Badania w kulturze » Bez kategorii http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl Badania w kulturze Thu, 25 Jan 2018 13:07:09 +0000 pl-PL hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.0.22 Badanie na temat stanu edukacji kulturowej w Małopolsce http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/07/05/badanie-na-temat-stanu-edukacji-kulturowej-w-malopolsce/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/07/05/badanie-na-temat-stanu-edukacji-kulturowej-w-malopolsce/#comments Tue, 05 Jul 2016 21:49:07 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=6011 czytaj więcej]]> Zapraszamy wszystkie osoby i instytucje z Małopolski zajmujące się edukacją i animacją kulturową do wzięcia udziału w badaniu, którego celem jest diagnoza sytuacji i wyzwań, jakie stoją przed edukacją kulturową w województwie małopolskim. Informacje przekazane przez Państwa pozwolą nam stworzyć mapę podmiotów, które zajmują się edukacją i animacją kulturową w regionie, i przyczynią się do doskonalenia dalszych kroków badawczych podejmowanych przez zespół SYNAPS (http://synapsy.malopolska.pl/).

Badanie to jest jednym z kluczowych elementów prac diagnostycznych w projekcie „SYNAPSY – program rozwoju edukacji kulturowej w Małopolsce”, dofinansowanego przez Narodowe Centrum Kultury w ramach programu „Bardzo Młoda Kultura”. Diagnoza jest realizowana przez Fundację Warsztat Innowacji Społecznych, która pełni rolę partnera w tym projekcie.

Wypełnienie ankiety nie powinno zabrać Państwu więcej niż 20 minut.

Ankieta znajduje się pod adresem:

https://www.ankietka.pl/ankieta/223393/malopolskie-bardzo-mloda-kultura-badanie-sondazowe.html

Z góry dziękujemy za poświęcony czas na udział w badaniu!

 

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/07/05/badanie-na-temat-stanu-edukacji-kulturowej-w-malopolsce/feed/ 0
Konsultacje społeczne w sprawie strategii rozwoju kultury w Krakowie http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/28/konsultacje-spoleczne-w-sprawie-strategii-rozwoju-kultury-w-krakowie/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/28/konsultacje-spoleczne-w-sprawie-strategii-rozwoju-kultury-w-krakowie/#comments Thu, 28 Apr 2016 13:24:38 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5943 czytaj więcej]]> 22 kwietnia 2016 roku w krakowskim Magistracie odbyło się spotkanie mające na celu zaprezentowanie wyników dwóch badań na temat stanu kultury i polityki kulturalnej w Krakowie oraz skonsultowanie z przedstawicielami krakowskich instytucji kultury i mieszkańcami propozycji priorytetów do strategii rozwoju kultury w Krakowie do roku 2022.

Spotkanie zainaugurował Zastępca Prezydenta ds. Polityki Społecznej, Kultury i Sportu, Andrzej Kulig, zauważając, że

Miasto stoi przed ważnym zadaniem, jakim jest opracowanie strategii rozwoju kultury, która to strategia powinna być przygotowana do końca tego roku. Istnieje tak wiele różnorodnych ośrodków prezentujących swoją wizję kultury, opinie, przemyślenia wynikające z własnych doświadczeń, że uznaliśmy za konieczne sięgnięcie do obiektywnego narzędzia, które jest podstawą i punktem odniesienia dla prac nad strategią. To narzędzie to raport z badań, o których dziś porozmawiamy. Raport ten był już prezentowany, m.in. na spotkaniu Krakowskiej Rady Pożytku Publicznego. Dziękuję Państwu za to, że zechcieliście przybyć na dzisiejsze spotkanie, i mam nadzieję, że wyrazicie tu swój pogląd na ten dokument.

Pierwszą część spotkania rozpoczął Artur Celiński z Fundacji Res Publica prezentacją „Kraków w świetle badań: DNA Miasta. Miejskie polityki kulturalne 2015”. Przedstawione wnioski dotyczące polityki kulturalnej Krakowa, w tym wydatkowania funduszy na krakowską kulturę w kontekście sytuacji innych miast, zostały opracowane w oparciu o wyniki badania „DNA Miasta” z 2015 roku, z którymi można zapoznać się w „Magazynie Miasta” (nr 4/2015) będącym zapowiedzią pełnego raportu z badań.

