INSPIRO mogły powstawać, potrzebne jest upowszechnianie modelu współpracy pomiędzy władzami samorządowymi a lokalnymi aktywistami i animatorami kultury. Wydaje się, że pomoc ze strony samorządu Niepołomic w rozpoczęciu działalności domu kultury, roztoczenie parasola ochronnego nad poczynaniami jego twórców, wsparcie udzielone długiemu procesowi związanemu z doprowadzeniem do remontu było kluczowe. Rzecz jasna przedsięwzięcie nie udałoby się bez kompetencji, pasji i energii działania zespołu związanego z Towarzystwem INSPIRO. Panująca formuła współpracy często oparta jest na kontakcie usługodawcy (płacę i wymagam) z usługobiorcą (podjąłeś się zadania, to teraz sobie radź). Relacje prawdziwego partnerstwa są o wiele rzadsze. Tu tkwi błąd w myśleniu o „cudownym” ozdrowieniu lokalnych placówek dzięki zaangażowaniu organizacji pozarządowych.

Jeszcze istotniejsze jest zrozumienie dla autorskiej wizji działania domu kultury oraz „pogodzenie” się z procesualnością pewnych przedsięwzięć. Zbudowanie i ożywienie domu kultury to długotrwały proces. Strategia początkowych działań musi się opierać na mocnych stronach, dla INSPIRO była to umiejętność pracy z dziećmi, kontakty i zaufanie ze strony rodziców, którym zależało na możliwości rozwoju dzieci. Dzięki temu powstał dom kultury w trudnej przestrzeni, w zaniedbanym lokalu, ale z niebanalną ofertą zajęć i warsztatów. W dodatku z ofertą płatną, dla wielu środowisk uznaną za bardzo drogą w porównaniu z opłatami w samorządowych domach kultury. Niezależnie od tego ludzie z Niepołomic, Podłęża, Krakowa, Wieliczki, nawet Dobczyc zaczęli roznosić „dobrą nowinę” o odmiennym domu kultury – otwartym, przyjaznym, z ofertą działań twórczych. Przez kilka ostatnich lat INSPIRO zbudowało sobie markę, a twórcy, pan Maciek i pani Beata, mają partnerów, współpracowników, grono oddanych wolontariuszy. Są to fundamenty, które mogą zaprocentować nowymi grantami, przedsięwzięciami animacyjnymi rozwojem działalności ukierunkowanej na najbliższe otoczenie – wieś Podłęże. Mówiąc inaczej, stworzone zostało pole do działania i sieć relacji mocno osadzone na podstawowej działalności związanej z edukacją twórczą. Samorząd udzielał wsparcia oraz pozwolił na proces/eksperyment.

Proces trwa, INSPIRO eksperymentuje, ale można chyba powiedzieć, że lokalna społeczność jest dumna z tego miejsca. To unikalny dom kultury, jako model powinien służyć animatorom i samorządom w rozpoznawaniu, projektowaniu i tworzeniu domów kultury – unikalnych w swoich rozwiązaniach i metodach pracy, systemowych w procesie budowania struktur wsparcia i tworzenia długofalowych planów rozwoju.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2015/02/19/dom-kultury-czyli-partycypacja-w-praktyce/feed/ 0
Konferencja Regionalna – Fundusze Europejskie w Małopolsce 2014-2020 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/28/konferencja-regionalna-fundusze-europejskie-w-malopolsce-2014-2020/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/28/konferencja-regionalna-fundusze-europejskie-w-malopolsce-2014-2020/#comments Fri, 28 Feb 2014 15:52:11 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5138 czytaj więcej]]> 5 marca 2014 r. w Krakowie odbędzie się Konferencja Regionalna „Fundusze Europejskie w Małopolsce 2014 – 2020 – szanse i możliwości!”.

