Badania w kulturze » Inspiracje dla rozwoju http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Zabłocie. Odgórny plan rewitalizacji czy oddolny klaster przemysłów kreatywnych? http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/17/zablocie-odgorny-plan-rewitalizacji-czy-oddolny-klaster-przemyslow-kreatywnych/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/17/zablocie-odgorny-plan-rewitalizacji-czy-oddolny-klaster-przemyslow-kreatywnych/#comments Wed, 17 Sep 2014 14:40:49 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5295 czytaj więcej]]> Otwarcie nowej siedziby Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora czy wciąż jeszcze niesprecyzowane plany powstania Forum Literatury sprzyjają dyskusjom o Zabłociu jako nowym „kulturalnym centrum Krakowa”. Z jednej strony analizowany jest nowy szlak instytucji kultury na prawym brzegu Wisły, który ma przyczynić się do wzrostu ruchu turystycznego, restauracji zaniedbanych przestrzeni, a długofalowo do zwiększenia atrakcyjności tych obszarów dla mieszkańców czy firm usługowych. Z drugiej strony analizowany jest fenomen postindustrialnych przestrzeni Zabłocia, które wykorzystywane są przez różnego rodzaju inicjatywy i podmioty zbiorczo nazywane zabłockim klastrem przemysłów kreatywnych.

Zabłocie bywa więc przyrównywane do MuseumsQuartier we Wiedniu czy Museumsinsel w Berlinie – z pewnością na wyrost. Podobnie Klub Fabryka, Wytwórnia, Studio Zabłocie czy knajpa Bal mają świadczyć o potencjale tego obszaru w zakresie powstania Krakowskiej Dzielnicy Kreatywnej (był kiedyś taki projekt). Pani Elżbieta Koterba, zastępca prezydenta ds. rozwoju miasta Krakowa wskazuje w wywiadzie, że Zabłocie już stało się taką [kreatywną -P.K.] dzielnicą. Ulokowanie jednej z największych krakowskich wyższych uczelni na Zabłociu, połączenie mostem Kotlarskim ze Śródmieściem wymusiło większe zainteresowanie przedsiębiorców 
i inwestorów. Kreatywność na Zabłociu ma wiele twarzy. To z jednej strony dzielnica co-workingu i start-upów, z drugiej zaś twórców i animatorów kultury realizujących projekty indywidualne 
i festiwale, takie jak Festiwal Kultury 
i Mediów Polikultura „Zabłocie Punkt Zwrotny” czy Klastrów Przemysłów Kultury 
i Czasu Wolnego, 
takich jak Inret.

Miasto Kraków zatem – w współpracy z innymi podmiotami publicznymi – inwestuje w tę dzielnicę poprzez tworzenie nowych instytucji kultury, rewitalizację infrastruktury i przestrzeni publicznej, wparcie udzielane niezależnym podmiotom kulturalnym i inicjatywom oddolnym. Liczy też na zainicjowanie oddolnych procesów, które doprowadzą do „zagęszczenia” i rozwoju gospodarczego tego obszaru, jako dzielnicy przemysłów kreatywnych.

Należy jednak zauważyć, że choć procesy rozwojowe w Zabłociu charakteryzują się własną specyfiką, to zagęszczenie kreatywne w tej dzielnicy nie jest raczej większe niż w innych miejscach Krakowa. Można raczej powiedzieć, że w Krakowie mamy do czynienia z rozprzestrzenianiem się sieci powiązanych ze sobą „stref kreatywnych” i kolonizacją nowych obiektów na potrzeby kultury. Przykładami mogą być oprócz Zabłocia ( realnie patrząc ulicy Lipowej) okolice Placu Szczepańskiego i Forum Przestrzenie. Decydenci zastanawiali się nawet nad Małym Rynkiem, jako nową strefą kreatywną.

Być może miasto Kraków jest zbyt małym ośrodkiem, aby można się pokusić o własną dzielnicę kreatywną, tym bardziej, że związek pomiędzy planowaniem i odgórnym wdrażaniem stref przemysłów kreatywnych a realnym powstawaniem klastrów jest mocno problematyczny. Jesteśmy też średniej wielkości miastem europejskim i do ligi miast, jakie kryją się pod tym linkiem nie należymy.

Dlatego myśląc o Zabłociu warto łączyć rozwój tego obszaru wraz z rozwojem innych części Śródmieścia, takich jak Salwator, Podgórze, Dębniki, Kleparz, Kazimierz, Ludwinów, Wesoła, Grzegórzki. One wszystkie są do siebie podobne w pewnym zakresie: mają w sobie zarówno tereny mieszkaniowe jaki i tereny poprzemysłowe. To odróżnia je od Starego Miasta czy innych dzielnic mieszkaniowych Krakowa. To predestynuje je odgrywania ważnej roli w Krakowie, jako stref rozwoju „nowych przemysłów” i życia kulturalnego. Dziś przechodzą one intensywne przemiany zastępując Stare Miasto, które praktycznie stało się turystycznym parkiem rozrywki, omijanym przez mieszkańców. W każdej z nich powstają „kreatywne strefy”, nowe instytucje kultury. Już niedługo przecież (za kilka lat) czeka nas otwarcie nowego Instytutu Książki w pobliżu ulicy Szlak, a być może też Centrum Muzyki na Dąbiu. Podobną instytucją – impulsem do zmian może być Centrum Nauki, dziś jednak nie ma ostatecznej decyzji o jego lokalizacji.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/17/zablocie-odgorny-plan-rewitalizacji-czy-oddolny-klaster-przemyslow-kreatywnych/feed/ 5
Prywatyzowanie usług publicznych w obszarze kultury. Przykład z Londynu http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/07/16/prywatyzowanie-uslug-publicznych-w-obszarze-kultury-przyklad-z-londynu/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/07/16/prywatyzowanie-uslug-publicznych-w-obszarze-kultury-przyklad-z-londynu/#comments Wed, 16 Jul 2014 15:32:56 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5273 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania tekstu Pani Katarzyny Gambuś, studentki w Instytucie Polonistyki na kierunku Teksty kultury. Praca powstała w ramach zajęć Zarządzanie w kulturze, prowadzonych przez MIK.