Następnie głos zajęli Wojciech Pieniążek i Michał Marciniak z firmy AGROTEC Sp. z o.o., omawiając rezultaty badań „Krakowska kultura – stan obecny i perspektywy rozwoju”, które zostały zlecone w 2015 roku przez Urząd Miasta Krakowa. Celem badań była diagnoza czterech obszarów: 1. markowych produktów krakowskiej kultury; 2. oferty wydarzeń kulturalnych w Krakowie; 3. działalności miejskich instytucji kultury; 4. inkubatorów krakowskiej kultury. Podczas dyskusji działacze krakowskich stowarzyszeń i fundacji zasygnalizowali między innymi potrzebę przebadania również środowiska krakowskich NGO, a nie tylko miejskich instytucji kultury.

Druga część spotkania została poświęcona omówieniu propozycji strategii rozwoju kultury w Krakowie do roku 2022, której roboczy zapis zamieszczamy poniżej. Podczas dyskusji zwrócono szczególną uwagę na priorytety poruszające temat łączenia sfery kultury i nowoczesnych technologii, na potrzebę inwestycji w rozwijanie kompetencji kadr kultury oraz konieczność poświęcenia większej uwagi w strategii lokalnym NGO. Kolejne konsultacje powinny odbyć się w przeciągu kilku tygodni.

Priorytety do strategii rozwoju kultury w Krakowie do 2022 roku [projekt]

 

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/28/konsultacje-spoleczne-w-sprawie-strategii-rozwoju-kultury-w-krakowie/feed/ 0
Podsumowanie raportu Nowa sprawozdawczość instytucji kultury http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/#comments Sat, 16 Apr 2016 21:47:29 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5864 czytaj więcej]]> Diagnoza
Główny Urząd Statystyczny (GUS), a dokładnie Ośrodek Statystyki Kultury w Krakowie, prowadzi stały, coroczny program gromadzenia i analizy sprawozdań podmiotów (instytucji kultury oraz innych jednostek) prowadzących działalność kulturalną. Badanie sprawozdawcze GUS jest najbardziej rozbudowanym źródłem informacji o kulturze – rozumianej jako (1) działalność podmiotów prywatnych, pozarządowych i publicznych (2) w zinstytucjonalizowanej sferze kultury (3) mierzona liczbą odbiorców i uczestników (4) korzystających z oferty kulturalnej – w Polsce. Jednakże budzi ono obecnie wiele zastrzeżeń dotyczących metodologii, kształtu formularzy, otwartości i dostępności zgromadzonych danych.

  • Tajemnica statystyczna narzuca obowiązek agregowania danych do poziomu uniemożliwiającego rozpoznanie pojedynczych podmiotów. Dlatego nie można mieć dostępu do danych powiązanych z poszczególnymi podmiotami, nawet jeśli mają one charakter publiczny. Zazwyczaj nie można z tego powodu otrzymać pełnych informacji o pojedynczych gminach, ponieważ dany typ instytucji może reprezentować jedna placówka.
  • GUS nie może informować, które instytucje zostały poproszone o wzięcie udziału w badaniu, a które nie dopełniły obowiązku sprawozdawczego lub wcale nie musiały podjąć tego działania. Nie można zatem oszacować skali „dziur w systemie” w stosunku do oczekiwanego pełnego obrazu sytuacji. Znowu jest to ważne przy analizowaniu mniejszych obszarów funkcjonalnych obejmujących np. powiat lub gminę.
  • Badanie nie odróżnia zadań publicznych (czyli oferty kulturalnej realizowanej w trybie równego dostępu do dóbr kultury, gwarantowanego przez polski porządek prawny) od oferty komercyjnej. Nie można zatem w pełnym zakresie użyć tych danych do ewaluacji publicznej polityki kulturalnej państwa i samorządów.
  • Badanie zostało stworzone z myślą o scentralizowanym systemie obejmującym bardzo konkretną grupę instytucji kultury podzielonych według ściśle określonej typologii funkcjonalnej. Dziś formaty te uległy „zmieszaniu”, a państwowy system centralny został zastąpiony samorządowym systemem rozproszonym. Dodatkowo zapanowała pełna dowolność w zlecaniu zadań publicznych w dziedzinie kultury podmiotom zewnętrznym. W jednej gminie zadania wykona samorządowy dom kultury, a w innej te same zadania wykona 15 organizacji pozarządowych. Tej drugiej sytuacji system już raczej nie wychwyci.
  • Formularze tworzą bardzo zamkniętą strukturę formatów działalności kulturalnej, którą można określić mianem wzorca powinności kulturalnych instytucji kultury danego typu. Przykładowo: jeśli dom kultury nie pasuje do tego wzorca, nie ma możliwości wykazania swojej oferty w formularzu, a jeśli biblioteka pełni dodatkowo funkcje domu kultury, to ta część jej działalności znika z systemu sprawozdawczego.
  • Formularze zmuszają do bardzo skrupulatnego zliczania odbiorców oferty. Jedynym miernikiem oferty jest tu praktycznie skala uczestnictwa. W tak zorganizowanym systemie organizatorzy i mecenasi kultury mogą się „zmierzyć” jedynie tym wskaźnikiem, a to może inspirować do specyficznego biegu po kolejne „rekordy”. A ponieważ badania GUS to jedyny w miarę pełny system informacji o skali uczestnictwa w kulturze (obok sondaży, badań czytelnictwa, diagnozy społecznej), pozyskane w ich wyniku dane są zbyt daleko interpretowane, wykorzystuje się je m.in. do pogłębionych diagnoz kultury bez uwzględnienia specyfiki źródła informacji.
  • Tylko część danych zgromadzonych w ramach badań udostępnia się bezpośrednio do analiz poprzez Bank Danych Lokalnych (BDL), czyli podstawową platformę GUS upowszechniającą opracowane dane źródłowe. Kolejną porcję danych można odnaleźć w publikacjach GUS, po inne należy się zwrócić z bezpośrednim zapytaniem do tego urzędu.