Spotkanie będzie okazją do zaprezentowania partnerom samorządu województwa trzeciej wersji Wstępnego projektu Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020, przyjętej przez Zarząd Województwa Małopolskiego 6 lutego 2014 r. Podczas konferencji zostanie także przedstawione podsumowanie regionalnych konsultacji społecznych drugiej wersji Programu. (źródło: Fundusze Europejskie w Małopolsce)

Nowy Małopolski Regionalny Program Operacyjny będzie ważnym źródłem finansowania działań w obszarze kultury. Zapraszamy do zapoznania się z zapisami dotyczącymi osi priorytetowej 6 pn. Dziedzictwo Regionalne. Jest to wybór z dokumentu będącego w trzecią w kolejności wersją roboczą tego dokumentu, obecnie konsultowaną na poziomie krajowym. Wcześniej odbyły się konsultacje regionalne. Zapis uwag można znaleźć w tym dokumencie. Pełny dokument MRPO 2014-2012 można przeczytać tutaj.


OŚ PRIORYTETOWA 6. DZIEDZICTWO REGIONALNE
Interwencja programu w części celu tematycznego 6, dotycząca ochrony, rozwoju, udostępniania i promocji dziedzictwa kulturowego i naturalnego wpisuje się w wyzwania zdefiniowane w Strategii Europa 2020, w części dotyczącej Rozwoju zrównoważonego – wspieranie gospodarki efektywniej korzystającej z zasobów, bardziej przyjaznej środowisku i bardziej konkurencyjnej. Zakres przewidzianych w programie działań jest zgodny z projektem przewodnim Polityka przemysłowa w erze globalizacji (w części dotyczącej zwiększania konkurencyjności europejskiej turystyki) oraz projektem Europa efektywnie korzystająca z zasobów (w części dotyczącej racjonalnego korzystania przez społeczeństwo ze wszystkich swoich zasobów). Odpowiednie stymulowanie rozwoju turystyki kulturowej czy aktywnej, będącej elementem turystyki zrównoważonej (opartej na właściwej ochronie środowiska naturalnego, dziedzictwa kulturowego i krajobrazu), nie tylko będzie zapobiegać degradacji cennych zasobów kulturowych i przyrodniczych, ale również przyczyni się do zwiększenia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Zaplanowane w programie działania zabezpieczające najważniejsze obiekty dziedzictwa kulturowego w regionie oraz przedsięwzięcia racjonalnie wykorzystujące zasoby cenne przyrodniczo dla rozwoju przemysłów czasu wolnego, przyniosą korzystne efekty środowiskowe i ekonomiczne, wpływając na zrównoważony rozwój regionu, oparty o walory przestrzenne i walory dziedzictwa, twórczo wykorzystywane poprzez aktywności kulturalne i proekologiczne. Dodatkowo na terenach zdegradowanych (m.in. poprzemysłowych) planuje się realizację działań zmierzających do przywrócenia tym obszarom utraconych funkcji lub nadania nowych, które przyczynią się do ich ożywienia społeczno-gospodarczego. Ponadto interwencja programu wpisuje się w wyzwania zdefiniowane w Strategii Europa 2020, w części dotyczącej Rozwoju inteligentnego – rozwój gospodarki opartej na wiedzy i innowacji, gdyż dla rozwoju innowacyjnej gospodarki kluczowe znaczenie mają działania wzmacniające kompetencje kulturowe i kreatywne mieszkańców regionu. Podstawą działań podejmowanych w tym obszarze w ramach 6. osi priorytetowej jest założenie, że uczestnictwo w kulturze (m.in. dzięki stymulowaniu kreatywnego myślenia, wyobraźni i autoekspresji) jest skuteczną metodą rozwijania kompetencji społecznych i obywatelskich oraz inicjatywności i przedsiębiorczości, a więc kompetencji kluczowych dla gospodarki opartej na wiedzy i innowacji. W ślad za opinią Komitetu Regionów dotyczącą Sektora Kulturalnego i Kreatywnego na rzecz wzrostu gospodarczego i miejsc pracy, warto podkreślać wysoką zdolność sektora kultury i sektora kreatywnego do generowania wzrostu i zatrudnienia, ich wkładu w rozwijanie innowacji oraz efektu mnożnikowego w innych branżach i obszarach polityki.