Problemy prywatyzacji Ealing Council Libraries
The London Borough of Ealing, jedna z gmin miejskich w zachodnim Londynie z centrum administracyjnym w Ealing, w zbiorowej świadomości funkcjonuje jako największa „polska” dzielnica w stolicy Anglii. Faktem jest, że język polski usłyszeć można tu niemal na każdym kroku, jednak Ealing to par excellence tygiel etniczny i kulturowy, który spokojnie można traktować jako metaforę całej Londyńskiej aglomeracji. W samym Ealing prosperuje 13 lokalnych, publicznych bibliotek: Acton Town Hall Library, Ealing Central Library, Greenford Library, Hanwell Library, Jubilee Gardens Library, Northfields Library, Northolt Leisure Centre Library, Northolt Library, Perivale Library, Pitshanger Library, Southall Library, West Ealing Library oraz Wood End Library.

Od wielu lat, pod hasłem “Ealing Libraries – Books are just the beginning…” biblioteki te funkcjonują w ścisłej współpracy, dając czytelnikom możliwość wypożyczenia i zwrotu książek/filmów/muzyki z lub do dowolnego z wymienionych oddziałów. Aż do czerwca 2014 roku każdego miesiąca publikowano przejrzystą broszurę prezentującą dokładny plan wydarzeń odbywających się w bibliotekach, często były to wydarzenia cykliczne lub regularne, angażujące różne grupy wiekowe zajęcia, takie jak Interactive singing and story telling with Sandy Beech, Baby Bounce ‘n’ Rhyme, Reading Group (over 55s) czy Homework Club. Biblioteki, na czele z Ealing Central Library, organizowały także wielorakie szkolenia, warsztaty i wykłady, np. Creative Publishing Workshop, Skilled for Health ESOL Class, Business Planning Workshop etc.

Ealing Central Library może pochwalić się imponującym działem Local History, który ma w swoich zbiorach liczne publikacje traktujące o historii i społeczności poszczególnych obwodów London Borough of Ealing. W związku z tym, w ramach promocji lokalnych zasobów organizowano tak zwane „talks”, czyli mini wykłady-prezentacje przybliżające mieszkańcom dzielnicy jej historię (ostatnim takim przedsięwzięciem było czerwcowe spotkanie The Private Asylums of Ealing prowadzone przez pisarza i entuzjastę lokalnej historii Paula Langa).

Niestety, czerwiec był ostatnim miesiącem, kiedy lokalna społeczność mogła uczestniczyć w tego typu eventach. W ubiegłym roku brytyjski parlament zmniejszył dotacje budżetowe dla Rad Dzielnic (Local Councils) na prowadzenie działalności kulturalnej. W lipcu 2013 roku Ealing Council, pod który podlega 13 wspomnianych instytucji, w ramach cięcia kosztów utrzymania i prowadzenia bibliotek miejskich, zdecydował się na ich prywatyzację i przekazanie zarządzania nimi korporacji John Laing Integrated Services (JLIS). Celem podpisania kontraktu była kontynuacja działalności wszystkich bibliotek, a także wdrożenie szerokiego programu modernizacji i nowych technologii, „z pożytkiem dla pracowników i klientów”. Przedstawiciele JLIS obiecywali nowe, lokalne perspektywy biznesowe, szanse na nowe miejsca pracy, możliwości podjęcia stażu lub wolontariatu. Radny do spraw dzieci, rodzin i nauczania, Tim Pollard, wyraził radość z powodu zabezpieczenia przyszłości bibliotek w czasie, w którym wszystkie usługi publiczne borykają się z problemami finansowymi. Tim Grier, Dyrektor Zarządzania w JLIS zapewniał ścisłą współpracę z władzami i lokalnymi organizacjami, aby świadczyć jak najlepsze usługi z pożytkiem dla całej lokalnej społeczności. Kontrakt miał wejść w życie w październiku 2013 roku. Tak też się stało, lecz w tym samym czasie John Laing Integrated Services zostało sprzedane i przejęte przez korporacyjnego giganta – Carillion Services. Wraz z transakcją, firma Carillion Services stała się oficjalnie największym dostawcą usług bibliotecznych w kraju.

Pracownicy trzynastu instytucji dowiedzieli się o transferze dopiero z prasy lub w momencie zmiany służbowych adresów e-mail na @carillionservices.co.uk. Obietnice nowych miejsc pracy zmieniły się w redukcję etatów, a w samym tylko styczniu zwolniono sześciu pracowników Ealing Central Library. Zredukowano m. in. pozycję manager do spraw rozwoju, której zadaniem była organizacja i koordynacja wszystkich wspomnianych wykładów, zajęć i spotkań odbywających się w bibliotece. Przed zwolnieniem z pracy udało jej się ustalić harmonogram do czerwca włącznie, lecz od tego czasu, cytując jedną z pracownic, której udało się ocalić posadę, „w bibliotece nie dzieje się nic”.

Prywatyzacja spotkała się z niezwykle negatywną reakcją pracowników. Zmuszeni zostali do noszenia uniformów (jednakowych, lawendowych koszul z logiem korporacji); statystycznie i praktycznie – dawne obowiązki trzech osób spadły na barki jednej, a kontakt z managmentem został zredukowany zaledwie do kontaktu mailowego. Nie każdy z ocalałych pracowników jest chętny do rozmowy, lecz bardziej odważni przyznają, że brakuje im jakiegokolwiek jasnego obrazu i instrukcji w jaki sposób biblioteka powinna obecnie funkcjonować, a brak bezpośredniego kontaktu z przełożonymi przekłada się na jakość oferowanych usług. Twierdzą także, że Rada Dzielnicy nie jest w pełni świadoma zaistniałej sytuacji, zwłaszcza w kontekście transferu korporacyjnego i faktycznej odpowiedzialności za zarządzanie biblioteką. Jeszcze w lipcu rozpocząć się mają konsultacje na linii władz lokalnych, managerów Carillion Services i pracowników instytucji, by ustalić strategię działania i dalszych zmian personalnych. Należy mieć nadzieję, że poprawią one obecny, korporacyjny wizerunek sieci bibliotek w Ealing, gdyż trudno oprzeć się wrażeniu, że po procesie prywatyzacji przestały spełniać swoje pierwotnie przypisane zadanie – wykorzystanie i promocję lokalnych zasobów oraz aktywizację lokalnej społeczności.