Propozycja nowego narzędzia sprawozdawczego
Poszukując odpowiedzi na pytanie, jak udoskonalić obowiązujący obecnie model statystyki, zdefiniowaliśmy kilka kluczowych obszarów wymagających zmiany postępowania w ramach procesu pozyskiwania danych statystycznych.

  • Celem współczesnej statystyki opartej na systemie raportów przekazywanych przez instytucje kultury powinno być badanie dostępności kultury. Wynika to w dużej mierze z istnienia wielu komplementarnych programów badawczych w sektorze kultury. Skupiając się na dostępności, mniej uwagi będziemy przywiązywać bezpośrednio do (skali) uczestnictwa w kulturze. Aspekt ten analizowany i opisywany jest bowiem w innych programach badawczych, które lepiej odgrywają swoją rolę. Tworzenie modelu statystycznego obejmującego wszelkie możliwe aspekty działania instytucji kultury zakończyłoby się naszym zdaniem porażką. Liczba danych koniecznych do sprawozdania byłaby bowiem tak duża, że wpłynęłaby negatywnie na stopień zwrotności ankiet sprawozdawczych oraz na rzetelność podawanych w nich informacji.
  • Badanie powinno dotyczyć wyłącznie sektora kultury finansowanego publicznie, ponieważ GUS rozpoczyna obecnie program mapowania sektora przemysłów kreatywnych i ponownie rodzi się ryzyko dublowania danych w dwóch programach badawczych oraz zwiększenie objętości ankiety sprawozdawczej. Wszystko to składa się na proponowaną zmianę w nowym systemie sprawozdawczości. Zdecydowaliśmy się: (1) włączyć do naszego badania – w szerokiej skali – podmioty pozarządowe i firmy oraz (2) skupić się wyłącznie na kulturze finansowanej publicznie. Dla wyjaśnienia: punkt drugi stanowi tu zawężenie pierwszego. Oznacza to, że w naszym modelu badaniem statystycznym obejmiemy wyłącznie te organizacje pozarządowe (NGO) i te przedsiębiorstwa, które podejmują działania realizowane ze środków z publicznych np. przetargów i konkursów. Podążanie śladem pieniędzy publicznych wydaje nam się jedyną skuteczną strategią, kiedy myślimy o jednoczesnym: (1) uwzględnieniu w badaniu podmiotów niebędących wąsko rozumianymi instytucjami kultury (firmy, NGO) i (2) zachowaniu reprezentatywności i porównywalności danych. Jednocześnie zastosowanie takiego podejścia wzmocni państwo oraz jednostki samorządu terytorialnego w prowadzeniu polityki kulturalnej i rozwojowej opartej na faktach. Poznamy ogół działalności kulturalnej finansowanej ze środków publicznych w Polsce, a nie tylko tę działalność, która prowadzona jest przez uznane (mocą ustawy czy tradycyjnego uzusu) instytucje kultury.
  • Proponujemy porzucenie systemu „zdefiniowanego kwestionariusza” (w którym instytucja znajduje pytania ściśle przypisane do zadeklarowanego formatu). Jesteśmy przekonani, że dostępności kultury nie można utożsamiać – jak się to robi w starym systemie – z dostępnością formatów/typów instytucji kultury. Proponujemy w zamian otwarty system. Każda instytucja może w nim przedstawić realizowane działania, wybierając je spośród licznych możliwości przypisywanych różnym formatom podmiotów. Upraszczając – osoba prowadząca dom kultury może w nowym modelu formularza wskazać, że w ramach swojej działalności jej jednostka jednocześnie: realizuje wystawy, prowadzi małą bibliotekę, organizuje warsztaty dla dzieci i seniorów, obsługuje koncerty, lokalne seanse filmowe oraz spektakle teatralne. Wszystko to w jednym formularzu, dla jednej i tej samej instytucji. Oferta horyzontalna nie jest wszak zabroniona i nowa propozycja sprawozdawczości korzysta z braku tego rodzaju ograniczenia.
  • Proponujemy, aby każdy podmiot kultury samodzielnie zdefiniował listę działań (przedsięwzięć, zadań publicznych), które zrealizował w ciągu roku sprawozdawczego, a następnie każde z nich opisał z zastosowaniem dostosowanych do typu działania kategorii analitycznych. W takim układzie każde działanie może być opisane dokładnie w takich kategoriach, jakie są najbardziej przystające zdaniem respondenta. Proponujemy listę siedmiu możliwych kategorii:
    1. Działania edukacyjne (warsztaty, lekcje, zajęcia/ trening i coaching/ spotkania, odczyty, prelekcje/ sesje, seminaria naukowe, kongresy, konferencje/ koła, kluby/ prowadzenie zespołów, grup/ konkursy i przeglądy)
    2. Księgozbiory, kolekcje i archiwa (udostępnianie i pozyskiwanie księgozbiorów multimediów, bibliotek cyfrowych i baz informacji/ udostępnianie i pozyskiwanie archiwaliów/ udostępnianie i pozyskiwanie muzealiów)
    3. Badania i analizy (badania naukowe i inne/ badania potrzeb i diagnozy/ badania jakości usług i ewaluacyjne)
    4. Działania wydawnicze (publikacje książkowe (z ISBN)/ periodyki i czasopisma (z ISNN)/ aplikacje mobilne i serwisy internetowe/ pozostała działalność wydawnicza)
    5. Ochrona dziedzictwa (konserwacja zbiorów/ digitalizacja zbiorów)
    6. Wydarzenia (wystawy, ekspozycje/ seanse filmowe/ spektakle/ koncerty i wydarzenia muzyczne/ prezentacje, rekonstrukcje, uroczystości)
    7. Udostępnianie infrastruktury i zasobów (rzeczowe – udostępnianie infrastruktury/ ludzkie – wsparcie, oddelegowanie pracowników instytucji/ informacyjne – konsultacyjne, doradcze, wsparcie merytoryczne/ finansowe – regranting)