Priorytet inwestycyjny 6.3. Zachowanie, ochrona, promowanie i rozwój dziedzictwa naturalnego i kulturowego

W ramach priorytetu inwestycyjnego realizowane będą przedsięwzięcia z zakresu ochrony, rozwoju, udostępnienia i promocji zasobów dziedzictwa kulturowego (materialnego i niematerialnego), w szczególności poprzez:

  • realizację prac konserwatorskich, restauratorskich i prac zabezpieczających przed zniszczeniem oraz robót budowlanych (i robót górniczych w zabytkowych kopalniach), prowadzonych przy zabytkach ruchomych i zabytkach nieruchomych (wraz z ich otoczeniem), wpisanych do rejestru lub ewidencji zabytków. Podejmowanie działań zmierzających do ochrony krajobrazu kulturowego, w tym realizowanych na terenie parków kulturowych czy zabytkowych ogrodów. Dostosowywanie obiektów zabytkowych do nowych funkcji gospodarczych i społecznych (m.in. turystycznych, kulturalnych), z jednoczesnym wprowadzeniem działalności pozwalającej na utrzymanie obiektu (tam gdzie to jest zasadne i możliwe);
  • udostępnianie i promocja materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego regionu oraz oferty turystycznej opartej na zasobach tego dziedzictwa, w szczególności poprzez realizację projektów kulturalnych, artystycznych i interdyscyplinarnych o znaczeniu regionalnym i ponadregionalnym oraz poprzez rozwój szlaków kulturowych.

Priorytet inwestycyjny 6.4. Ochrona i przywrócenie różnorodności biologicznej, ochrona i rekultywacja gleby oraz wspieranie usług ekosystemowych, także poprzez program „Natura 2000” i zieloną infrastrukturę

W ramach priorytetu inwestycyjnego realizowane będą działania z zakresu ochrony, udostępnienia i promocji dziedzictwa przyrodniczego, w szczególności poprzez:

  • przedsięwzięcia zmierzające do zachowania oraz ochrony różnorodności biologicznej m.in. dzięki czynnej ochronie ekosystemów, siedlisk i gatunków, promocji przyrodniczej, edukacji ekologicznej, prowadzone na terenach cennych przyrodniczo, w szczególności w parkach krajobrazowych, rezerwatach przyrody, na obszarach chronionego krajobrazu.
  • opracowywanie dokumentów planistycznych dla form ochrony przyrody, inwentaryzacja i waloryzacja przyrodnicza gmin.
  • projekty z zakresu tworzenia centrów ochrony różnorodności biologicznej na obszarach miejskich i pozamiejskich np. ogrody botaniczne, parki miejskie.
  • przedsięwzięcia wykorzystujące zasoby przyrodnicze dla zwiększenia atrakcyjności turystycznej tych obszarów, w szczególności działania służące właściwemu ukierunkowaniu ruchu turystycznego na obszarach cennych przyrodniczo, m.in. rozwój i promocja szlaków turystycznych i rekreacyjnych, rozwój infrastruktury turystycznej służącej przede wszystkim ochronie przyrody i promocji obszarów cennych przyrodniczo.

Priorytet inwestycyjny 6.5. Podejmowanie przedsięwzięć mających na celu poprawę stanu jakości środowiska miejskiego, rewitalizację miast, rekultywację i dekontaminację terenów poprzemysłowych (w tym terenów powojskowych), zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza i propagowanie działań służących zmniejszeniu hałasu.

W ramach priorytetu inwestycyjnego realizowane będą działania wpływające na poprawę stanu środowiska miejskiego, poprzez przedsięwzięcia włączające odizolowane tereny zdegradowane, do funkcjonującej tkanki miejskiej. Działania te prowadzić będą do stworzenia nowej jakość przestrzeni publicznej, np. poprzez tworzenie na obszarach poprzemysłowych (i w ich bezpośrednim sąsiedztwie) czy na obszarach powojskowych warunków infrastrukturalnych do rozwoju przestrzeni społecznej. Podejmowane będą przedsięwzięcia z zakresu rekultywacji terenów zdegradowanych z przeznaczeniem na cele przyrodnicze z możliwością aktywnego korzystania z tych terenów przez mieszkańców np. rekreacyjnego. Interwencja programu powinna eliminować powody izolacji zdegradowanych, poprzemysłowych, zanieczyszczonych terenów od pozostałych części miasta oraz włączać je w funkcjonującą przestrzeń publiczną.