Linki:

Zdjęcie: Theophile Escargot

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/07/16/prywatyzowanie-uslug-publicznych-w-obszarze-kultury-przyklad-z-londynu/feed/ 0
Mazowiecki Instytut Kultury. Witamy nowy MIK na kulturalnej mapie Polski http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/06/08/mazowiecki-instytut-kultury-witamy-nowy-mik-na-kulturalnej-mapie-polski/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/06/08/mazowiecki-instytut-kultury-witamy-nowy-mik-na-kulturalnej-mapie-polski/#comments Sun, 08 Jun 2014 20:32:10 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5260 czytaj więcej]]> Dawne Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki od 19 maja 2014 roku jest Mazowieckim Instytutem Kultury. Będzie to nie tylko zmiana nazwy, ale również nowy styl pracy i nowe priorytety. Pisze o tym Aleksandra Kielan, dyrektorka MIK-u:

Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki, jednostka organizacyjna Samorządu Województwa Mazowieckiego, decyzją Sejmiku Województwa Mazowieckiego z 19 maja 2014 roku zostało przekształcone w Mazowiecki Instytut Kultury. Ten akt formalny jest etapem w długotrwałym procesie zmian programowych. Rozpoczęliśmy przeobrażenia kilkanaście miesięcy temu i będą one postępowały. Docelowo Mazowiecki Instytut Kultury (MIK) stanie się nowoczesnym ośrodkiem edukacji kulturalnej i badań, integrującym działania animacyjne, promującym wybitne zjawiska artystyczne oraz realizującym zadania instytucji artystycznej. MIK, kontynuując najlepsze osiągnięcia MCKiS, będzie instytucją wzorcotwórczą, której projekty będą mogły służyć innym wykonawcom. Nie likwidujemy Mazowieckiego Centrum Kultury i Sztuki, ale zostawiamy za sobą długi 14.letni etap. Powołując Mazowiecki Instytut Kultury rozpoczynamy nową wędrówkę.
Nadal jesteśmy w drodze – do lepszego. (źródło: Mazowiecki Instytut Kultury)

Nowy statut MIK-u (tego z Mazowsza) wskazuje następujące priorytety:

  • propagowanie dziedzictwa kulturowego;
  • realizowanie innowacyjnych projektów artystyczno-edukacyjnych;
  • prowadzenie badań analizujących stan kultury w regionie;
  • integracja środowisk twórczych i artystycznych.

Nowy statut można przeczytać tutaj. Koleżankom i kolegom z Warszawy życzymy wszystkiego najlepszego!

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/06/08/mazowiecki-instytut-kultury-witamy-nowy-mik-na-kulturalnej-mapie-polski/feed/ 2
Kultura i rozwój. Lokalne wyzwania dla społecznej roli kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/kultura-i-rozwoj-lokalne-wyzwania-dla-spolecznej-roli-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/kultura-i-rozwoj-lokalne-wyzwania-dla-spolecznej-roli-kultury/#comments Thu, 20 Feb 2014 15:28:13 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5075 czytaj więcej]]> Jan Strycharz, doktorant Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie weźmie udział w seminarium Kultura i rozwój w ramach Instytutu Studiów Zaawansowanych. Zaprezentuje referat Lokalne wyzwania dla społecznej roli kultury. Referat na seminarium został opracowany dzięki projektowi badawczemu Kompetencje kadr kultury a zmiana społeczna. Badania eksploracyjne obszarów wiejskich i małych miast. Jan Strycharz był członkiem zespołu projektowego oraz współautorem publikacji Kompetencje kadr kultury a rozwój kapitału społecznego.

Zapraszamy również do przeczytania tekstu Jana Strycharza w publikacji Kultura a rozwój pod redakcją prof. Anny Karwińskiej, prof. Jerzego Hausnera i prof. Jacka Purchli pt. Organizacje sektora kultury a rozwój (str. 175).

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/02/20/kultura-i-rozwoj-lokalne-wyzwania-dla-spolecznej-roli-kultury/feed/ 0
NieKongres Animatorów Kultury. Uwaga: zmiany daty! http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/30/niekongres-animatorow-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/30/niekongres-animatorow-kultury/#comments Fri, 30 Aug 2013 14:39:17 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4873 czytaj więcej]]>

W związku z przedłużającą się inwestycją Służewskiego Dom Kultury, w którym planowaliśmy zorganizować NieKongres Animatorów Kultury, została podjęta decyzja o przesunięciu terminu wydarzenia na pierwszy kwartał przyszłego roku. Ogólnopolska Giełda Projektów odbędzie się w niezmienionym terminie 7 grudnia br. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej i będzie okazją do dyskusji oraz wymiany doświadczeń między praktykami i animatorami kultury. Szczegółowe informacje znajdą Państwo na www.platformakultury.pl

Serdecznie zapraszamy do udziału w NieKongresie Animatorów Kultury, który odbędzie w Warszawie, w dniach 5-7 grudnia 2013 roku, w w nowej siedzibie Służewskiego Domu Kultury oraz w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Udział w spotkaniu będzie bezpłatny, rejestracja uczestników rozpocznie się w październiku na portalu Platforma Kultury.

Trwają przygotowania do pierwszego, ogólnopolskiego spotkania animatorów kultury. Zapraszamy wszystkich, którzy chcą rozmawiać o kondycji i roli animacji kultury w Polsce. Chcemy się poznać, policzyć, zebrać i zaprezentować doświadczenia, określić swoją wiedzę i niewiedzę, zadeklarować odpowiedzialność, zaplanować kolejne działania i zapytać o przyszłość zawodu animatora kultury. NieKongres Animatorów Kultury będzie zwieńczeniem dotychczasowych spotkań i dyskusji Forum Kraków i regionalnych forów kultury, jak również kilkuletnich działań Narodowego Centrum Kultury i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz animacji kultury. (źródło: Platforma Kultury)

Merytoryczna dyskusja na temat tożsamości, środowiska, modeli i metod działania animatorów oraz współpracy rozpocznie się już w październiku debatą on-line prowadzoną przez e-moderatorów na portalu www.platformakultury.pl.