Zapraszamy również do przeczytania samego raportu, recenzji naukowych raportu, komentarzy praktyków i ekspertów dotyczących roli i funkcji statystyki publicznej w obszarze kultury oraz zapoznania się z narzędziem online do sprawozdawczości podmiotów kultury.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/16/podsumowanie-raportu-nowa-sprawozdawczosc-instytucji-kultury/feed/ 0
Wywiad z Joanną Orlik. Przywództwo z misją http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/07/wywiad-z-joanna-orlik-przywodztwo-z-misja/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/07/wywiad-z-joanna-orlik-przywodztwo-z-misja/#comments Thu, 07 Apr 2016 09:53:12 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5916 czytaj więcej]]> Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Joanną Orlik, dyrektorką Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie. Wywiad pt. „Patrz widząc całość” powstał w ramach projektu Liderzy Kompetencji, którego organizatorem jest Warsztat Innowacji Społecznych.

Jako kontrapunkt do opowieści Joanny Orlik można potraktować fragment pracy magisterskiej Pawła Kotlińskiego pt. Zarządzanie zmianą w publicznych instytucjach kultury na przykładzie Małopolskiego Instytutu Kultury, gdzie znajdują się fragmenty wywiadu z Antonim Bartoszem na temat początków tej instytucji.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2016/04/07/wywiad-z-joanna-orlik-przywodztwo-z-misja/feed/ 0
Raport „Przestrzeń życia Polaków” http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/12/raport-przestrzen-zycia-polakow/ http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/12/raport-przestrzen-zycia-polakow/#comments Fri, 12 Sep 2014 15:36:45 +0000 http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/?p=5288 czytaj więcej]]> Ukazał się raport Przestrzeń życia Polaków. Został on opracowany z inicjatywy Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego, w związku z potrzebą poprawy polskiej przestrzeni, krajobrazu i architektury, a także warunków mieszkaniowych Polaków. Raport został przygotowany przez niezależny zespół ekspertów pod kierownictwem senatora Janusza Sepioła.