Priorytet inwestycyjny 8.2 Wspieranie wzrostu gospodarczego sprzyjającego zatrudnieniu poprzez rozwój potencjału endogenicznego jako elementu strategii terytorialnej dla określonych obszarów, w tym poprzez przekształcanie upadających regionów przemysłowych i zwiększenie dostępu do określonych zasobów naturalnych i kulturalnych oraz ich rozwój

W ramach priorytetu inwestycyjnego realizowane będą działania związane z wykorzystaniem i rozwojem endogenicznych potencjałów, wynikających w szczególności ze specyficznych uwarunkowań i zasobów przyrodniczych lub przestrzennych regionu, w tym m.in.:

  • działania inwestycyjne, mające na celu wykorzystanie i rozwój specyficznych walorów uzdrowisk, m.in. inwestycje w ogólnodostępne obiekty i infrastrukturę uzdrowiskową, odnowa przestrzeni publicznej w miejscowościach uzdrowiskowych.
  • rozwój infrastruktury turystycznej i rekreacyjnej w oparciu o lokalne zasoby przyrodnicze.

Powyższy wypis z dokumentu wskazuje na regionalne priorytety interwencyjne w obszarze Dziedzictwo regionalne. Warto jednak przejrzeć również inne osie wsparcia, tam również znajdują się priorytety mogące zainteresować podmioty sektora kultury (szczególnie w zakresie digitalizacji, rewitalizacji społecznej, edukacji przez całe życie).

W ramach konsultacji pojawiło się kilkanaście uwag dotyczących wsparcia dla sektora kultury w zakresie rozwoju infrastruktury kultury. Te uwagi zostały odrzucone z adnotacją: Kierując się zasadą koncentracji środków unijnych, w ramach regionalnego programu operacyjnego na lata 2014-2020, nie przewiduje się budowy, rozbudowy, modernizacji obiektów infrastruktury kultury (wspierane będą jedynie obiekty zabytkowe). W ramach MRPO 2014-2020, działania skoncentrowane będą na interwencjach, których głównym celem będzie zachowanie dziedzictwa kulturowego i włączenie go w obieg gospodarczy, społeczny i kulturowy poprzez twórcze wykorzystanie jego zasobów. Uwaga ta wskazuje na mocną chęć zastopowania rozbudowy infrastruktury.

Jednocześnie w punkcie 6.3. wskazuje się, że wspierane będą projekty o charakterze udostępniania i promocji materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego. W grę mogą wchodzić bardzo różne działania. Ciekawym tropem mogą być uwagi dyrektora Muzeum Etnograficznego w Krakowie, Antoniego Bartosza:

  • przebudowa wystaw stałych, organizacja wystaw czasowych według nowoczesnych kryteriów i standardów wystawienniczych eksplorujących i siłę dziedzictwa kulturowego regionu;
  • organizacja projektów systemowych o charakterze interdyscyplinarnym, opartych także o zasoby dziedzictwa niematerialnego, z zasadą współudziału w nich społeczności lokalnych;
  • wprowadzanie do obiegu gospodarczego produktów inspirowanych dziedzictwem kulturowym regionu, atrakcyjnie wzorniczo i estetycznie, o mocnych walorach edukacyjnych, stanowiących wyraz nowoczesnego podejścia do dziedzictwa poprzez bezpośrednie wpisanie go w obszar codzienności współczesnego odbiorcy.