NieKongres organizuje Narodowe Centrum Kultury, we współpracy z Forum Kraków, pod honorowym patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/30/niekongres-animatorow-kultury/feed/ 1
Przemysły czasu wolnego. Ekonomia kultury produktywnej i prorozwojowej http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/23/przemysly-czasu-wolnego-ekonomia-kultury-produktywnej-i-prorozwojowej/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/23/przemysly-czasu-wolnego-ekonomia-kultury-produktywnej-i-prorozwojowej/#comments Fri, 23 Aug 2013 12:35:48 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4858 czytaj więcej]]> Przeglądając liczne regionalne dokumenty strategiczne nie sposób nie zauważyć, że bardzo często posługują się one kategorią „przemysłów czasu wolnego”. Termin ten, od niedawna stosowany w języku polskim, jest tłumaczeniem angielskiego „leisure industry” obejmującego swoim znaczeniem gałęzie gospodarki związane z rozrywką, rekreacją, turystyką, lifestylem. Kategoria przemysłów czasu wolnego jest stosowana przez socjologów i antropologów kultury, dla których jest ona wyznacznikiem globalnych zmian w zakresie mobilności, wolnego czasu, turystyki, kultury popularnej, nowych technologii, stylów życia. Słowo to stało się równie popularne wśród ekonomistów i ekspertów zajmujących się rozwojem gospodarki, dla których jest ono kluczem dla opisu nowej „ekonomii emocji i wrażeń”, problematyki rozwoju regionalnego, gospodarki kreatywnej, funkcjonowania nowoczesnych metropolii.
Włodarze miast, decydenci samorządowi, eksperci i doradcy od rozwoju uczestnicząc w działaniach dotyczących planowania rozwoju regionalnego, konstruując dokumenty strategiczne, wyznaczając priorytety, posługują się różnymi modelami myślenia o kulturze. Wciąż poszukują jej miejsca (i znaczenia) na mapie podejmowanych działań inwestycyjnych. W działaniach tych posiłkują się wiedzą naukową oraz ekspercką, przejmując trendy, definicje, teorie rozwoju, podejścia metodologiczne. Z tego źródła do języka polskich samorządów trafiło podejście do kultury, jako przemysłów czasu wolnego, które akcentuje ekonomizację (kultura jako obiegi ekonomiczne), komercjalizację (dziedzictwo jako zasób dla gospodarki), „kreatywizację” (kompetencje kulturalne jako zasoby dla innowacyjnej pracy i przedsięwzięć) kultury. Zatem kultura ma być kapitałem, który ma procentować, ma być sektorem racjonalnie zarządzanym w zgodzie ze wskaźnikami efektywności oraz mierzalnym pod względem produktywności. Ludzi w tym systemie traktuje się jako klientów (odbiorców) kultury, którzy cenni są jako płatnicy – kiedy są turystami, odbiorcami oferty kulturalnej, klientami hoteli, restauracji, parków rozrywki, itp.

Warto zwrócić uwagę na nurt krytyczny w naukach społecznych i humanistycznych w stosunku do takiego podejścia wobec kultury, dziedzictwa, więzi społecznych. Można znaleźć wiele krytycznych tekstów o utowarowieniu kultury , o zaniku przestrzeni kooperacji i relacji międzyludzkich nie polegających na wymianie ekonomicznej/pieniężnej, o buncie kadr kultury wobec mierzenia ich produktywności, o zaniku sfery sacrum i ducha w kulturze, o disneylandyzacji przestrzeni miast czy wsi, które stają się parkami kulturowymi dla turystów i klientów ofert czasu wolnego.

Z drugiej strony decydenci planujący rozwój lokalny muszą bardzo racjonalnie podchodzić do sztuki, kultury, dziedzictwa. Z ich punktu widzenia najważniejsze są powiązania tych sfer z rozwojem gospodarczo-społecznym. Na tym polu szukają przewag konkurencyjnych i możliwości ich rozwoju: zasobów dla turystyki, przedsiębiorczości w dziedzinie kultury, kompetencji pracowników, jakości życia. W skrócie opisują ten priorytet jako „miasto kreatywne” czy też „region przyjazny turystom”. Wiele razy mogłem na różnych spotkaniach branżowych usłyszeć spory animatorów i artystów z samorządowcami i ekspertami o podejście do kultury – czy dominować ma produktywność i ekonomia czy artyzm/ideowość? Poniekąd jest to spór ciekawy, ale na gruncie zarządzania kulturą lepiej jest szukać dróg porozumienia, tak aby oba języki się przenikały, a strategie rozwoju były tworzone w obecności współczynnika humanistycznego.

Mam problem z pojęciem „przemysły kreatywne”, bo wiąże się z ekonomizacją kultury. Z drugiej strony, miasta, w których tak zwane przemysły kreatywne funkcjonują, są chyba miastami dobrymi do życia. Ten rodzaj gospodarki zdaje się stanowić najmniejsze zagrożenie dla środowiska naturalnego, nie szpeci krajobrazu tak bardzo jak inne, poza tym, przyciągając pewien rodzaj ludzi, tworzy ciekawszą i bogatszą strukturę społeczną. Podsumowując: tak, chciałbym mieszkać w mieście przemysłów kreatywnych; nie chciałbym natomiast mieszkać w mieście, którego kreatywność widoczna jest tylko na billboardach. (źródło: Wywiad z Jarosławem Suchanem, Regionalny Kongres Kultury w Łodzi)

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/08/23/przemysly-czasu-wolnego-ekonomia-kultury-produktywnej-i-prorozwojowej/feed/ 0
Konsultacje projektu regionalnego programu operacyjnego dla Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/07/26/konsultacje-projektu-regionalnego-programu-operacyjnego-dla-wojewodztwa-malopolskiego-na-lata-2014-2020/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/07/26/konsultacje-projektu-regionalnego-programu-operacyjnego-dla-wojewodztwa-malopolskiego-na-lata-2014-2020/#comments Fri, 26 Jul 2013 11:33:10 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4821 czytaj więcej]]> Zarząd Województwa Małopolskiego zaprasza do zapoznania się ze Wstępnym projektem regionalnego programu operacyjnego dla Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 i do zgłaszania uwag do tego dokumentu w terminie do 15 września 2013 r.