Tezy raportu stanowią propozycję i zaproszenie do dyskusji – jak sprawić, aby otaczająca nas przestrzeń stała się uporządkowana, lepiej zagospodarowana, piękniejsza. Co należy usprawnić, abyśmy byli dumni z krajobrazu miejskiego i wiejskiego, który jest depozytem wartości kulturowych. (źródło: prezydent.pl)

Raport można komentować na dwa sposoby:

  • wysyłając komentarz drogą mailową na adres: redakcja@sarp.org.pl
  • wysyłając list pocztą tradycyjną na adres: Dział Wydawnictw i Promocji Architektury SARP, ul. Foksal 2, 00-950 Warszawa

Jedną ze współautorek raportu jest Dorota Leśniak-Rychlak, redaktorka czasopisma Autoportret, wydawanego przez Małopolski Instytut Kultury.

Niezwykle ciekawy i inspirujący jest tekst Ryszarda Wilczyńskiego na temat przestrzeni wiejskiej:

Nieład i brak poszanowania dla dziedzictwa materialnego wsi potęguje się w obrębie starych
rdzeni miejscowości. Tam najostrzej widać cenę, jaką płacą obszary wiejskie za lekceważenie uwarunkowań otoczenia, odcięcie się od miejscowego i regionalnego kanonu architektury oraz fakt, że w budownictwie zatarła się różnica między formą wiejską a miejską. Tradycyjna wiejska zagroda uległa dekompozycji. Narasta proces zanikania wyłączonych z użytku obiektów gospodarskich, w szczególności stodół. Ich całkowitą destrukcję poprzedza trwanie bez dachu i wrót, co pozwala uniknąć podatku od nieruchomości. Stare budynki mieszkalne są rozbierane lub stoją opuszczone. Za nimi pojawiają się nowe domy – inne, całkowicie dowolne w formie, różnie wykończone. Tam, gdzie brak miejsca, nowy, dużo większy budynek zastępuje poprzednika lub jest wznoszony tuż obok, ściana w ścianę. Odnosi się przykre wrażenie, że nowa bryła bezpardonowo pochłania starą. Podobnie dzieje się z ogrodzeniami – drewniane płoty wypierane są przez betonowe wzorzyste prefabrykaty o krzykliwej kolorystyce. Tworzy się antyestetyczny przeplataniec podkreślający brak rytmu zabudowy. (str. 40)

Niedobór przestrzeni publicznej, będący immanentną cechą wsi, jest stopniowo uzupełniany, szczególnie w większych miejscowościach. Wielkim problemem pozostaje jednak jakość realizacji. Wobec braku na polskiej wsi tradycji i wzorców przestrzeni reprezentacyjnych i rekreacyjnych oraz braku świadomości potrzeby kreacji indywidualnego wizerunku wsi poprzez takie przestrzenie, popełnia się wiele błędów. Inwestycje lokowane są zwykle tam, gdzie gmina dysponuje działką. W szczególności dotyczy to dużych przedsięwzięć, które z reguły powstają na obrzeżach miejscowości. Rozpraszają się funkcje publiczne – centra wsi nie są wzmacniane, ale wręcz osłabiane. Nader rzadko przy tej okazji kreuje się jakościowo dobre przestrzenie, najczęściej skupiając się na wiodącej funkcji, rezygnując z innych opcji wykorzystania obiektu i miejsca, minimalizując koszty, ograniczając kompozycję do granic działki objętej projektem i pomijając otoczenie. Powoduje to dysonanse i rozwiązania tuzinkowe, wypreparowane z sąsiedztwa, nie odzwierciedlające kontekstów kulturowych. Urządzenie przestrzeni otaczającej obiekty kubaturowe pozostawia się na kolejny etap, a czasem w ogóle nie bierze się pod uwagę potrzeby tworzenia klimatu miejsca czy możliwości relaksu dla osób korzystających z obiektu. Parkingi – bez wysp zieleni dla rozbicia monotonii zabrukowanych powierzchni – umiejscawia się „pod drzwiami” obiektów publicznych, lekceważąc tym samym konieczne strefy przejściowe i podkreślenie funkcji reprezentacyjnych. (str. 40)

Zapraszamy do lektury raportu i jego komentowania.

]]>
http://badania-w-kulturze.mik.krakow.pl/2014/09/12/raport-przestrzen-zycia-polakow/feed/ 3