Nie spotkały się one z odmową. Zatem nie tylko projekty „twarde” dotyczące substancji i strony materialnej dziedzictwa mogą liczyć na dofinansowanie. Choć z drugiej strony „sektor kultury” ma tu konkurencję w „sektorze turystyki”, czyli działań związanych rozwojem turystyki w oparciu o zasoby dziedzictwa, przyrody i krajobrazu. Mniej poetycko oznacza to zainteresowanie wielu podmiotów (samorządów lokalnych, organizacji turystycznych, przedsiębiorstw) rozwojem miejscowości turystycznych, uzdrowisk, infrastruktury sportowo-rekreacyjnej, otoczenia zbiorników wodnych, czy też budowania „zintegrowanych produktów turystyki kulturowej i aktywnej” – czymkolwiek by one nie były.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/28/konferencja-regionalna-fundusze-europejskie-w-malopolsce-2014-2020/feed/ 3
Plan Rozwoju wielickiego CKiT http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/15/plan-rozwoju-wielickiego-ckit/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/15/plan-rozwoju-wielickiego-ckit/#comments Tue, 15 Jan 2013 09:46:40 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4423 czytaj więcej]]> Małopolski Instytut Kultury rozpoczął współpracę z Centrum Kultury i Turystyki w Wieliczce, której efektem stanie się Plan Rozwoju CKiT na lata 2013-2018. Pierwszym krokiem było, przeprowadzone 8 stycznia, badanie metodą zogniskowanego wywiadu grupowego dla reprezentantów wielickiego sektora kultury. Wzięli w nim udział dyrektorzy instytucji kultury, radni i pracownicy Urzędu Miasta i Gminy oraz dziennikarze. Wyniki badania fokusowego staną się punktem wyjścia do pracy z zespołem pracowników i współpracowników Centrum.

Plan powstanie metodą partycypacyjną, opracowaną przez MIK w ramach projektu „Zespołowe budowanie planów rozwoju instytucji/organizacji kultury. Myślimy strategicznie”. Obszary (kierunki) rozwoju instytucji oraz cele strategiczne określą podczas spotkań warsztatowych sami pracownicy Centrum. Oni też dokonają analizy otoczenia swojej instytucji oraz jej mocnych i słabych stron. Moderatorzy spotkań (Anna Miodyńska i Sebastian Wacięga) pracowali już tą metodą z zespołami instytucji kultury w Małopolsce i innych województwach (m.in. z Ośrodkiem Działań Artystycznych dla Dzieci i Młodzieży „Dorożkarnia” w Warszawie i Regionalnym Ośrodkiem Kultury w Częstochowie).

Dokument Planu Rozwoju dla wielickiego CKiT pojawi się na początku marca.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/01/15/plan-rozwoju-wielickiego-ckit/feed/ 0
Miasto kultury i obywateli. Program rozwoju kultury w Warszawie http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/02/20/miasto-kultury-i-obywateli-program-rozwoju-kultury-w-warszawie/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/02/20/miasto-kultury-i-obywateli-program-rozwoju-kultury-w-warszawie/#comments Mon, 20 Feb 2012 14:12:47 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=3390 czytaj więcej]]> Zapraszamy do poznania dokumentu Miasto kultury i obywateli. Program rozwoju kultury w Warszawie do roku 2020. W listopadzie 2011 roku zakończyły się jego konsultacje społeczne (na portalu konsultacyjnym Urzędu Miasta Warszawy można znaleźć zgłoszone uwagi).

Program powstawał w szerokim gronie zaangażowanych osób i środowisk:
Prace nad PRK, tworzonym na zamówienie Urzędu Miasta st. Warszawy od 2008 roku, odzwierciedlają te procesy. W przygotowywanie dokumentu, poza pracownikami Urzędu, zostały włączone liczne środowiska związane z kulturą: eksperckie, pozarządowe, akademickie, przedstawicieli instytucji publicznych i sektora prywatnego. Praca nad PRK stała się także elementem starań Warszawy o tytuł ESK. Skomplikowało to i wydłużyło jego powstawanie, dając jednak szansę na uwzględnienie bardzo wielu punktów widzenia. Ten nowatorski i otwarty proces budowania w dialogu społecznym dokumentu o charakterze strategicznym wpłynął na jego formę. Zdecydowano się odejść od sformalizowanego języka i modelowej konstrukcji programów strategicznych, trudnych do zrozumienia dla przeciętnego odbiorcy. Program Rozwoju Kultury, jak wskazuje jego nazwa – ”Miasto kultury i obywateli”, kładzie mocny nacisk na zaangażowanie obywateli w kulturę jako twórców i odbiorców, a zatem jego forma i język muszą być zrozumiałe i przystępne. (źródło: Miasto kultury i obywateli. Program rozwoju kultury w Warszawie do roku 2020, str.4)

Więcej o powstaniu tego dokumentu w artykule Artura Celińskiego Miasto kultury dla profesjonalistów (Respublica Nowa) oraz wpisie Edwina Bendyka Warszawa, Program Rozwoju Kultury – sposób na miasto (Antymatrix).