Program będzie następcą obecnie realizowanego MRPO 2007-2013. Do zainwestowania będzie kolejna gigantyczna kwota, prawie 3 miliardy euro (powiększona o wkład krajowy). W urzędzie marszałkowskim trwają już zaawansowane prace związane z opracowaniem założeń i dokumentacji potrzebnej do przyjęcia i wdrożenia tego programu. Obecnie mieszkańcy Małopolski i potencjalni interesariusze programu (przyszli beneficjenci) mogą zgłaszać uwagi do wstępnych założeń tego programu. W dokumencie opisano przede wszystkim cele realizacji tego programu oraz podstawowe mechanizmy wdrożeniowe. W porównaniu z obecnym programem różnice są znaczące w aspekcie kwalifikowalnych projektów: priorytet będą miały przedsięwzięcia strategiczne o wymiarze ponadlokalnym, posiadające potencjał pozytywnego wpływu rozwojowego na region. Będą wspierane działania, które przyczyniają się do rozwoju gospodarczego, zwiększania efektywności energetycznej, innowacyjności, wzrostu spójności regionalnej.

Jak zawsze, program będzie się składał z tzw. osi wsparcia.
RPO_osie
Dla sektora kultury w dużym stopniu będzie to kontynuacja obecnie prowadzonych w ramach MRPO działań. Priorytetami będą:

  • digitalizacja i rozwój zasobów treści cyfrowych;
  • kompleksowe rewitalizacje wyszczególnionych obszarów (w aspekcie urbanistycznym, społecznym, gospodarczym);
  • ochrona dziedzictwa kulturowego i jego włącznie do obiegu gospodarczego;
  • rozwój turystyki kulturowej i miejskiej;
  • wsparcie ekonomii społecznej i aktywności społeczności lokalnych;
  • edukacja przez całe życie oraz inkluzja społeczna.

Warto zobaczyć, jakie projekty były zgłaszane do Banku Projektów Regionalnych, jako potencjalne przedsięwzięcia wpisujące się w ten program (w ramach opracowywania programów strategicznych). Dla ułatwienia publikujemy poniżej projekt regionalnego programu operacyjnego dla Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 z zaznaczonymi ustępami odnoszącymi się (potencjalnie) do sektora kultury.

Uwagi można zgłaszać do 15 września 2013 r za pomocą przygotowanego formularza:

  • pocztą elektroniczną na adres: programregionalny2020@malopolska.mw.gov.pl
  • listownie na adres: Departament Polityki Regionalnej Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego ul. Wielicka 72, 30-552 Kraków
  • lub faksem na numer: 12 29 90 726.

W tytule należy podać „Konsultacje społeczne Wstępnego projektu RPO 2014-2020”.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/07/26/konsultacje-projektu-regionalnego-programu-operacyjnego-dla-wojewodztwa-malopolskiego-na-lata-2014-2020/feed/ 2
Wędrujące Forum Kultury Dolnego Śląska oraz Wrocław 2016. Relacja z XVI Forum Kraków http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/#comments Tue, 16 Apr 2013 16:48:25 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4757 czytaj więcej]]> XVI Forum Kraków odbyło się 8-9 kwietnia 2013 roku. W pierwszej części spotkania zaprezentowało się Wędrujące Forum Kultury Dolnego Śląska, prezentację poprowadzili Anna Komsta z Ośrodka Kultury i Sportu we Wleniu oraz Piotr Michałowski z Gminnego Ośrodka Kultury w Oleśnicy. Druga część spotkania dotyczyła projektu Europejska Stolica Kultury Wrocław 2016, który zaprezentował Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny tego przedsięwzięcia. Uczestnicy spotkania mogli poznać dwa przedsięwzięcia animacyjne: jedno „prowincjonalne” (jak sami mówili o nim jego inicjatorzy), oddolne, grupujące dolnośląskie domy kultury; drugie metropolitarne, realizowane w skali Europy, będące kluczowym projektem rozwojowym dla Wrocławia. Oba przedsięwzięcia łączy ich charakter – w zamierzeniu polegający na przetworzeniu partnerstwa (zainicjowanej sieci podmiotów i aktorów) w przestrzeń kreowania nowych obiegów kultury oraz zmiany społecznej. Dodatkowym aspektem takiego dwugłosu była możliwość porównania wyzwań związanych sieciowaniem metropolii z regionem, wzajemną komunikacją obu światów kultury: złączonych, ale i oderwanych od siebie, choć bliskich przestrzennie.

Wędrujące Forum Kultury. Sieć jako szansa rozwoju
Siedem domów kultury z Dolnego Śląska na początku 2013 roku powołało formalnie nową sieć współpracy. Jej inicjatorzy to dyrektorzy instytucji kultury, którzy wspólnie uczestniczyli w programie Dom Kultury + (oprócz Centrum Kultury w Sycowie dokooptowanego do sieci bez tego doświadczenia), dla których program Narodowego Centrum Kultury był swoistym poligonem tworzenia programów rozwoju oraz inspiracją do poszerzenia pola kultury. Przed oficjalnym startem tego partnerstwa przez blisko rok trwały wizyty studyjne, dyskusje wewnątrz grona inicjatorów. Bardzo mocno współbrzmiały one z innymi pracami, w które zaangażowały się te instytucje: w tworzenie lokalnych grup współdziałania; w społeczne projekty animacyjne, w rozwój kompetencji własnych pracowników i współpracowników. Praktyki te, jak wskazała Anna Komsta, wyniknęły z doświadczenia udziału w programie Dom Kultury +, który był zapalnikiem zmian. Te „inne prace” stały się też punktem oparcia dla wspólnej inicjatywy sieciującej, ponieważ wskazały drogę (misję i wizję) dla przestrzeni oddziaływania i rozwoju lokalnych instytucji animacji kultury. Jak powiedziała Anna Komsta z OKSiT we Wleniu sieć daje szanse rozwoju, łączy ludzi podobnie myślących, ale byłaby kolejną „konferencją dyrektorów” bez lokalnego zakorzenienia i zaangażowania jej liderów, bez środowisk i grup współtworzących tę przestrzeń zmiany.
Inicjatorzy Wędrującego Forum Kultury wskazali na podstawowe w ich opinii punkty umożliwiające powołanie i rozwój takiego regionalnego partnerstwa:

  • metodyczne i staranne zaprogramowanie działań inicjujących sieć w oparciu o grupę osób „myślących podobnie”, posiadających wiarę w swoje pomysły i kompetencje;
  • sieć tworzona społecznie jest wynikiem energii jej członków i chęci do inwestowania czasu w jej rozwój, bardzo ważne jest mądre zarządzanie tą energią i zaangażowaniem, aby przeciwdziałać naturalnej entropii;
  • od samego początku zainicjowania partnerstwa musi być obecne myślenie o zaangażowaniu w jej prace osób będących pracownikami, interesariuszami instytucji (np. lokalni decydenci samorządowi, organizacje społeczne). Zaangażowanie to może przybierać różne wymiary;
  • wsparciem dla rozwoju tego typu partnerstwa jest realizacja wspólnych projektów oraz zawiązanie współpracy z innymi sieciami.

