Wyślij kopię 'Animatorzy – naganiacze i zabawiacze czy terapeuci i społecznicy? Relacja z NieKongresu Animatorów Kultury' do znajomego!
Blog Badania w kulturze opisuje i komentuje działania podejmowane przez różnorodnych aktorów kultury, których celem jest rozwój wiedzy o kulturze (praktyki kulturowe, uczestnictwo w kulturze, działania społeczne, przedsiębiorczość, itp.) oraz rozwój wiedzy o zarządzaniu politykami kultury w Polsce (partycypacja społeczna, finansowanie kultury, zarządzanie publiczne, itp.).
Wyślij kopię 'Animatorzy – naganiacze i zabawiacze czy terapeuci i społecznicy? Relacja z NieKongresu Animatorów Kultury' do znajomego!
Zapraszamy do oglądania nagrań z NieKongresu Animatorów Kultury
http://new.livestream.com/accounts/5300146/events/2815379
Bęc Zmiana
http://www.funbec.eu/teksty.php?id=343
W Warszawie trwa właśnie pierwszy NieKongres Animatorów Kultury. Postanowiliśmy sprawdzić, co jego uczestnicy oraz osoby związane z animacją kultury z różnych miast myślą o przyszłości swojego zawodu. Poniżej prezentujemy ich wypowiedzi.
Relacja Mariusza Wróbla, członka Forum Kraków:
http://prokultura.wordpress.com/2014/04/04/animatorzy-kultury-rozwijaja-menedzerskie-skrzydla/
Film dokumentujący NieKongres Animatorów Kultury, który odbył się w dniach 26-28 marca 2014 roku w Warszawie w Forcie Sokolnickiego.
https://www.youtube.com/watch?v=DOg3gDlG8rM&list=UUPus83mQVcn9uR9MF9nZtSQ
Opinia Antoniego Bartosza na temat NieKongresu przesłana NCK
http://www.platformakultury.pl/dyskusja/viewtopic.php?id=366
Niekongres animatorów uważam za duży sukces jako fakt sam w sobie. Wartości energetyczne stąd płynące są nie do przecenienia. Cenne jest zaangażowanie samego ministerstwa kultury.
Podstawowe wyzwanie widzę w tym, że zarazem struktury państwowe mylnie wpisują zjawisko animacji, jaka się dziś objawia (ale i nie tylko dziś, bo źródła animacji w Polsce są piękne i mocne) wyłącznie w ramy instytucji kultury lub organizacji pozarządowych. Otóż animacja, z wieloraką rolą, jaką spełnia i jaką wciąż wymyśla w różnych kontekstach, jest tkanką podstawową, która niestety nie mieści się w ramach obecnych dyskursów. To poniekąd czwarta siła (jeśli przyjąć za ministrem Zdrojewskim, że trzy są filary kultury – szkoły artystyczne, infrastruktura oraz przygotowana publiczność), tyle że jest to siła zapoznana. Krótko mówiąc obecny system jej nie czyta. A to właśnie ta czwarta siła buduje więzi, porozumienia oddolne, sensy codzienne. Nie to, że inni tego nie robią, animacja jednak ma zupełnie inny i niebywały, można powiedzieć rewolucyjny potencjał.
Stąd tak mocny postulat, który dało się słyszeć z wielu stron na niekongresie, żeby – w pracy z ministerstwem – uzgodnić wartości podstawowe i pojmowanie animacji, która nie jest dopełnieniem, ale zjawiskiem osobnym, sposobem, energią, które wymykają się obecnemu pojmowaniu kultury i obecnym strukturom.