[zdjęcie: juanelos]

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2012/02/20/miasto-kultury-i-obywateli-program-rozwoju-kultury-w-warszawie/feed/ 4
Diagnoza stanu kultury w województwie małopolskim http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/08/29/diagnoza-stanu-kultury-w-wojewodztwie-malopolskim/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/08/29/diagnoza-stanu-kultury-w-wojewodztwie-malopolskim/#comments Mon, 29 Aug 2011 10:45:13 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=1673 czytaj więcej]]> Instytut Badań Strukturalnych od 30 czerwca 2011 roku realizuje badania pt. Diagnoza stanu kultury w województwie małopolskim na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego.

Głównym celem badania jest opracowanie wytycznych dla kierunków rozwoju kultury w regionie (regionalnej polityki kulturalnej) w perspektywie do 2020 roku: zdefiniowanie zasobów, propozycja priorytetów, głównych kierunków i celów oraz narzędzi ich realizacji i monitoringu. Badanie obejmie działalność 23 regionalnych instytucji kultury, których organizatorem jest Samorząd Województwa Małopolskiego. Zostaną nim objęte także pozostałe instytucje kultury działające na terenie województwa.
(źródło: www.ibs.org.pl)

Badanie obejmuje następujące obszary:

  • efektywność finansowa i programowa instytucji kultury, w tym szczególnie instytucji kultury województwa małopolskiego;
  • dostęp do oferty kulturalnej w regionie i uczestnictwo w kulturze;
  • innowacje i nowoczesne technologie w kulturze;
  • potencjał kooperacyjny w regionie w obszarze kultura – innowacje – biznes;
  • potencjał kultury dla budowania kapitału społecznego

Województwo rozpoczęło więc działania zapowiadane uprzednio w związku z wdrożeniem nowych metod zarządzania regionalnymi instytucjami kultury oraz wypracowaniem zasad realizacji regionalnej polityki kultury.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/08/29/diagnoza-stanu-kultury-w-wojewodztwie-malopolskim/feed/ 1
Blaski i cienie wdrażania planu rozwoju ośrodka kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/07/27/blaski-i-cienie-wdrazania-planu-rozwoju-osrodka-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/07/27/blaski-i-cienie-wdrazania-planu-rozwoju-osrodka-kultury/#comments Wed, 27 Jul 2011 07:45:43 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=1631 czytaj więcej]]> O wdrażaniu Planu Rozwoju Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta na lata 2009–2014 pisze dyrektorka Ośrodka, Małgorzata Jezutek:

Planowanie strategiczne w organizacji nie musi być szczególnie sformalizowane, ani opierać się wyłącznie na metodach ilościowych. Ważne jest wykorzystanie doświadczeń pracowników w dyskusji nad możliwościami rozwoju firmy. W tym kontekście planowanie strategiczne z udziałem pracowników można traktować jako proces uczenia się, w ramach którego pracownicy przyjmują współodpowiedzialność za funkcjonowanie organizacji.
Dlatego też do pracy nad planem rozwoju (pełniącym rolę dokumentu strategicznego) ośrodka zostali zaproszeni wszyscy pracownicy, bez względu na zajmowane stanowisko czy staż pracy. Użyto metody warsztatowej, która pozwoliła na skorzystanie z wiedzy, doświadczeń i pomysłów pracowników instytucji.

Po prawie 2 latach wdrażania planu można już coś powiedzieć o blaskach i cieniach tego procesu. Od momentu przystąpienia do pracy nad dokumentem zależało mi na tym, aby rzeczywiście służył on do pracy, a nie znalazł miejsce w szufladzie. W przeciwnym wypadku byłby to zmarnowany czas i wysiłek.
Warto zwrócić uwagę, że początkowo niektórzy pracownicy nie byli przekonani do potrzeby pracy nad planem. Z czasem zmienili jednak podejście, dostrzegając zalety planowania długofalowego.
Co wnosi plan rozwoju do pracy Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta:

  • porządkuje alokację skromnych zasobów, jakimi dysponuje instytucja, co jest szczególnie istotne w czasie kryzysu, zwłaszcza kryzysu finansowego, z jakim się borykamy;
  • ukierunkowuje politykę kadrową;
  • głębsza analiza sytuacji instytucji pozwala precyzyjnie określić obszary wymagające zmiany;
  • sam fakt posiadania planu wydaje się faktem pozytywnym, daje możliwość oswajania się z myśleniem długofalowym;
  • planowanie zapewnia pracownikom pewne poczucie stabilizacji, zwłaszcza w obecnych zmiennych czasach na rynku pracy. Innymi słowy, skoro instytucja planuje działania w jakiejś perspektywie, to oznacza, że będzie funkcjonować, dając jednocześnie pracę.