W dyskusji uczestnicy spotkania Forum Kraków zwrócili uwagę na charakter tworzonej sieci: czy powinna ona grupować tylko domy kultury, czy być otwarta na różnych partnerów? Czy domy kultury powinny brać na siebie ciężar sieciowania różnych podmiotów kultury? Dyskusja dała jednoznaczną odpowiedź na tak. Sieci składające się z różnych podmiotów, ale działające na określonym terytorium to możliwość wytworzenia wspólnej przestrzeni współpracy. Krzysztof Czyżewski zwrócił uwagę, że nowoczesna animacja powinna sięgać daleko poza tradycyjnie określone obszary kultury i animatorzy powinni uczyć się od innych: „musimy mieć na pokładzie ludzi o odmiennych doświadczeniach pracujących na różnorodnych terytoriach”. Przykładem może być sieć SPOKO z Lublina, w której aktywni są squatersi jak i urzędnicy miejscy. Taka współpraca uczy odpowiedzialności w zakresie komunikacji i kooperacji. Nie wyklucza odmiennych punktów widzenia ani metod działania.

Innym wątkiem dyskusji była kwestia możliwości i niemożliwości dobrej komunikacji oraz współpracy z decydentami politycznymi Lokalne władze sieciowanie czy współpracę rozwojową często postrzegają jako niepotrzebne odciąganie od pracy, która jest „prosta” klarownie określona: to organizowanie imprez i realizacja zajęć artystycznych. Takie stanowisko często jest wzmacnianie przez same instytucje kultury, które nie potrafią wskazać efektów swojej działalności poza opowieścią o „wadze kultury”. Skazują się tym samym na uciążliwe „wyrywanie grosza” na kulturę. Tymczasem, co pokazała dyskusja, po stronie instytucji kultury można robić o wiele więcej, aby lokalne polityki kultury były bardziej innowacyjne i ważne kontekście rozwoju społeczno-gospodarczego. Można, jak pokazał ośrodek kultury ze Szklarskiej Poręby, blisko współpracować z lokalnym ośrodkiem pomocy społecznej i tworzyć duże programy inkluzji społecznej. Dzięki takiej działalności lokalni decydenci mogą otrzymać wymierny dowód możliwości oddziaływania kultury – bo dla samorządowców ważne są głosy ze strony ich wyborców, wskazujące na realne efekty działań które „finansują”. To ogromne pole rozwoju dla animacji kultury – znaleźć się tam, gdzie są uczestnicy kultury, tam gdzie są węzły energii społecznej, ale i wyzwania dotyczące inkluzji społecznej. Dziś wiele instytucji kultury sytuuje się samodzielnie na marginesie życia społeczno-gospodarczego (zatem również poza zainteresowaniem decydentów) komunikując, że „kultura jest ważna i już, tylko dajcie więcej pieniędzy”. Lokalni decydenci to politycy, a politycy lubią te rozwiązania i działania, które lubią/cenią wyborcy. Z tego typu partnerem komunikacja musi opierać się na innych zasadach – bliższych pojęciom i metodom pracy polityków. Tym można tłumaczyć zainteresowanie lokalnych władz rozwojem infrastruktury (namacalne, konkretne, rozwojowe) połączone z komunikatem, że instytucje kultury nie potrafią ich właściwie wykorzystać.

Ważna rozmowa odbyła się również na temat „kultury prowincjonalnej” – wiejskiej i małomiasteczkowej. Prowincja jest często postrzegana jako magiczna lokalna ojczyzna, ale jest też upupiająca, zmusza do niewykraczania poza lokalnie uznane formaty. Lokalne środowisko sprawuje też nieformalną, choć silną kontrolę nad wszelkimi przejawami aktywności. Stąd potrzebna jest duża doza kompetencji ze strony menadżerów i animatorów kultury, aby dokonać zmiany, wy-eksperymentować coś. Za to raz zdobyte zaufanie może skutkować kapitałem do realizacji wielu kolejnych przedsięwzięć. Uczestnicy Forum Kraków postawili też pytanie: czy wieś może nauczyć czegoś miasta? Bowiem dziś to miasta są traktowane jako źródła innowacji i zmiany.

Projekt Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Kultura jako proces zmiany społecznej
Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny projektu Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016 w swojej wypowiedzi przedstawił tło, inspiracje oraz działania zmierzające do skonstruowania programu tego przedsięwzięcia – finału w 2016 roku. Zaczął od konstatacji poświęconej sytuacji animacji kultury w Polsce: „my animatorzy nie potrafimy dbać o naszą tradycję!” Nie potrafimy stworzyć środowiska przydającego wagi znaczeniu kultury i wypracowującego metody postępowania. Nie znając, ani nie odwołując się do dorobku poprzedników straciliśmy grunt pod nogami. Dlatego dziś nie mamy odpowiedzi na zalew kultury eventu, brak procesualności, konwencjonalność. Twórca Ośrodka Pogranicza wskazał na istotny brak odwołań do bardziej ukrytych, znaczących treści kultury, jej istoty jako „eksperymentowania i zakorzeniania”. Z drugiej strony odwołał się również do koncepcji Zygmunta Baumana, wskazując że wszyscy dziś mamy potrzebę bycia tzw. „auktorami”, co oznacza bycie zarówno autorem idei i pomysłów, jak i ich aktorem-realizatorem. To istotna zmiana w przepływie idei i znaczeń kultury. Odwrót od kultury masowej. Ważne jest , aby animatorzy dodali do tego trendu dwie ważne jakości: powrót kultury do środowiska (przywrócenie relacji i powiązań) oraz odzyskanie czasu dla kultury (przywrócenie znaczenia procesu i diachroniczności kultury).