Opinia Barbary Fatygi na temat NieKongresu przesłana NCK
http://www.platformakultury.pl/dyskusja/viewtopic.php?id=366
REFLEKSJA O NIEKONGRESIE W TRAKCIE JEGO TRWANIA
Refleksja w tracie trwania wydarzenia ma to do siebie, iż pozbawiona jest siłą rzeczy dystansu. Nie są to zatem uwagi sine ira et studio. Pierwszą narzucającą mi się obserwacją jest starcie się podczas Niekongresu kilku żywiołów:
– animatorów starszego i młodszego pokolenia: mamy tu bowiem do czynienia z ewidentną zmianą pokoleniową, manifestującą się zarówno w filozofii, jak i w formach działania. O ile filozofie działania budzą zainteresowanie, o tyle formy ich prezentacji z reguły – duży sprzeciw. Wielu młodych ludzi wykorzystało Niekongres do celów PR-owych. Nie ma w tym nic złego gdy promowali nowe sposoby myślenia o pracy animatora, nowe obszary działania, oryginalne rozwiązania; jednakże zbyt często towarzyszyła temu nachalna autoprezentacja własnej osoby powiązana z dość niesmaczną gloryfikacją własnych osiągnięć i dezawuowaniem cudzych; wzbudziło to uzasadniony niepokój starszej części uczestników o przyszłość pracy animacyjnej;
– żywiołu autentycznej wymiany myśli, sporu i inspirowania się wzajemnie z taktyką zaprzeczającą znaną z dyskursu publicznego, która polega na NIEsłuchaniu rozmówcy, wyłapywaniu z jego wypowiedzi wyłącznie potknięć (autentycznych lub rzekomych) w celu zbudowania na tym własnej autoprezentacji; uważam to za powszechną chorobę dyskursu publicznego w Polsce, jest to więc cecha niespecyficzna niekongresowych dyskusji; co ciekawe i szczególnie niepokojące te modele dyskursu pojawiły się nie tylko na forum oficjalnym lecz również w kuluarach, gdzie zwykle dominuje żywioł swobodnej wymiany myśli; mogłoby to wskazywać – to piszę jako socjolog – na potężne, resentymentalne pokłady deficytów społecznego uznania
– żywiołu wpisanej w animację niezależności i spontanicznej samoorganizacji z walcem quasi-biurokratycznej – niestety, dość nieporadnej, organizacji; symbolizowała je nazwa NIEKongres, która w pewnym momencie pojawiła się na głównym ekranie – nomen omen tuż przed wizytą Ministra – z obciętym NIE; żywioł objawił się już w procesie rejestracyjnym; organizacja w konieczności odrzucenia przytłaczającej większości zgłaszających się; żywioł dał o sobie znać np. blokując próby budowania Kodeksu Animatora (podczas obrad grupy roboczej poświęconej odpowiedzialności); nibyorganizacja – w dość niemrawych próbach wymuszenia powołania Instytutu Animacji oraz – co było gorsze – w mechanicznym zarządzaniu czasem, nierespektującym naturalnej dynamiki dyskusji; ewidentnie przeciwskuteczną stroną przeorganizowania NieKongresu było przesunięcie w ostatniej chwili wizyty Ministra, zmienienie jego roli (z moderatora dyskusji z animatorami na polityka przedstawiającego osiągnięcia).
-nie wydaje się też by sprawdziły się próby zarządzania ludycznością, w postaci bardzo śmiesznych opowieści przedzielających sesje.
Do jasnych stron tego spotkania niewątpliwie należy zaliczyć samo jego zaistnienie. Najprawdopodobniej bowiem autentyczna dyskusja wcale tu nie wygasła lecz – po prostu – w niezbyt sprzyjających warunkach głębiej się schowała, tylko od czasu do czasu wynurzając się na powierzchnię ogólnego dyskursu niekongresowego. Dla mnie osobiście ważne było, że wiele osób dzierży wysoko etosowy sztandar animacji i realizuje się jako podmiotowe jednostki, które potrafią niezależnie myśleć i posiadają niezależne opinie, których nie boją się wypowiadać.
W jakim stopniu Nie Kongres w takiej formule organizacyjnej spełnił założone cele – trudno w tym momencie orzekać. Moja HIPOTEZA i zarazem nadzieja byłaby taka, iż wywoła on wtórną falę refleksji i działań, poruszy środowisko, uświadomi mu jego własną moc, przyczyni się do kształtowania jego tożsamości – raczej zresztą grupowych niż zbiorowej, ale też, iż uświadomił Uczestnikom te czynniki, które mogą środowisko animatorów rozsadzać i degenerować od środka.
Można mieć nadzieję, doceniając wysiłek zorganizowania NieKongresu, iż organizatorzy będą potrafili wyciągnąć naukę z popełnionych błędów i że następne spotkanie animatorów lepiej będzie odzwierciedlało wolnego ducha animacji.
W imieniu redakcji czasopisma Mała Kultura Współczesna zapraszamy do nadsyłania tekstów o wyzwaniach, problemach i napięciach tkwiących w pojęciu „działania” – rozumianego szeroko jako aktywna i sprawcza postawa wobec rzeczywistości społecznej – oraz „animacji kultury”, którą rozumiemy jako szczególny przejaw działania posiadającego swoje korzenie i tradycje oraz bardzo współczesne i różnorodne konflikty, dylematy i zadania, ujawnione również ostatnio dzięki NieKongresowi Animatorów Kultury. Termin nadsyłania tekstów: 15 czerwca 2014 r.
http://www.mapakultury.pl/art,pl,aktualnosci,130809.html
Relacja z NieKongresu Leszka Miłoszewskiego z Regionalnego Ośrodka Kultury w Bielsku-Białej
http://www.rok.bielsko.pl/pobierz.php?id=category_wydawnictwa_1298019345_1402478646_140247882850169
Relacja Reanimatora
http://www.okiemreanimatora.blogspot.com/2014/08/niekongres-animatorow-kultury-ad-2014.html