Warto podkreślić, że realizacja planu w pewnych obszarach nie zależy wyłącznie od instytucji. Bywa, że w rezultacie wyborów samorządowych do głosu dochodzi inna kadra samorządowców, co może zakłócić ciągłość i sprawność współpracy.
Zaproszenie wszystkich pracowników do zabrania głosu w sprawie przyszłości Ośrodka Kultury nie uchroniło nas od trudności we wdrażaniu planu.
Problemy w procesie jego wdrażania wynikają z kilku faktów:

  • plan rozwoju zawsze niesie ze sobą zmianę, a to, co nowe, co nie jest zgodne z dotychczasowymi przyzwyczajeniami, utartymi ścieżkami funkcjonowania wzbudza opór;
  • wspólna praca całego zespołu nad planem pozwala dyrektorowi oczekiwać, że będzie on traktowany przez pracowników jako nasz wspólny pomysł na działanie, a nie jako wizja narzucona przez kierownictwo. Partycypacyjne planowanie niesie jednak ze sobą zagrożenie, że pracownicy będą liczyć na to, iż wszystkie ich postulaty i propozycje zostaną w 100 procentach zrealizowane. Jeśli tak nie jest, a nie może być, skoro za całokształt odpowiada dyrektor, pojawia się rozczarowanie;
  • wystąpiły problemy komunikacyjne, czyli niewystarczająco precyzyjnie i jasno została przeze mnie określona rola głosu pracowników w budowaniu ostatecznej wersji Planu Rozwoju.

Na koniec warto podkreślić, że efektywne wdrażanie planu wymaga regularnej ewaluacji.
Pozwala to z jednej strony oceniać sam proces zmiany, z drugiej przypomina, że plan jest i ma być użyteczny w codziennej pracy. To szczególnie ważne, jeśli taki dokument został opracowany po raz pierwszy.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2011/07/27/blaski-i-cienie-wdrazania-planu-rozwoju-osrodka-kultury/feed/ 0
Jak powstawał „Plan Rozwoju Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta” http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2010/07/12/jak-powstawal-%e2%80%9eplan-rozwoju-osrodka-kultury-krakow-nowa-huta-na-lata-2009-2014%e2%80%9d/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2010/07/12/jak-powstawal-%e2%80%9eplan-rozwoju-osrodka-kultury-krakow-nowa-huta-na-lata-2009-2014%e2%80%9d/#comments Mon, 12 Jul 2010 10:42:18 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=683 czytaj więcej]]> Coraz więcej instytucji kultury o zasięgu lokalnym, czyli domów i ośrodków kultury, bibliotek ale też organizacji pozarządowych związanych z kulturą lokalną, decyduje się na tworzenie planów rozwoju. Różne są tego powody: od „wymuszenia” takiego dokumentu przez organizatora, czyli jednostkę samorządu terytorialnego, po potrzebę posiadania narzędzia poprawiającego jakość pracy organizacji. Plany rozwoju, zwane także strategiami rozwoju, są w lokalnych instytucjach kultury opracowywane na różne sposoby:

  • przez wynajęte instytucje zewnętrzne, co jest rzadkie, gdyż wiąże się ze sporymi kosztami,
  • odgórnie, czyli przez dyrektora, ewentualnie wspieranego przez kadrę kierowniczą,
  • partycypacyjnie, czyli z udziałem wszystkich pracowników. Do takiego podejścia w konstruowaniu planów zachęca gminne i miejskie biblioteki Program Rozwoju Bibliotek na szkoleniach, których pierwsza edycja trwała od grudnia 2009 r. do czerwca 2010 r.