Inspiracją dla tego typu działań dla Krzysztofa Czyżewskiego jest doświadczenie wynikające z udziału w Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego, koncepcji „kultury czynnej” oraz działań związanych z nurtem „sztuki dla zmiany społecznej”. Kultura czynna to nie tyle odwrotność kultury biernej (odbiorczej), ile przywrócenie równowagi pomiędzy aktywnością artysty a aktywnością odbiorcy – zaangażowanego w tworzenie znaczeń sztuki. Sztuka dla zmiany społecznej to, z dzisiejszej perspektywy, odwrotność festiwalu idei, z którym mamy do czynienia – idei sprowadzonych do rynku uwagi konsumentów.

Krzysztof Czyżewski wskazał zatem pytanie (oraz aktywnie stara się na nie odpowiedzieć): czy w ramach przedsięwzięcia iście festiwalowego, nastawionego na „fajerwerki kulturalne”, zdolne przyciągnąć uwagę europejskich środowisk sztuki, można stworzyć eksperyment społeczno-artystyczny. Czy można z Wrocławia stworzyć laboratorium sztuki i kultury, wspólnie z mieszkańcami? Czy można również, w ramach festiwalu odzyskać nieśpieszny czas kultury?

Wspólnym mianownikiem zaproponowanych we Wrocławiu działań jest koncepcja „deep culture”:

„Deep culture” to tworzenie kultury przenikającej wszystko. Koncept, który obejmuje zarówno squaterską kooperatywę, jak i operę, to, co kiedyś nazywaliśmy kulturą wysoką, i działania alternatywne czy środowiska hiphopowe. Potrzebę „pójścia w głąb” odczuwają artyści i animatorzy kultury, przede wszystkim jednak sami jej odbiorcy, coraz bardziej nastawieni na interaktywność, współtworzenie i partnerstwo. Żyjemy wciąż w kulturze nastawionej na wydarzenie, „event”. Jeżeli nawet pojawiają się programy umożliwiające artystom działania w kontekście społecznym, np. z grupą wykluczonych, ich podstawą jest krótkoterminowy grant. Działanie artystyczne jest dokumentowane, potem pokazywane na różnych festiwalach, natomiast ludzie biorący w tym udział schodzą na dalszy plan, nikt do nich nie powraca. Brakuje kontynuacji, a czasem skutek jest odwrotny od zamierzonego: niepotrzebnie rozbudza nadzieje. Artyści realizują spektakl z dziećmi romskimi, a potem znikają, zostawiając dzieci między dwoma światami – zamkniętego getta i tych otwartych kulturowych działań. Tak więc „deep culture” musi opierać się na narzędziach dających długie trwanie. (źródło: Zgłębianie miasta, rozmowa z Krzysztofem Czyżewskim, Tygodnik Powszechny)

W oparciu o taką koncepcję we Wrocławiu uruchamiane są kolejne laboratoria (działa już około 40-stu), mające stać się źródłem programu w 2016 roku. Dzieła sztuki powstają tam w procesie społecznym, dzięki zaangażowaniu instytucji kultury, grup nieformalnych, organizacji społecznych, artystów:

Budujemy we Wrocławiu rodzaj fabryki tworzenia, której poszczególne oddziały nazwaliśmy laboratoriami. Jest ich dziś około 40, powstają w oparciu o instytucje kultury, festiwale, organizacje obywatelskie; laboratorium ma być po trosze uchem przyłożonym do miejsca i ludzi. Będą to działania długofalowe, których kulminacją (ale nie kresem!) będzie rok 2016. W styczniu 2017 r. ocenimy, ile z programów możemy kontynuować. . (źródło: Zgłębianie miasta, rozmowa z Krzysztofem Czyżewskim, Tygodnik Powszechny)

Prezentacja Krzysztofa Czyżewskiego stała się punktem wyjścia do rozmowy o animacji i edukacji kulturalnej. Według niego edukacja kulturalna nie powinna być „czymś obok sztuki”, marginesem działalności, sformatowaną formą zajęć dla dzieci, ale aktywnością zdolną do przekształcenia koncepcji sztuki czy animacji. Mówiąc inaczej działalnością stricte artystyczną i animacyjną. Animator nie może działać marginalnie „edukując” tylko zmieniając główny nurt funkcjonowania instytucji poprzez sięganie do środowiska, eksperymenty i innowacje. Krzysztof Czyżewski zastrzegł, że koncepcja „deep culture” nie jest jedynie słusznym myśleniem o kulturze ani zejściem do jej podziemia, tylko próbą wyeksperementowania nowych rozwiązań w obrębie instytucji – bardziej lub mniej sformalizowanych.

Według słów uczestników rozmowy animatorzy kultury powinni być kompetentnymi rzemieślnikami i artystami. Twórcom i animatorom często brakuje jakościowego rzemiosła oraz kompetencji do pracy twórczej z innymi ludźmi, jak również krytycyzmu w stosunku do swojej pracy. Systemowa ewaluacja działalności animacyjnej jest w dużym stopniu nieadekwatna w stosunku do potrzeb, zazwyczaj nie jest ona nastawiona na rozwój kompetencji. Nie funkcjonują również kanały komunikacji ani recenzji dla działań animacyjnych (nie ma zbyt wielu środowisk, gdzie dyskusja mogłaby się rozwinąć).

Dobrym podsumowaniem spotkania są słowa Krzysztofa Czyżewskiego na temat domów kultury. Według niego są to miejsca oraz zespoły ludzi dające możliwość realizacji działań w ramach formuły „deep culture” – ciągłej rozwojowej pracy w środowisku lokalnym. Wielkie metropolie cierpią na brak takich miejsc: coraz więcej działań ma charakter wydarzeń i krótkoterminowych projektów artystycznych, działania zakorzenione w środowisku są bardzo rzadkie. W większym stopniu o kulturze powinniśmy myśleć jako dziele artystycznym wraz z jego kontekstem społecznym, środowisku jego tworzenia, animatorach weń zaangażowanych. Dziś miasto to bardziej scena dla wydarzeń niż środowisko kreacji kultury.