Dobrym przykładem zespołowego planowania jest proces tworzenia „Planu Rozwoju Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta na lata 2009-2014”. Dyrektor Ośrodka Kraków-Nowa Huta, Małgorzata Jezutek, tak pisze we wstępie do „Planu”:

Planowanie strategiczne w małych instytucjach nie musi być szczególnie sformalizowane, ani opierać się na metodach ilościowych. Można je prowadzić skupiając się tylko na etapach istotnych dla danej organizacji. Kluczem powodzenia jest doświadczenie i intuicja i dyskusja. Warto także podkreślić, że planowanie strategiczne jest procesem uczenia się.  Z czasem pracownicy wiedzą coraz więcej o swojej organizacji.

Zanim dokument ten trafił do rąk pracowników odbyło się wiele spotkań i warsztatów z udziałem wszystkich pracowników. Logistycznie było to dość skomplikowane przedsięwzięcie, bowiem Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta to 12 klubów działających w bardzo różnych środowiskach: od blokowisk po tereny typowo wiejskie. Kluby znajdują się w dużych odległościach od siebie i od siedziby dyrekcji. Ośrodek zatrudnia 48 osób. Praca nad planem wymagała kilku spotkań całego zespołu oraz kilkugodzinnych warsztatów, realizowanych w dwóch grupach (po 15-20 osób każda).
Ważnym etapem pracy były spotkania dyrektor ośrodka z pracownikami każdego klubu poświęcone procesowi planowania oraz analizy SWOT wykonywane przez nich dla poszczególnych placówek. Rolą dyrekcji było też ustalenie harmonogramu tych prac oraz zbieranie danych wypracowanych przez poszczególne kluby. Przez cały czas tworzenia planu istotne było, żeby wszyscy pracownicy, niezależnie od tego jak dalece identyfikują się z klubem, w którym na co dzień pracują, mieli świadomość, że proces planowania dotyczy całej instytucji.
W ramach programu „Zadziałaj dla Siebie” zostaliśmy zaproszeni do współpracy służącej włączeniu pracowników Ośrodka w proces wytyczania głównych kierunków rozwoju instytucji. Prowadziliśmy spotkania warsztatowe służące identyfikacji potencjału i możliwości działania  (analiza SWOT dla całego Ośrodka ), moderowaliśmy spotkania mające na celu wyłonienie priorytetów Ośrodka Kultury, a także konsultowaliśmy proces tworzenia „Planu Rozwoju Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta na lata 2009-2014”.
Celem współpracy była pomoc Instytucji w pełniejszym wykorzystaniu istniejącej wiedzy, doświadczeń i obserwacji. Jednak największy ciężar pracy spoczął w tym przedsięwzięciu na dyrekcji i pracownikach. Powstawanie ostatecznej wersji Planu zajęło w sumie 8 miesięcy. W opinii pracowników był to potrzebny wysiłek. Spośród korzyści, jakie daje rzetelnie opracowany plan rozwoju, wymieniają oni:

  • lepsze funkcjonowanie instytucji,
  • możliwość szybszej reakcji na zmieniające się otoczenie,
  • jasne określanie zadań i metod ich wykonywania,
  • precyzyjniejsze przewidywanie problemów,
  • minimalizację ryzyka popełniania błędów.

„Plan Rozwoju Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta na lata 2009-2014” zawiera, miedzy innymi:

  • analizę stanu funkcjonowania Ośrodka,
  • plan rozwoju z określający cele priorytetowe instytucji,
  • plan monitoringu i ewaluacji.

Wszystkim, których interesują szczegóły związane z powstawaniem planu rozwoju tej instytucji, a także sam dokument, zapraszamy do kontaktu z dyrektor Ośrodka Kultury Kraków – Nowa Huta, Małgorzatą Jezutek.

W ramach Programu „Zadziałaj dla siebie” warsztaty dla pracowników OK Kraków-Nowa Huta prowadzili Anna Miodyńska i Sebastian Wacięga.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2010/07/12/jak-powstawal-%e2%80%9eplan-rozwoju-osrodka-kultury-krakow-nowa-huta-na-lata-2009-2014%e2%80%9d/feed/ 0