Jakie rekomendacje wynikają z dyskusji Forum Kraków? Regiony i metropolie powinny w większym stopniu współpracować, brak równowagi (na korzyść metropolii „wysysających” energię) skutkuje zapadaniem się kultur lokalnych w sobie. Środowiska animatorów powinny dbać o prestiż animacji kulturowej poprzez budowanie wspólnych i inicjatyw, większą dbałość o tradycje oraz kreowanie standardów pracy. Dom kultury (niezależnie od tego, czy jest placówką publiczną czy dziełem społecznym) powinien kojarzyć się z awangardą zmian i twórczą energią. Aby tak się stało animatorzy kultury muszą myśleć o rozwoju „własnego rzemiosła” (sieci są tu ważnym komponentem) tak, aby lokalna kultura mogła realnie stanowić przestrzeń zmiany społecznej.

Flickr is currently unavailable.

W spotkaniu udział wzięli:

  • Katarzyna Janusik, Biuro ESK Wrocław 2016
  • Ewa Zbroja, Narodowe Centrum Kultury
  • Krzysztof Czyżewski, dyrektor artystyczny projektu ESK Wrocław 2016
  • Karolina Pluta, Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „Ę”
  • Justyna Nowakowska, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki
  • Aleksandra Stańczuk, Narodowe Centrum Kultury
  • Zofia Bisiak, Stowarzyszenie Akademia Łucznica
  • Marek Sztark, Towarzystwa Wspierania Rozwoju Pomorza Zachodniego SZCZECIN-EXPO
  • Jacek Gralczyk, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL
  • Krystyna Michalska, Miejski Dom Kultury w Radomsku
  • Piotr Wyrobiec, Wadowickie Centrum Kultury
  • Anna Wiszniewska, Ośrodek Kultury im. C.K. Norwida w Krakowie
  • Agata Lisowicz-Wala, Gminny Ośrodek Kultury w Suszcu
  • Wojciech Szuniewicz, Krotoszyński Ośrodek Kultury
  • Anna Berestecka, Małopolski Instytut Kultury
  • Piotr Knaś, Małopolski Instytut Kultury
  • Elżbieta Kwiatkowska, Miejski Dom Kultury Radomsko
  • Andrzej Topa, Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Dobczycach,
  • Jan Paluch, Śródmiejski Ośrodek Kultury w Krakowie
  • Małgorzata Jezutek, Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta
  • Anna Michalak, Dom Kultury „Dorożkarnia” w Warszawie
  • Krzysztof Polewski, Gminny Ośrodek Kultury Mykanów
  • Tomasz Ignalski, Miejski Dom Kultury Batory w Chorzowie
  • Kazimierz Wzorek, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Maciej Zygmunt, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Artur Szczęsny, Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
  • Anna Komsta, Ośrodek Kultury, Sportu i turystyki we Wleniu
  • Piotr Michałowski, Gminny Ośrodek Kultury w Oleśnicy
  • Katarzyna Maczel, Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Animacji Lokalnej w Szklarskiej Porębie
  • Alicja Hałoń, Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL

Spotkanie moderowała Joanna Orlik, dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/16/wedrujace-forum-kultury-dolnego-slaska-oraz-wroclaw-2016-relacja-z-xvi-forum-krakow/feed/ 5
Konsultacje projektu programu Dziedzictwo i Przemysły Czasu Wolnego http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/08/konsultacje-projektu-programu-dziedzictwo-i-przemysly-czasu-wolnego/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/08/konsultacje-projektu-programu-dziedzictwo-i-przemysly-czasu-wolnego/#comments Mon, 08 Apr 2013 16:37:16 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4747 czytaj więcej]]> Zapraszamy do udziału w konsultacjach społecznych projektów dziewięciu programów strategicznych (w tym programu Dziedzictwo i Przemysły Czasu Wolnego) będących podstawą dla prowadzenia polityk rozwoju w województwie małopolskim w latach 2013-2020. Uwagi i propozycje można zgłaszać do 10 maja 2013 roku.

Program Strategiczny Dziedzictwo i przemysły czasu wolnego powstał na bazie założeń zidentyfikowanych dla procesu realizacji Strategii Rozwoju Województwa Małopolskiego na lata 2011-2020, wśród których do kluczowych przesłanek zaliczono:

  • potrzebę uruchomienia systemu realizacji nowej Strategii Rozwoju Województwa Małopolskiego, tj. zapewnienie sytuacji, w której działania i zadania określone w tym dokumencie będą w sposób systematyczny wdrażane i monitorowane oraz poddawane okresowej ocenie;
  • potrzebę przejścia od planowania strategicznego do programowania operacyjnego, tj. zidentyfikowanie, uzgodnienie oraz przygotowanie do realizacji kluczowych przedsięwzięć regionalnych – w szczególności wstępnie typowanych do współfinansowania z funduszy europejskich w ramach programu regionalnego na lata 2014-2020;
  • potrzebę osadzenia programowania operacyjnego w planowaniu przestrzennym, tj. zintegrowane podejście dla osiągania ustalonych celów w wymiarze gospodarczym i społecznym oraz przestrzennym – poprzez osadzenie dyskusji na temat kluczowych przedsięwzięć regionalnych w bezpośrednim związku z równolegle prowadzoną zmianą Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Małopolskiego.

(źródło: Program Dziedzictwo i przemysły Czasu Wolnego)

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/04/08/konsultacje-projektu-programu-dziedzictwo-i-przemysly-czasu-wolnego/feed/ 0
MIK poleca: seminarium Ewaluacja w lokalnym zarządzaniu http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/03/22/mik-poleca-seminarium-ewaluacja-w-lokalnym-zarzadzaniu/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/03/22/mik-poleca-seminarium-ewaluacja-w-lokalnym-zarzadzaniu/#comments Fri, 22 Mar 2013 16:08:12 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=4708 czytaj więcej]]> Serdecznie zapraszamy na seminarium Ewaluacja w lokalnym zarządzaniu, które odbędzie 4 i 5 kwietnia 2013 r. w Krakowie, w ramach projektu Decydujmy razem koordynowanego przez Stowarzyszenie Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL. Organizatorzy zapraszają do Collegium Maius UJ (sala im. Michała Bobrzyńskiego). Aby wziąć udział w spotkaniu, trzeba się zarejestrować. Spotkanie zostało zorganizowane przy współpracy z Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych funkcjonującym w Instytucie Socjologii UJ.

Program seminarium>>

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2013/03/22/mik-poleca-seminarium-ewaluacja-w-lokalnym-zarzadzaniu/feed/ 0